21/08/2026
บ่าว แอนด์ คณะ A NEW MUSICAL
BAO AND FRIENDS-A NEW MUSICAL
กำกับโดย กานต์หทัยชนก ขอผลกลาง & ญาดา รังสีเทียนไชย
(รอบ 21 สิงหาคม 2569)
ในที่สุดละครเวทีก็ได้กลายมาเป็นพื้นที่ของ gang ‘ชายแทร้’ ยิ่งเป็นละครเพลง คือยิ่ง rare ก็แหม! ลองนึกภาพกลุ่มเพื่อนที่มีแต่ชายชาตรี แทนที่จะนัดกันไป party cheer ball กลับชวนกันไปดูละครเพลง ถามหาความครื้นเครงและลั้ลลา มันจะไปหาได้ที่ไหน!?!? แต่ละครเพลงจากค่าย Poems Dimension เรื่องใหม่อย่าง “บ่าว แอนด์ คณะ A NEW MUSICAL” กลับยืนยันว่าทำไมจะเป็นไปไม่ได้ ด้วยการนำเอาชีวิตของ roommate เพื่อนนักเรียนชาย(แทร้)วัยมัธยมปลายสายดนตรีจำนวน ๔ นาย มาขยายเล่าว่าพวกเขาต้องเผชิญความเครียด โศก ทุกข์ สนุก เศร้า เข้าใจ และไม่เข้าใจกันในเรื่องใดบ้าง กับ ๔ หนุ่มที่ต่างคนต่างมีบุคลิกฉีกออกไปคนละทาง หากความผูกพันก็ได้สร้างมิตรภาพซึ่งอาบเอิบไปด้วยท่วงทำนองของดนตรี!
ซึ่งถึงแม้ว่าเนื้อหาโดยรวมจะมีอาการ ‘หลุด focus’ กระหวัดแกว่งไปมา หน้ามะพลับหลังตะโก เจตจำนงดูโลเล และออกทะเลไปบ้าง หากส่วนที่ยังสร้างความน่าดูสู่ละครเวทีเล็ก ๆ เรื่องนี้ได้ ก็คือบทเพลงที่เรียบเรียง line ประสานให้นักร้องนักแสดงทั้ง ๔ มาอย่างดี แล้วแต่ละคนนี่คือนักศึกษาด้านดนตรี จากวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล ผ่านการฝึกฝนทั้งทางด้านการร้องและเล่นดนตรีมาอย่างเข้มข้นและยาวนาน พอทั้ง ๔ ลุกขึ้นมาร้องทำนองสอดประสานกันอย่างแพรวพราว มันชวนให้ข้าพเจ้า ‘ขนลุก!’ ได้ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกหนาว ทำให้ตระหนักว่าเราไม่เคยได้ฟัง boy band คณะนักร้องชาวไทยเพศชาย ที่มุ่งขาย ‘เสียง’ มากกว่า ‘หน้าตา’ มานานขนาดไหนแล้วนะ!
คือนักแสดงชายทั้ง ๔ พอได้มีโอกาสขับขานทำนองปั๊บ ทุกคนคือ aura จับกลายเป็น ‘คนหล่อ’ ไปในทันที พอเพลงดี นักแสดงร้องได้ มันเลยกลายเป็นความสุนทรีย์ ขนาดที่ ‘กัลปพฤกษ์’ เคยประกาศตัวเป็นนักวิจารณ์ ‘ฉันทลักษณ์นาซี’ บ้าจี้นั่งกางผังนับอยู่ได้ว่าคำคล้องจองครบไหม แต่ละวรรคจบลงด้วยวรรณยุกต์ใด พอมาเจอเนื้อร้องแบบ ‘ไร้ฉันทลักษณ์’ ไม่ได้ยืดคำสัมผัสเป็นหลัก เรากลับตระหนักในทันทีว่า บางครั้งคนเขียนเพลงเขาก็อาจจะมีเจตนาอยากให้เนื้อหามีความเป็นบทสนทนาที่ฟังเป็นธรรมชาติ มีแต่อีตา ‘กัลปพฤกษ์’ นั่นแหละที่ประสาท จะไปจ่ายตลาดเธอยังไม่ยอมพลาดที่จะหาจังหวะคล้องจอง! เพราะคนปกติเวลาต้องสนทนากันเขาก็ใช้ภาษาแบบร้อยแก้วกันทั้งนั้น แล้วทำไมบทเพลงที่สะท้อนภาพชีวิตประจำวันจะไร้ฉันทลักษณ์ด้วยไม่ได้!?!?
จึงชวนให้เสียดายจนไม่รู้ว่าจะเสียดายยังไง ที่บทละครคือมีอาการ ‘เพลียไม่ไหว’ หันเลี้ยวฉีกอารมณ์กันอย่างหักดิบเกินไป ปล่อย loose end ไว้อย่างเพ่นพ่านละลานปลาย ทั้งที่ถ้าเรียงร่ายใหม่ให้ดี ๆ มันสามารถจะกลายเป็นเพลงละครชายแทร้ที่เจ็บซึ้งจนน้ำตาไหลได้ไม่ต่างจากเรื่อง Me, Myself & I-A New Musical, Male Cast ที่ Poems Dimension เคยทำเอาไว้ได้อย่างสวยงาม!
#บ่าวแอนด์คณะ