20/08/2026
រឿង 🔥នរកនៃស្នេហ៍យើង🔥
{ ស្នេហាឥតព្រាងទុករវាងមនុស្សពីរនាក់ដែលស្ថិតនៅក្នុងវ័យមួយដែលមិនស្គាល់…អ្វីទៅស្នេហា! }
ភាគទី ១_២🥀
ទីក្រុងបេកាំងភាគខាងជើងនៃប្រទេសចិនដែលគេស្គាល់ថាគឺជាទីក្រុងមួយសម្បូរទៅដោយជនជាតិបរទេសធ្វើដំណើរមកលេងនៅទីនេះពីព្រោះទីក្រុងមួយនេះគឺជាអតីតកាលរបស់អធិរាជចិននៅក្នុងអគារ តុលាការ និងឧទ្យានដែលត្រូវបានគេថែរក្សាយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះពីបុរាណការតជំនាន់ដូនតារបស់ប្រទេសចិនមកម្ល៉េះ ចំណែកអ្នកខ្លះទៀតក៏ជានិស្សិតមកបន្តការសិក្សានៃសលវិទ្យាល័យបេកាំងនេះដែលបើរាប់តាមប្រទេសវិញគឺមានច្រើនខ្លាំងណាស់គ្រប់ជម្រុះជាតិសាសន៍ហើយក្នុងនោះក៏មានជនជាតិខ្មែរផងដែលកំពុងតែបន្តការសិក្សាជាច្រើននាក់…ក្នុងសកលវិទ្យាល័យជាច្រើនតែយើងសង្កេតឃើញថាមានសកលវិទ្យាល័យមួយដែលនៅចំកណ្តាលទីក្រុងនេះដែលកំពុងតែបង្អួតសម្រស់យ៉ាងសង្ហាដែលជាក្តីប្រាថ្នារបស់សិស្សបរទេសរួមទាំងសិស្សក្នុងប្រទេសផងគេហៅថាសាកលវិទ្យាល័យប៉េកាំងមានឈ្មោះជាភាសារអង់គ្លេសគឺ( Peking university) ។
……….,….
ថ្ងៃទី13ខែមេសាឆ្នាំ២០២៣គឺជាថ្ងៃដែលសកលវិទ្យាល័យបេកាំងបានប្រកាសឈ្មោះនិស្សិតជាប់អារូបករណ៍ជាលើកដំបូងបន្ទាប់ពីជំងឺកូវិតបានបញ្ចប់…..
“ ម៉ាក់ប៉ាៗកូនបានជាប់ហើយ “ សំឡេងស្រួយស្រឹបបន្លឺឡើងទាំងដៃកាន់ក្រដាសមួយសន្លឹករត់ចុះមកពីបន្ទប់របស់ខ្លួនទាំងកែវភ្នែករេរកអ្នកមានគុណរបស់ខ្លួនហើយនាងមានឈ្មោះថា ទី ស្មាញនីង ហៅកាត់ថានីងនីងដែលជាកូនស្រីទោលរបស់គ្រួសារមួយនេះឱពុករបស់នាងមានឈ្មោះថា លី សុវណ្ណបញ្ញាបុត្រ ចំណែកម៉ាក់របស់នាងមានឈ្មោះ អ្នកស្រី ហួយ លីណា ក្នុងឆ្នាំនេះនាងមានអាយុ២២ឆ្នាំថ្មីៗនេះដែលនាងទើបតែបញ្ចប់ការសិក្សានៅក្នុងប្រទេសរបស់ខ្លួនរួចនាងមានគោលបំណង់ចង់បន្តការសិក្សាទៅប្រទេសចិនតាមក្តីស្រម៉ៃរបស់ខ្លួន នីងនីង នាងជាក្មេងពូកែ សុភាពមិនសូវនិយាយស្តីប៉ុន្មាននោះទេតែថាមួយមាត់ៗរបស់នាងគឺដូចអាវុតយ៉ាងអញ្ចឹងចំណែករូបសម្រស់វិញនាងស្អាតខ្លាំងណាស់សក់វែងត្រឹមចង្កេះរំលិចដោយពណ៍ពីកំណើតខ្មៅរលោងស្រឹបបបូលមាត់ពណ៍ពណ៍ក្រហមព្រៀងពីធម្មជាតិ បូករួមទាំងនាងថែមការេមពណ៍ក្រហមយ៉ាងគួឱ្យទាក់ទាញបំផុត…ចំណែកផ្ទៃមុខសម៉តរលោងមានសំណើមចញ្ចើមក្រាសរាងអក្សរអេសតែម្តងរាងបានបើនាងចង់ដាក់បវកញ្ញាក៏ជាប់ដោយអូតូដែរតែគួរឱ្យស្តាយនាងមិនពីព្រោះនាងមិនចូលចិត្តហើយក៏ជាមនុស្សស្រីពូកែប្រកាន់ខ្លួនណាស់។
“ តើមានរឿងអ្វីកូនកុំរត់លឿនពេកតិចធ្លាក់កាំជណ្តើរ “ នាមជាឱពុកឃើញកូនបែបនេះក៏បន្លឺសម្លេងស្តីបន្ទោសបែបបារម្ភ ទៅកាន់កូនស្រីដែលកំពុងតែរត់មកអោបកឱនថើបថ្ពាល់ឱពុកជាច្រើនខ្សឺតទាំងស្នាមញញឹមក៏ធ្វើឱ្យអ្នកជាម្តាយដែល កំពុងតែអង្គុយនៅក្បែរនោះជ្រួញចិញ្ចើម…បែបហួសចិត្តនឹងក្មេងស្រីក្រមុំរបស់គាត់មិនចេះធំសោះ..។
