27/05/2026
EP.11 — First Lunch & First Friends 🌍🍽️
ตอนนั้นทั้งหิว ทั้งตื่นเต้น 😭
แต่โชคดีมาก
ที่ก่อนเดินทางมาถึง UAE เราได้รับการติดต่อจากพี่คนไทยอีกคนไว้เรียบร้อยแล้ว รวมถึงพี่สาวที่เคยมาอบรมรุ่นก่อนด้วย
พี่ ๆ ทั้งสองคนช่วยแนะนำทุกอย่างตั้งแต่การเตรียมเอกสาร การเตรียมของ ยันการเตรียมใจ 🥹
ต้องขอบคุณอีกครั้งจริง ๆ ค่ะ
ส่วนพี่ชายคนไทยที่กำลังจะได้เจอกันนั้น มาถึงก่อนเรา 2 วัน และทางโรงเรียนพาไปเที่ยวห้างใกล้ ๆ มาแล้วด้วย
อิจฉาสุด ๆ 😭
พวกเราทั้งสามคนคุยกันตลอดก่อนมา
เลยทำให้ความกังวลที่ควรจะมี…ดันไม่สูงอย่างที่คิดไว้มาก
ระหว่างเดินไป Student Club
ก็เริ่มสังเกตตัวอาคารรอบ ๆ
Student Club เป็นอาคารชั้นเดียว
ไม่ได้ใหญ่มาก
แต่ให้ฟีลเหมือน “พื้นที่ส่วนกลาง” ของทุกคนจริง ๆ
ประตูไม้บานใหญ่สองฝั่ง
มีกระจกใสที่มองเห็นด้านในได้
แล้วพอเปิดประตูเข้าไป…
เสียงประตูก็ดัง “ปึ้ง”
เหมือนประกาศให้ทุกคนรู้ว่า
“มีคนใหม่เข้ามาแล้วนะ” 😂
ข้างในแบ่งออกเป็นหลายโซนมาก
ฝั่งซ้ายมีทั้งโต๊ะสนุกเกอร์ โต๊ะปิงปอง และห้องคอมพิวเตอร์
(ขอสารภาพว่ากว่าจะรู้ว่ามีห้องคอมฯ ก็เดือนสุดท้ายละ5555)
ส่วนฝั่งขวาจะมีร้านกาแฟ ตู้แช่ และพื้นที่ประชุม
แต่เรื่องตลกคือ…
ตลอด 5 เดือน
ร้านกาแฟตรงนั้นแทบไม่เคยมีกาแฟขายเลย 😭
(แต่ในโรงเรียนมีส่วนที่ขายกาแฟอยู่ค่ะ จะอยู่ตรงไหนเดี๋ยวเล่าต่อในอนาคตแน่นอน)
ด้านในสุดจะเป็นห้องอาหารหลัก
และที่นี่เอง
คือสถานที่ที่เราจะต้องมากินข้าววันละ 3 มื้อ
มาประชุม
ทำกิจกรรม
รวมถึงใช้ชีวิตร่วมกับทุกคนในรุ่นนี้
ตอนเดินเข้าไปในห้องอาหาร
ตื่นเต้นมากจริง ๆ
ตื่นเต้นจนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า “วันนั้นกินอะไร” 😂
สิ่งที่จำได้ชัดที่สุด
คือการเดินเข้าไปหาพี่ชายคนไทย
แล้วพวกเราก็นั่งกินข้าวกันอยู่มุมห้องเงียบ ๆ สองคน 😂
เขินมาก
ตื่นเต้นมาก
เหมือนคนไทยสองคนกำลังเกาะกลุ่มเอาชีวิตรอดอยู่กลางโลกใหม่ 55555
ระหว่างนั่งกินข้าว
ก็เริ่มสังเกตคนรอบตัว
ทุกคนดูแตกต่างกันมาก
ทั้งภาษา
สีผิว
บุคลิก
การแต่งตัว
แล้วจู่ ๆ ก็มีคนหนึ่งเดินเข้ามา
คือโดดเด่นมากจนทุกคนหันไปมองพร้อมกัน
เพื่อนคนนี้ตัวสูงมาก
สูงที่สุดในรุ่นเลย
ใส่เสื้อบาสตัวใหญ่
กางเกงบาส
สร้อยโซ่สีทองเส้นใหญ่
ตาสีฟ้าตัดกับผิวเข้มชัดมาก
เขาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง
แล้วแนะนำตัวว่า
“Hey my name is T. (นามสมมติ), from Bermuda.”
