เว็บไซต์คืออะไร?

https://www.facebook.com/1096963246841415/

จากวันที่วิ่ง สู่ วันที่ พ+อ, 42/549 Jamjuree, Bangkok (2026)

23/07/2026

คุ้มที่ได้มอง และ พอดี กับสิ่งที่ชื่นชม พอใจที่จะเก็บไว้แบบนี้

ครั้งนึงที่นครนายก ที่นั่งมอง และเห็นแต่ความเขียวสดใส

23/07/2026

If you love for colorful ,don’t shy with paintbrush.
Nothing wrong to in results.

19/07/2026

Chapter 5 ชีวิตติด ออม มั้ย…

ภาพวาดสีนี้ เป็น อีกภาพ ที่เป็นภาพแรกๆ ที่ยังรู้สึกยังค้นหาบางเรื่องในตัวเอง….

ฉันว่าตลอดชีวิตที่ผ่าน ไม่ว่า ใครๆ มักจะถูกตั้งคำถาม หลายๆอย่าง
หนึ่งในนั้น จะได้ยินเสมอ ว่า มีเงินเก็บ เก็บเงิน บ้างหรือ ยัง เมื่อไหร่ จะ เก็บเงิน ….

คำตอบ หากย้อนไป ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ไม่น้อย ที่ก็ตอบ คล้ายๆกัน
ยังเลย เพียงแค่จะกิน ก็ไม่พอ ไม่มีเงินให้เก็บ อะไร อีกไม่น้อย แตกต่างกันในคำตอบ คือ ยังไม่ได้เริ่ม….
……

แต่ ก็ อีก หลายคน ที่มีความตั้งใจ และ พร้อมที่จะเก็บออม มาตั้งแต่อายุ
ไม่เยอะ ซึ่งฉันมักรู้สึกยินดี และ ชื่นชม แถม อิจฉา ไปด้วย คงไม่ผิดนะ

….ธนาคารออมสิน เป็น หนึ่งในแรงบันดาลใจในวัยเด็กที่รู้สึกว่า ใกล้ตัว และมักจะ ยิ้มเสมอ หากได้ไป แล้ว มีกระปุกออมสิน กลับมา ว่ามั้ย…
แต่ ศักยภาพ ในเวลานั้น กระปุก ได้แค่นอนกอด และ วางไว้สะมากกว่า

ช่วงหลายสิบปีก่อน จะหารูปแบบ contents ไหน มาสอน หรือ เล่าวิธี เก็บออม หรือ หา เงิน ได้อย่างไร… ปัจจุบัน มีหาฟัง ดู ได้ ทุกรูปแบบ
ช่างน่าเสียดาย และ น่าอิจฉา ยุคสมัยนี้ หากฉัน เจอกัน ก่อนหน้านี้
จะต้องใช้คำว่า “รวย” แบบไหนดีนะ
….

ชีวิตการออมทรัพย์ ของฉันเป็น ศูนย์ ในเวลานึง เหมือนสูญญากาศ โล่ง

…ต้องใช้คำว่า พลิกตัว ตีลังกาออกมาได้ทัน
ฉันถูกปล้น โดยคนที่ไว้ใจ ในระดับที่ตกลงมา ต่ำกว่า ศูนย์ ลงมาแบบ
ไม่มีรั้ว ตะแกงไหนกั้น…จนมานอนกองแบบจุกๆ

นับเป็นความโชคดีที่สุดในวันนั้น เมื่อมองกลับไป เพราะ มันไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว บทเรียนครั้งใหญ่ทำให้ฉันกลับมามองตัวเองจริงๆ ว่า ฉันลืมอะไรไปใน ชีวิต แน่นอน “ ลืมรักตัวเอง” เพราะ ฉันไม่ ออมเงิน ออมทรัพย์ใดๆ เลย เพราะ มัวแต่ทุ่มเท ให้กับ สิ่งที่เรียกว่า ความสุข ในวันนั้น

วันนั้น ฉันอายุ ปาไป ที่ 40 ปี แล้ว ฉันตระหนัก จริงๆ ว่า ต้องยืนให้เร็วที่สุด กอดตัวเอง และ ทำสะ อย่ามัว คร่ำครวญ…..