“ មើលនេះលោកប៉ាអ្នកម៉ាក “ នាងមិននិយាយច្រើនក៏ហុច ក្រដាសមួយសន្លឹកទៅឱ្យលោកទាំងពីរ។
“ វ៉ោរ! កូនស្រីប៉ាពិតជាពូកែមែន “ លោកបុត្រមើលក្រដាសនោះមិនទាន់បានពីរនាទីផងគាត់ក៏យល់ន័យក៏រហ័សលូកដៃទៅអង្អែលក្បាលកូនស្រីទាំងមានមោទភាពចំពោះកូនខ្លួ នរួមទាំងអ្នកជាម្តាយផងដែលជាធម្មតាទេម្តាយឱពុកឯណាដែលថាមិនស្រឡាញ់កូនមិនចង់ឃើញកូនល្អនឹងជោគជ័យក្នុងក្តីស្រម៉ៃរបស់គេនោះទោះបីជាពួកគាត់មិនចង់ឱ្យកូនឃ្លាតឆ្ងាយក្តីប៉ុន្តែមិនមែនគាត់ហាមដាច់ខាតនោះទេបើនេះជាក្តីស្រម៉ៃរបស់គេហើយគាត់នឹងបំពេញបំណង់។
“ អរគុណលោកប៉ាអ្នកម៉ាក់” នីងនីងស្ទុះទៅអោបអ្នកទាំងពីរទាំងក្តីស្រឡាញ់។
“ ចុះថ្ងៃណាដែលកូនត្រូវឡើងទៅ? “ អ្នកស្រីលីណាសួរទៅកូនស្រីអំពីថ្ងៃដែលនាងត្រូវឡើងយន្តហោះ ។
“ កូនបានទាក់ទងទៅកាន់លោកគ្រូគាត់ថាអាទិត្យក្រោយម៉ាក់” នីងនីង
“ ហេតុអ្វីលឿនយ៉ាងនេះ “ លឿនពេកហើយនេះសល់តែប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតនឹងគាត់នឹងត្រូវបែកពីកូនស្រីសំណព្វចិត្តគាត់ទៅហើយណាមួយថ្ងៃខ្លីអញ្ចឹងតើគាត់ត្រូវទិញរបស់ប្រើប្រាស់ឱ្យនាងមិចនឹងទាល់ទៅ ។
“ កូនថាមិនយូរទេម៉ាក់បើមិនមែនកូវិតកូនត្រូវទៅយូរហើយ” នីងនីងប្រកែកជាមួយនឹងម្តាយរបស់ខ្លួនត្រូវហើយឈ្មោះរបស់នាងធ្លាក់មកយូរហើយតែរនាំងដែលនាងខកខាននោះគឺជំងឺកូវិតនេះឯង ដឹងទេវាបំផ្លាញក្តីស្រម៉ៃរបស់នាងយូរប៉ុណ្ណាទៅហើយល្មមខាងប្រទេសចិនគេបើកឱកាសឱ្យសិស្សអាហារូបករណ៍ចូលវិញបាននោះ ។
“ ណ្ហើយចុះ ឯងល្ងាចនេះយើងនាំគ្នាទៅជួយទិញរបស់របរទុកឱ្យកូនប្រើប្រាស់ទៅបានហើយណាមួយបើឯងទិញច្រើនតិចលើសគីឡូវមិនត្រូវគេបោះចោលដដែលហ្នឹង”លោកបុត្រយល់ចិត្តប្រពន្ធដែលមិនចង់ឃ្លាតពីកូនស្រីរបស់គាត់ក៏បង្វែលដានទៅទិញរបស់របរ…បន្ទាប់មកអ្នកស្រីលីណាក៏មិនបានប្រកែកអ្វីច្រើនបានត្រឹមធ្វើទឹកមុខស្រពោនរួចព្រមទៅជាមួយប្តីនឹងកូនរបស់គាត់….អ្នកទាំងបីក៏ចំណាយ ពេលមួយអាទិត្យនេះបង្កើតភាពស្និទ្ធិស្នាលនឹងគ្នាដោយមាន សុភមង្គល។
ថ្ងៃឡើងយន្តហោះ
នៅទីបំផុតថ្ងៃរបស់នីងនីងក៏បានមកដល់នៅប្រលានយន្តហោះអន្តរជាតិភ្នំពេញ…មានមនុស្សមួយក្រុមដែលកំពុងតែឈររង់ចាំជួនដំណើរនាងតូចរបស់យើង…គ្រាន់តែពួកគេឃើញវត្តមាននីងនីងចុះពីលើឡានភ្លាមពួកគេក៏លើកដៃជាសញ្ញា…
“ ពួកឯង “ នីងនីងស្ទុះរត់ទៅរកមិត្តៗដោយលោកបុត្រជាអ្នកកាន់វ៉ាលីឱ្យកូនស្រីពីក្រោយ។
“ អីយ៉ូតែងខ្លួនឡើងដូចកូនចិនតែម្តងហើយ “ ណារីជាមិត្តល្អបំផុតរបស់នាងធ្លោយមាត់សរសើរពីសម្រស់នឹងការតែងខ្លួន របស់នីងនីងមិនដាច់ពីមាត់ ។