ใช่ค่ะ 😭
เบอร์มิวดา
เกาะเล็ก ๆ ฝั่งอเมริกาเหนือที่เราเคยเห็นแต่ในแผนที่
แล้วสิ่งที่ surprise ยิ่งกว่าคือ…
เพื่อนคนนี้ทำงาน “สายอำนวยการและ IT” 😂
ตอนแรกเราก็แอบคิดเหมือนกันว่า
โอ้โห รูปร่างขนาดนี้น่าจะสาย tactical แน่เลย
แต่ไม่ค่ะ 😭
เขาดูแลระบบข้อมูลหลังบ้านของตำรวจ
ทั้งระบบสถิติ
ระบบกลาง
การประสานงานข้อมูลระหว่างหน่วย
เป็นคนสำคัญของระบบเลย
แล้วตอนนั้นเอง
ที่เริ่มรู้สึกว่า
“โลกตำรวจ” ของแต่ละประเทศ
แตกต่างกันมากจริง ๆ
และนั่นแหละคือเสน่ห์ของที่นี่
เราไม่ได้มาเจอแค่คนใหม่ ๆ
แต่กำลังจะได้เห็นว่า
“ตำรวจ” ในโลกอีกฝั่งทำงานกันยังไง
ส่วนพี่ชายคนไทยของเรา… พี่ชาย N (นามสมมติ)
จริง ๆ แล้วตลอด 5 เดือน
เราคุยกันเยอะมาก
ช่วยเหลือกันตลอด
ไปเที่ยวด้วยกัน
แชร์ทั้งความเครียด ความเหนื่อย และเรื่องตลกมากมาย
จนย้อนกลับมาคิดตอนเขียน EP นี้
ดันจำไม่ได้แล้วว่า
“วันแรกที่เจอกันคุยอะไรกัน” 😂
แต่สิ่งที่จำได้แม่นคือ
พี่เขาเคยบอกว่า
“น้องไม่น่าใช่ introvert นะ”
ซึ่งไม่จริงเลย 😭
มันคือ “survival mode” ต่างหาก 55555
เพราะสุดท้ายแล้ว
การเข้าสังคมคือ skill สำคัญมากจริง ๆ
ไม่ว่าจะอยู่ประเทศไหน
หรือทำงานสายไหนก็ตาม
และสำหรับคน introvert แบบเรา
วิธีง่ายที่สุดก็คือ…
“พยายาม”
ถ้าพยายามแล้วยังไม่ได้
ก็เปิดโหมด survival ไปเลย 😂
เพราะความจริงคือ
การเริ่มต้นพร้อมกันกับคนแปลกหน้า
มันง่ายกว่าที่คิดมาก
ทุกคนกำลัง nervous เหมือนกัน
ทุกคนกำลังพยายามปรับตัวเหมือนกัน
แค่เรายอมเปิดใจนิดเดียว
บทสนทนาที่เหลือ
มันจะค่อย ๆ เกิดขึ้นเอง 🤍
(EP.12 — First Meeting: การประชุมครั้งแรก และ moment ที่เริ่มรู้ว่า “นี่ไม่ใช่แค่ค่ายอบรมธรรมดา” 👀)
(หมายเหตุ : จะไม่มีรูปที่ถ่ายจากภายในโรงเรียน เนื่องจากเป็นพื้นที่รัฐบาลไม่ได้รับอนุญาตให้ถ่ายรูปนะคะ เลยเอารูป ห้างที่โรงเรียนพาพี่ชายไปเที่ยวก่อนเรามาถึงกันให้ดู ห้างนี้คือห้างหลักที่สามารถเดินจากโรงเรียนได้ 10-20นาที จุดปักหลักสำคัญของพวกเราทุกคนเลย5555)