“ ហូ! ខុសគ្រូខាងណា? “ នីងនីងលឺហើយក៏តបទៅបែបឌឺដងវិញពីព្រោះជាធម្មតាមិត្តគេម្នាក់នេះណាកម្រណាស់សរសើរនរណាស្អាតនោះមានតែបង្អាប់ទាល់តែកបតែថ្ងៃនេះចម្លែកមកសរសើរគេកណ្តាលប្រលានអីបែបនេះបើមិនខុសគ្រូក៏ជាន់ពេដែល។
“ នែ៎ មើលយើងក្នុងខ្លួនល្អខ្លះផង “ ណារីមុខក្រញ៉ូភ្លាមៗក្រោយលឺសម្តីមហាមិត្តខ្លួនគ្រាន់តែគេសរសើរក៏ខុសដល់នាងបង្អាប់ក៏ខុសបើថ្ងៃនេះមិត្តរបស់នាងស្អាតមែនមិនឱ្យនាងសរសើរមើលចុះភ្នែកតឹងៗហើយតែងខ្លួនបែបនេះមិនដូចចិនទើបចម្លែក ។
“ អឺៗទទួលយកក៏បាន មោះយើងសូមអោបមួយ “ និយាយលេងជាមួយគ្នារួចនីងនីងក៏ឆ្លៀតមើលម៉ោងនាឡិកាក៏ឃើញថាជិតដល់ម៉ោងដែលនាងត្រូវឡើងយន្តហោះហើយដូច្នេះនាងក៏រហ័សអោបមិត្តរបស់នាងម្នាក់ម្តងៗទាំងទឹកភ្នែករលីងរលោងនឹកស្រម៉ៃធ្លាប់និយាយជាមួយគ្នារត់លេងទឹកភ្លៀងជាមួយគ្នានិយាយដើមគេជាមួយគ្នាដល់ឥឡូវត្រូវបែកគ្នាអស់ដើម្បីក្តីស្រម៉ៃរាងៗខ្លួនជាពិសេសណារីនេះឯង…
“ សូមឱ្យសុវត្ថិភាពណា ហើយសូមឱ្យក្តីសុបន្តិរបស់ឯងក្លាយទៅជាការពិតណាមិត្ត ត្រូវចាំបើមានបញ្ហាឬមិនជោគជ័យត្រឡប់មកស្រុកកំណើតយើងវិញណា “ ណារីអោបបណ្តើរនិយាយខ្សឹបនីងនីងទាំងគេខំទប់ទឹកភ្នែកតែទោះទប់យ៉ាងណាក៏មិនឈ្នះដែល…វាហូររហាមហើយ។
“ ឯងក៏ដឹងថាមិត្តឯងក្បាលរឹងប៉ុណ្ណា” នីងនីងលាខ្លួនចេញពីគេរួចនិយាយបែបលេងសើចដើម្បីកុំឱ្យខ្លួនគេនេះយំទៅតាមដែល…( តឹងៗ…) មិនយូរប៉ុន្មានកណ្តឹងប្រកាសអំពីជើងហោះហើររបស់នីងនីងក៏បន្លឺឡើង….នីងនីងមិនចាំយូរគេក៏ទៅយកវ៉ាលីពីឱពុករបស់គេរួច…
“ កូនលាសិនហើយប៉ាម៉ាក់ថែសុខភាពឱ្យបានល្អ កូនស្រឡាញ់អ្នកទាំងពីរណាស់…. លាហើយមិត្តទាំងអស់គ្នាហើយក៏អរគុណដែលមកជួនដំណើរ បាយៗ”
“ អុឺម! សូមឱ្យវត្ថុសាក់សិទ្ធតាមថែរក្សាកូនណា ទៅដោយសុវត្ថភាពណាកូន ប៉ាម៉ាក់ស្រឡាញ់កូនណាស់ “
នីងនីងថើបថ្ពាល់ម្តាយនឹងឱពុកញញឹមទទួលរាល់ពាក្យរបស់អ្នកមានគុណរួចលើកម្រាមដៃដប់ក្រាប់សំពះអ្នកមានគុណទាំងពីរនឹងលាមិត្តៗទាំងអស់រួចក៏អូសវ៉ាលីចូលទៅក្នុងបាត់ ស្រមើលទុកឱ្យអ្នកនៅទីនេះយំនឹកនាងទាំងមិនអស់អាល័យជាពិសេសម៉ាក់ហើយនឹងប៉ារបស់នាង ។
“ មិនអីទេឯងពីរឆ្នាំតែប៉ុណ្ណោះ “ លោកបុត្រឃើញអ្នកស្រីលីណាយំខ្លាំងក៏អោបស្មារបស់ប្រពន្ធអង្រួនតិចបែបលួងលោមប្រពន្ធតែកែវភ្នែកអ្នកជាបុរសក្រហមងាំងព្រិចខ្ញាំៗបន្លប់កុំឱ្យទឹកភ្នែកស្រក់…
“ មិនអីទេអ្នកមុីងនីងនីងនាងរឹងមាំណាស់” ណារីចូលទៅកៀកម៉ាក់ប៉ារបស់នីងនីងព្រមនឹងសម្តីលើកទឹកចិត្ត
“ ហុឹក! តើគេអាចនៅចាំនាងទេ? ក្មួយរី”
“ ច..ចាស៎! “
ណារីស្លឺភ្នែកខណៈអ្នកស្រីលីណាបោះមួយប្រយោគ តើគាត់ដឹងរឿងនីងនីងដែរឬ?
“ មិនចាំបាច់លាក់មុីងទេ មុីងដឹងអស់ហើយ “
“ នេះនីងនីងនាងប្រាប់អ្នកមុីងមែនទេ? “
“ អត់ទេ មុីងដឹងដោយចៃដន្យប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែក្មួយមិនបាច់ប្រាប់នាងទេថាមុីងដឹងរឿងនេះលឺទេ? “
“ ចាស៎! “
ត្រូវហើយរឿងទៅរៀនបន្តនៅប្រទេសចិននេះនាងមិនត្រឹមតែមានគោលបំណង់រៀនបន្តមួយមុខនោះទេ គឺនាងទៅដើម្បីស្វែងរកមនុស្សម្នាក់ដូចគ្នា…អ្នកស្រីបានប្រទះឃើញ ប្រអប់អនុស្សាវរីយនឹងសំបុត្រសរសេរដោយដៃ( អក្សរកូនក្មេងប្រហាក់ប្រហែល15ឆ្នាំ) រយពាក្យនៅក្នុងនោះគឺគាត់បានឃើញទាំងអស់ដូច្នេះហើយទើបគាត់បារម្ភពីនាងខ្លាំង..កាលពីតូចគាត់ក៏ធ្លាប់ជួបក្មេងប្រុសម្នាក់នោះតាមរយៈនាងតូចនេះឯង គេសុភាពរាបសា ផ្ទៃមុខស្រស់សង្ហាទើបគាត់ដាច់ចិត្តថាគេមិនមែនមនុស្សអាក្រក់នោះទេ…ចំណែកណារីបានត្រឹមធ្វើមុខស្ញូញៗដាក់អ្នកមុីងមិនដឹងត្រូវនិយាយអ្វីបន្ត…កុំបន្ទោសនាងមកពីគេដោយមិនប្រយ័ត្នទុករបស់ឱ្យអ្នកម្តាយឃើញបែបនេះ…ចំមែនហើយស្រីនេះឆ្លាតបានតែខាងរៀនតែប៉ុណ្ណោះ….។
…….នីងនីងចូលមកដល់ក្នុងយន្តហោះនាងតូចក៏បានយកកូនការបូបតូចមួយដោយក្នុងនោះសុទ្ធសឹងតែជារូបថតភ្ជាប់ជាមួយនឹងសំបុត្រជាច្រើនយកមកមើលអានអត្ថន័យក្លឹមសារបន្តិចរួចអោបរូបថតមួយសន្លឹកនោះជាប់ទ្រូងរបស់នាង នឹងពោលពាក្យ( បន្តិចទៀតនឹងជួបគ្នាបងប្រុស ខ្ញុំនឹកបងណាស់ តើបងនឹកខ្ញុំទេ? ) …….។
ប្រលានយន្តហោះបេកាំង
មនុស្សម្នាជាច្រើនកំពុងតែដើរខ្វាក់ខ្វែងគ្នាទៅវិញទៅមកពាសពេញប្រលានយន្តហោះដល់ធំមួយនេះអ្នកខ្លះក៏ធ្វើការថតរូបលេងពីព្រោះសម្រស់នៃប្រលាននេះវាពិតជាគួរឱ្យទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរណ៍មិនស្ទើនោះទេទីធ្លាធំទូលាយការតុបតែងរចនារបស់គេពិតជាម៉ត់ចតពិតមែននីងនីងក៏មិនខុសពីភ្ញៀវផ្សេងៗដែលនាងក៏លង់នឹងសម្រស់ប្រលាននេះដែលតែគួរឱ្យស្តាយនាងប្រញាប់រត់រកច្រក់ចេញទៅរកឡានក្រុងដែលខាងសកលវិទ្យាបេកាំងជាអ្នករៀបចំទើបនាងមិនហាននៅយូរ….សម្លេងវ៉ាលីអូសចេញពីច្រក់Bសម្តៅទៅរកឡានក្រុងBដូចគ្នា…គ្រាន់តែទៅដល់ភ្លាមនីងនីងក៏បានឃើញលោកគ្រូចាងដែលជាព្រឹទ្ធាចារ្យនៃសកលវិទ្យាល័យបេកាំងកំពុងតែឈរកាន់សឺមីខ្មៅមួយក្បែរឡានក្រុងក៏អាចទាយដឹងដែលថាក្នុងនោះគឺជាបញ្ជីនាមឈ្មោះរបស់សិស្សបរទេសដែលគាត់ផ្ទាល់គឺជាអ្នកគ្រប់គ្រង៖
“ 您好，老师…..” នីងនីងធ្វើការគោរពលោកគ្រូដោយនាងណែនាំឈ្មោះនឹងបង្ហាញលេខក៏ដូចជាCIDរបស់នាងទៅកាន់លោកគ្រូចាង…បន្ទាប់ពីត្រួតពិនិត្យរួចលោកគ្រូចាងក៏ធ្វើការសួរស្តីទៅកាន់សិស្សរបស់ខ្លួនរួចក៏ឱ្យនាងចូលរកកន្លែងអង្គុយដើម្បីសម្រាក់ខ្លះល្មមសិស្សមកអស់។
…..នៅតាមដងផ្លូវនៃទីក្រុងបេកាំគឺពិតជាស្រស់ស្អាតនឹងមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ខ្លាំងណាស់ចំណែកចរាចរណ៍វិញគេមានប៉ូលីសសន្និសុខយាមកាមត្រឹមត្រូវខ្លាំងណាស់…(ប្លែកភ្នែកណាស់) នីងនីងនិយាយទាំងញញឹមរួចបិទភ្នែកគេងសម្រាក់បន្តិចទាំងនាងបានដាក់កាសនៅនឹងត្រចៀក…ឡានក្រុងបរឡើងយូរទើបមកដល់ស្តុបមួយដែលគៀកនឹងសកលវិទ្យាល័ យបេកាំងក៏ឈប់ដោយសារស្តុបក្រហមខណៈដែលឡានពណ៍ខ្មៅមួយគ្រឿងរលោងស្រឹបសូម្បីតែកញ្ចក់ក៏គេបិទខ្មៅក្រឹិបមិនអាចឱ្យអ្នកក្រៅមើលឃើញខាងក្នុងបានឡើយឡាននោះក៏ឈប់ដំណើរនឹងឡានក្រុងនីងនីងដូចគ្នាហើយក្នុង នោះក៏មានវត្តមានរបស់បុរសសង្ហារម្នាក់ដែលស្ថិតក្នុងវ័យ30ឆ្នាំដែលគេមានឈ្មោះ ឈិន មីង ដែលជាតារាសម្តែងមួយរូបដល់មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញ់នៅប្រទេសចិននរណាៗដែលថាមិនស្គាល់រូបគេនោះទាំងស្អាតសង្ហាសម្តែងរឿងណាក៏សមក៏ចូលតួបានល្អដែលសព្វថ្ងៃគេមានតែម្តាយម្នាក់គត់ដែលនៅជាមួយនឹងគេទាំងតែពីគេអាយុ១៦ឆ្នាំមកម្ល៉េះ…មីងអង្គុយក្នុងឡានទាំងទឹកមុខស្មើមិនញញឹមសូម្បីតែបន្តិចហាក់ដូចជាជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់គេគ្មានក្តីសុខយ៉ាងអញ្ចឹងតែស្របពេលដែលគេក្រឡែកមកមើលខាងក្រៅក៏ប្រទះឃើញវត្តមានរបស់នាងតូចនីងនីងដែលកំពុងតែអង្គុយបិទភ្នែកស្តាប់កាសទាំងស្នាញញឹមគេបើកភ្នែកធំៗភ្លាម នោះស្នាមញញឹមក៏លិចឡើងមកដោយឯកឯង…( ទេពធីតា …ច្បាស់ណាស់ខ្ញុំមិនច្រលំទេ ) មីងនិយាយតិចខណៈពេលដែលភ្លើងស្តុបក៏បានលោតពណ៍ខៀវវិញឡានក្រុងក៏បានបតចូលទៅសកលវិទ្យាល័យបេកាំងតាមគោលដៅចំណេកឡានរបស់គេក៏បរបន្តទៅមុខ…
“ ឈប់ឡាន… “ ដោយក្តីមិនអស់ចិត្តមីងក៏បញ្ជាអ្នក បើក ឡានយ៉ាងលឿនដូចរន្ទះក៏ធ្វើឱ្យអ្នកដែលកំពុងស្លុងអារម្មណ៍នៅនឹងចង្កូកឡានភ្ញាក់ព្រឺតរហ័សឈប់គ្រឿងម៉ាសុីនតាមដោយដៃរបស់គេ…មីងស្ទុះបើកទ្វាបម្រុងនឹងចុះទៅតាមមើលនាងតូចតែក៏ត្រូវអង្គរក្សគេរហ័សហាមប្រាមពីព្រោះទីនេះជាទីប្រជុំជនហើយសំបូលទៅដោយសិស្សច្បាស់ណាស់ពួកគេនឹងស្គាល់មីង…។
“ លោកមីងចង់ទៅណាបាទ….? “
“ ចាំបន្តិច…! “
“ មិនបានទេទាន…កុំទៅអីទានទីមានមនុស្សច្រើនណាស់ បើលោកចុះច្បាស់ណាស់មិនទាន់ម៉ោងទេបាទ…ហើយអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់លោកបាន“ អង្គរក្សហាមប្រាមមីងដាច់អាហឹងការគេមិនឱ្យចុះជាដាច់ខាតអង្គរក្សមានតែពីរនាក់ទៅទប់ទល់នឹងមនុស្សរាប់ពាន់នាក់មិននឹងឈ្នះគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់គេមិនអនុញ្ញាតទេ…មីងត្រឹងបន្តិចក៏សម្រេចចិត្តមិនចុះ…ត្រូវហើយគេមិនអាចចុះទៅបានទេបើគេចុះអ្នក ដែលពិបាកគឺរូបគេហើយជាពិសេសគឺអង្គរក្សរបស់គេនឹងត្រូវធ្ងនជាងគេទៅទៀត…មីងបានត្រឹមសម្លឹងកន្ទុយឡាន ក្រុងរហូតទាល់ឡានបរចូលទីធ្លានៃសកលវិទ្យាល័យបាត់ស្រមើលទើបគេបន្តដំណើរទៅមុខទៀត( ជួបគ្នាពេលក្រោយទេពធីតារបស់ខ្ញុំ) តែក៏មិនភ្លេចងាក់ទៅបញ្ជាឱ្យអង្គរក្សគេតាមសើុបព័តមាននីងនីងថានាងពិតជាធ្វើដំណើរមកទីនេះពិតឬគេស្រវឹងភ្នែក។
….ក្នុងសកលវិទ្យាល័យ
“ក្រឺត…” សម្លេងប្រាំងឡានបរឈប់នៅនឹងមុខទីធ្លាក្បែរកន្លែងស្នាក់នៅរបស់ខាងសាលាដែលបានរៀបចំជួននិស្សិតដែលមកពីប្រទេសក្រៅ…!
“ អគារខាងស្រីៗគឺនៅខាងឆ្វេងចំណែកអគារខាងបុរសគឺនៅខាងស្តាំ…ស្តាប់បានទេ? “
“ ចាស៎! បាទ! “
លោកគ្រូចាងរួមទាំងអ្នកគ្រូលោកគ្រូជនជាតិចិនទាំងអស់ដែលនៅក្នុងសាលាបានឱ្យនិស្សិតឈរតម្រង់ជួររួចពួកគាត់ នឹងប្រាប់អំពីបំរាមខ្លះៗដែលត្រូវរស់នៅទីនេះ ៖
“ ចំណែកលេខបន្ទប់ខ្ញុំបានចែកឱ្យហើយ…បំរាមនិស្សិតទាំងអស់ត្រូវតែស្តាប់នឹងអនុវត្តតាមដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ៖
ទី១: ស្រា បារី ល្បែងហាមយកប្រើប្រាស់ឬយកមកបរិវេណ
ទី២: ហាមលួចចេញដើរលេងខាងក្រៅនៅពេលយប់
ទី៣: ហាមចូលមកយឺតឬលើសពីរម៉ោង១០យប់ឱ្យសោះ បើសិនជាមានករណីពិសេសសិស្សត្រូវរាយការណ៍មកខាងសាលាតែថាបើសិនជាមិនសមហេតុផលខាងសាលានឹងរុញច្រាញ់ចោលដោយដាក់ទោសឬពិន័យសិស្សដោយរត់ជុំតារាងបាល់ទាត់១០០ដងហើយត្រូវទៅជូតថ្នាក់មួយជួរបើកំហុសដដែលនឹងត្រូវដកឈ្មោះចេញដោយឥតលក្ខខណ្ឌ…សិស្សទាំងអស់ត្រូវអនុវត្តតាមច្បាប់ស្តាប់បានទេ? “
“ បាទ! ចាស៎! “ និស្សិតឆ្លើយព្រមគ្នា។
“ ហើយមួយវិញទៀត សិស្សប្រុសៗហាមដាច់ខាតចូលមកដមសិស្សស្រីខណៈនាពេលយប់ បើសិនជាមានបញ្ហាចាំបាច់ត្រូវរាយការណ៍ដល់នាយកដែលកាន់ដមដើម្បីឱ្យគាត់ជួយដោះស្រាយ ស្តាប់បានទេ? “
“ បាទ! “ សិស្សប្រុសឆ្លើយព្រមគ្នា
“ ល្អ! អញ្ចឹងសូមនាំគ្នាទៅកាន់បន្ទប់រាងៗខ្លួនចុះ ហើយក៏សង្ឃឹមថាអ្នកទាំងអស់គ្នាមកទីនេះនឹងរកឃើញគោលដៅក៏ដូចជាក្តីសុបន្តរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នាដោយជោគជ័យ សូមស្វាគមន៍មកកាន់សកលវិទ្យាល័យបេកាំនៃប្រទេសចិន…( ហ៊ូ… ) “ លោកគ្រូចាងនិយាយចប់និស្សិតទាំងអស់នាំគ្នាទះដៃព្រមគ្នាដោយខ្លះស្រែកហ៊ូអបអរសាទ័រ…រួចក៏បំបែកគ្នាទៅតាមបន្ទប់រៀងៗខ្លួន…ក្នុងនោះក៏មាននាងតូចរបស់យើងដែលពេលនេះនាងកំពុងតែដើរទៅទិសខាងឆ្វេងដោយអូសវ៉ាលីតម្រង់ទៅបន្ទប់គេង……
« តុក!! »
“ សួស្តី!“ នីងនីងដល់បន្ទប់ដែលខ្លួនរស់នៅភ្លាមនាងបម្រុងនឹងយកសោចាក់តែក៏ប្រទះឃើញទ្វាមិនបានចាក់សោពីក្រៅទេដូច្នេះនាងក៏សម្រេចចិត្តគោះទាំងស្នាមញញឹមនឹងពោលពាក្យសួស្តីជាភាសាចិនទៅកាន់មិត្តរួមបន្ទប់របស់នាងនៅថ្ងៃដំបូងនៃជីវិតនិស្សិតបរទេស។
“ ស្តស្តីមិត្តរួមបន្ទប់ “ អ្នកទាំងបីក៏ធ្វើការរាក់ទាក់ទៅកាន់នីងនីងវិញដូចគ្នាត្រូវហើយមួយបន្ទប់គេឱ្យសិស្សនិស្សិតគេងជុំគ្នា៤នាក់ដោយគេរៀបជាគ្រែលើក្រោមទាំងសងខាងនៃបន្ទប់ចំណែកកណ្តាលគឺតុរួមដល់ធំមួយដែលអ្នកទាំងបីកំពុងតែជួយគ្នារៀបស្របនឹងនីងនីងមកដល់ល្មមហើយនាងជាមនុស្សមកចុងក្រោយគេបង្អស់….
“ វ៉ោរ! មានមិត្តរួមបន្ទប់ស្រស់ស្អាតបែបនេះពិតជាប្រពៃណាស់ ហុឹក” សិស្សស្រីម្នាក់ពោលពាក្យសរសើរនាងខណៈកែវភ្នែករបស់គេកំពុងតែសម្លឹងនីងនីងគ្រប់ច្រក់ធ្វើបបូរមាត់បែបខ្ជួតៗដាក់នាងទៀតផងមិនត្រឹមតែសិស្សស្រីនោះទេសូម្បីតែសិស្សពីរនាក់ទៀតក៏ដូចនាងដែលគ្រាន់តែពួកនាងមិននិយាយ នាងស្អាតណាស់ ដូចតារាអញ្ចឹង។
“ អរគុណបងៗ ហើយក៏សួស្តីបងៗម្តងទៀត “ នីងនីងញញឹមអឹមអៀនខណៈលឺគេសរសើរខ្លួនបែបនេះ…នាងឈានជើងចូលដល់ក្នុងបន្ទប់នីងនីងក៏ដាក់វ៉ាលីចុះហើយក៏អោនគោរពមនុស្សស្រីបីនាក់ម្តងទៀតដោយប្រើភាសាចិនដដែលពីព្រោះនាងមិនទាន់ដឹងនោះថាពួកគេជាជនជាតិអ្វីខ្លះដូច្នេះក៏សម្រេចចិត្តប្រើភាសាចិនជំនួសអង់គ្លេស..មិនចាំបាច់ឆ្ងល់ទេអ្នកដែលមានសម្ថភាពមកដល់ទីនេះសុទ្ធសឹងតែកម្រិត HSKខ្ពស់ហើយទើបអាចមកបាន។
“ មិនបាច់គួរសមទេ ធម្មតាៗទៅ…មែនហើយ!! “ អ្នកទាំងបីឃើញនីងនីងគោរពម្តងទៀតក៏រហ័សលើកដៃព្រមគ្នាមិនឱ្យនាងតូចគោរពពួកគេនោះទេពីព្រោះពួកគេសុទ្ធតែមានអាយុស្មើៗគ្នាបើលើសក៏ត្រឹមមួយឆ្នាំពីរឆ្នាំតែប៉ុណ្នឹងឯង នីងនីងឃើញដូច្នេះនាងក៏លួចសប្បាយចិត្តដែលពេលនេះនាងមានអារម្មណ៍មួយកក់ក្តៅបន្តិចដែលមានមិត្តរួមបន្ទប់គេចេះអត់ ឱនអធ្យាស្រ័យឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកបែបនេះដូចពាក្យចាស់ពោលមិនខុសទេស៊ូឱ្យចង្អៀតផ្ទះប្រសើរជាងចង្អៀតចិត្ត តើត្រូវទេ?
“ អញ្ចឹងតើខ្ញុំគួរហៅអ្នកទាំងបីដូចម្តេចទៅ? “ នីងនីងបោះសំនួរទៅកាន់អ្នកទាំងបីទាំងស្នាមញញឹមពីព្រោះពួកនាងបន្តមើលគេមិនដាក់ភ្នែកថែមទាំងញញឹមជាប់ នរណាមិនអៀនបើមើលយ៉ាងៗនឹងនោះ។
“ មោះពួកយើងមកធ្វើការស្គាល់គ្នាទៅ “ នារីមុខឆ្នាស់ម្នាក់ ទាញអ្នកទាំងបីឱ្យអង្គុយតុចំកណ្តាលរួចខ្លួនក្រោកឈរដើរទៅមុខបន្តិចរួចក៏ពោលថា៖
“ អេះហេមៗ….ខ្ញុំឈ្មោះឈីងអ៊ឺមានអាយុ22ឆ្នាំមកពីវិទ្យាល័យគ័ងចូវបើនិយាយពីសម្រស់វិញចាស៎តារាសូមខ្មាសតែសូមកុំយកខ្ញុំទៅប្រៀបនឹងទេពអប្សម្នាក់នោះអីចា៎! “ ឈីងអ៊ឺនិយាយទាំងមានភាពជឿជាក់ខុសប្លែកទាំងអ្នកដែលអង្គុយស្តាប់ម្នាក់ៗស្តាប់ហើយក្រវីក្បាលគ្រប់គ្នាតែក៏យល់ស្របទះដៃជាការស្វាគមន៍ដូចគ្នាលាយនឹងសំណើចក្រោយឈីងអ៊ឺនិយាយស្រប់នឹងដៃចង្អុលទៅនីងនីង។
“ អ្នកបន្ទាប់គឺខ្ញុំ ខ្ញុំឈ្មោះថាយ៉ាងអ៊ីនហៅកាត់អ៊ីនអ៊ីនមកពីវិទ្យាល័យគ័ងចូវមានអាយុ21ឆ្នាំចាស៎ “
“ ហ៊ូ! អ្នកទាំងពីរៀនសាលាជាមួយគ្នាមែនទេ ? “ នីងនីង ចោទជាសំណួរសួរទៅកាន់អ្នកទាំងពីរដោយសារគេលឺឈ្មោះសាលាដូចគ្នា ។
“ ពិតមែនហើយប៉ុន្តែប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំបានបញ្ជួនខ្ញុំទៅរៀននៅសាលាឯកជនកាលពីថ្នាក់១០“ អ៊ីនអ៊ីនឆ្លើយ
“ អ៊ឺយល់ហើយ “ នីងនីងញញឹមព្រមទាំងទះដៃជួនមិត្តរួមបន្ទប់បន្ត
“ អ្នកទីបី…Hello! ខ្ញុំឈ្មោះថាផាក ជូយ៉ុងមានអាយុ22ឆ្នាំមកពីប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង រីករាយណាស់ដែលបានស្គាល់អ្នកទាំងបី “ ជូយ៉ុងនិយាយចប់អ្នកទាំងបីមើលមុខគ្នាក៏ធ្វើឱ្យជូយ៉ុងឆ្ងល់តើមានអ្វីមែនទេ? ហើយភ្លាមនោះពួកគេទាំងបីស្រែកព្រមគ្នាៗ
“ អាយ!….ទីបំផុតយើងមានមិត្តកូរ៉េហើយឯងគិតដូច យើងមែនទេ អ៊ឺៗ “ អ្នកទាំងបីសប្បាយរីករាយខណៈពេលដែលជូយ៉ុងធ្វើទឹកមុខជ្រួញឆ្ងល់ជាខ្លាំងក៏រហ័សួរទៅគេ។
“ ឈប់ៗ នេះខ្ញុំតាមមិនទាន់ទេ តើសប្បាយចិត្តឬមិនសប្បាយទៅ ? “ ជូយ៉ុង
“ គឺសប្បាយនឹងហើយឯងដឹងទេចាំបង្រៀនពួកយើងនិយាយកូរ៉េផងពីព្រោះយើងចង់ចេះដើម្បីបានទៅសន្ទនាជាមួយនឹងoppaសង្ហារៗនោះអី “ ឈីងអ៊ឺនិយាយចំណែកពីរនាក់ទៀតក៏ងក់ក្បាល់យល់ស្របបញ្ជាក់ថាគំនិតដូចគ្នាណាស់ ចេះរកគ្នាឃើញ😂
“ អ៎ ពួកឯងសុទ្ធតែហ្វ្រេនកូរ៉េៗ “ ជូយ៉ុងនិយាយទាំងអស់សំណើច គេស្មានថាមិនចូលចិត្តគេហើយដេញគេចេញហើយតា៎ ហុិកៗតាមពិតចឹងសោះតែក៏មិនចម្លែកសម្រាបំនារីក្រមុំជូយ៉ុងដែលពីព្រោះប្រទេសល្បីខាងខេផប់ពិតមែន។
“ ណ្ហើយចុះ! ចាំបង្រៀនតាមក្រោយ ដល់វេនស្រីស្អាតហើយ “ អ៊ីនអ៊ីនគោះស្មានីងនីងឱ្យឡើងណែនាំខ្លួន។
“ អូខេ! ខ្ញុំឈ្មោះ ពី ស្មាញនីង ហៅកាត់នីងនីង មកពីប្រទេសកម្ពុជាមានអាយុ22ឆ្នាំ រីករាយណាស់ដែលបានស្គាល់អ្នកទាំងបី “ នីងនីងនិយាយរួចអ្នកទាំងបីក៏ទះដៃខ្លាំងៗសឹងតែបែកថ្លើមដៃរបស់ពួកនាងទៅហើយ…ក៏ធ្វើឱ្យនីងនីងអស់សំណើចអៀនឡើងថ្ពាល់ប៉ោងរបស់នាងប្រែទៅជាក្រហមទៅហើយ តើពួកនាងចង់ឱ្យគេអៀនទាល់ស្លាប់ឬ?
“ ទេពអប្សរឋានកណ្តាលពិតៗ “ ឈីងអ៊ឺលាន់មាត់នឹងសម្រស់របស់នីងនីងម្តងទៀតហើយនេះគេកាន់តែមើលគេនាង នាងកាន់តែស្អាតសឹងតែរកកន្លែងទើសគ្មានតើនារីៗនៅស្រុកខ្មែរស្អាត់ស្រទន់បែបហ្នឹងឬអត់ទ្រាំនឹងសរសើរមិនបានឈីងអ៊ឺបន្ត
“ នារីខ្មែរស្អាត់ម្ល៉េះ ខ្ញុំទើបតែឃើញផ្ទាល់ភ្នែក“ នាងបាន ដឹងលឺពីប្រទេសកម្ពុជាច្រើនគួរសមដែលជាពិសេសគឺនាងផ្តោតទៅលើប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់ប្រទេសកម្ពុជាដោយនាងចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងជាងគេគឺរបាំងអប្សរានឹងប្រសាទអង្គវត្តនេះឯង ។
“ ហ៊ូ! នេះជូយ៉ុងធ្លាប់ដឹងពីប្រទេសខ្ញុំឬ? “ នីងនីងប្តូរពីការអៀនមកសួរសំណើរវិញក្រោយលឺឈីងអ៊ឺនិយាយ
“ អឺម! ខ្ញុំដឹងខ្លះៗពីព្រោះខ្ញុំធ្លាប់អានប្រទះនឹងសៀវភៅប្រវត្តិរបស់ប្រទេសកម្ពុជាមួយក្បាលដែលនៅក្នុងបណ្តាល័យនៅសាលាអង្គដែលខ្ញុំធ្លាប់ទៅទីនោះ…ហើយខ្ញុំក៏បានចាប់អារម្មណ៍អំពីរបាំងនឹងអប្សរាគឺស្រស់ស្អាតណាស់ទាំងការតុបតែងនឹងសម្លៀកបំពាក់ជាដើម “
“ គឺពិតមែនហើយនៅប្រទេសរបស់ខ្ញុំគឺជារបាំងមួយប្រភេទដែលដូនតាបានបន្សល់ទុកតាំងពីយូរឡុងណាស់មកហើយ មិនតែប៉ុណ្ណោះនីមានរបាំងជាច្រើនទៀតដែលអ្នកាទាំងអស់គ្នាមិនដែលដឹង ចាំមានពេលទំនេខ្ញុំនឹងបង្ហាញជួនណា” នីងនីងសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ដែលលឺមានគេស្គាល់ក៏ដូចជាចាប់អារម្មណ៍ទៅលើវប្បធម៍របស់ខ្លួន ។
“ សន្យាណា ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងខ្លំាងណាស់ “ ឈីងអ៊ឺ
“ អឺម! “ នីងនីងងក់ក្បាលញញឹមយ៉ាងស្រទន់
“ ស្អាតជាងនីងនីងទៀតមែនទេ? “ ជូយ៉ុងនឹងអ៊ីនអ៊ីន
“ ហាសហា! បានហើយឈប់នាឱបង្អាប់ខ្ញុំទៅ “ នីងនីង
“ មិនបានបង្អាប់គឺនិយាយកាពិតតើ” ពីរនាក់ទៀតបន្លឺឡើង ផ្ទួនពាក្យនីងនីងវាជាការពិតនាងស្អាតណាស់ភ្នែកតូចៗបែបខ្ចូតៗសក់វែងខ្មៅក្រឹបរាងមួយក្តាបសម្បុលស.ក្បុសខ្ចីល្វក់ផ្ទៃមុខរលោងព្រិលលាយនឹងខូលឺថ្ពាល់បែបក្រហមបែកទឹកក្រូចនឹងចញ្ចើមក្រាសទៀតនោះវាធ្វើឱ្យសម្រស់របស់នាង ស្អាតខ្លាំងទ្វេដង។
“ បានហើយៗ បើនៅតែចឹងទៀតខ្ញុំឈប់និយាយរកហើយឆាប់រៀបចំឥវ៉ានរបស់យើងរាងៗខ្លួនទៅ “ នីងនីងដោយក្តីអៀនក៏ធ្វើជាដេញក្រវីក្បាលឱ្យអ្នកទាំងបីទៅរៀបខោវចេញពីវ៉ាលីឱ្យបានរៀបរយចំណែកឯងខ្លួនក៏ដើរទៅយ៉រមុខទាញទូរស័ព្ទពីក្នុងខោប៉ោយក្រោយទាក់ទងទៅកាន់អ្នកផ្ទះកុំឱ្យពួកគាត់បារម្ភពីនាង។
សូមអរគុណចំពោះការអាន💜