…..

ตั้งแต่วันนั้น สองขา สองแขน ที่มีแต่บาดแผล ฉันเริ่ม ออม ไม่รู้หรอก ว่าต้องอย่างไร ไม่มี ใครไหน มาสอน รู้แค่ว่า ต้อง “ เก็บก่อนกิน”
และ ฉันทำมันจริง โดยไม่มีข้อแม้ใด ตำราหลายสำนัก มักบอกว่า เก็บ สักอย่าง น้อย 10% ของรายได้ แต่สำหรับฉัน แค่นั้น ไม่น่า จะพอกิน หากต้องหยุดทำงาน ตำราไหนๆ ฉัน ต้อง ทุบทิ้ง และ สร้าง ตำรา เล่มใหม่ สำหรับตัวเอง ไม่ต้องมี consults ใดๆ ….การออมทรัพย์ บางช่วงอาจมากไปถึง50% แบบไม่ได้ตั้งใจ
…

มันยากมาก และ บางครั้งรู้สึกได้ ถึงความอึดอัด ซึ่ง ฉัน แค่มองอนาคตมากกว่า …. ปัจจุบัน เลย สำคัญ ที่สุด….

ฉันบอกตัวเอง สะกดจิตตัวเอง จงไปอยู่ในที่ดีๆ กับ ชีวิตดีๆ
และ มีสติให้มากที่สุด….

ฉันได้ใช้เวลาแค่ 20 ปี ที่ดูว่าช้าเกินไป และน้อยไป แต่ก็นับว่าคุ้มค่าที่ได้เริ่มต้น

…….
ออมทรัพย์ เก็บตังค์ หรือ ทรัพย์สิน คุณจะเรียกอะไร ก็เรียกไปเถอะ แต่ ขอให้ วางแบบ ด้วยตัว คุณเอง มันคือ ตำรา ของคุณเอง ไม่มี ใครจะช่วยได้ เพราะ สภาพแวดล้อม ชีวิต แต่ละคน มันแตกต่างกัน contents ต่างๆ คือตัวช่วยผลักดัน และ เป็น กรอบร่าง เท่านั้น อย่า copy เพราะ มันอาจไม่ได้คำตอบ แบบ ที่คุณ เป็นอยู่

ขอบคุณสำหรับชีวิต ที่ได้เดินผ่านมา นับว่าดีแล้ว สมเหตุสมผลแล้ว และเพื่อใช้เดินต่อไป อาจผิดได้บ้างอีก เลิดได้ต่อ ก็ยินดี

ขอบคุณสำหรับ ผู้ที่เดินผ่านมา แล้วได้อ่าน แม้สักหนึ่งคนก็ยินดี แชร์ได้
มี comments ให้กันได้ค่ะ

ฉันบอกตัวเอง สะกดจิตตัวเอง จงไปอยู่ในที่ดีๆ กับ ชีวิตดีๆ
และ มีสติให้มากที่สุด….

ฉันได้ใช้เวลาแค่ 20 ปี ที่ดูว่าช้าเกินไป และน้อยไป แต่ก็นับว่าคุ้มค่าที่ได้เริ่มต้น

…….
ออมทรัพย์ เก็บตังค์ หรือ ทรัพย์สิน คุณจะเรียกอะไร ก็เรียกไปเถอะ แต่ ขอให้ วางแบบ ด้วยตัว คุณเอง มันคือ ตำรา ของคุณเอง ไม่มี ใครจะช่วยได้ เพราะ สภาพแวดล้อม ชีวิต แต่ละคน มันแตกต่างกัน contents ต่างๆ คือตัวช่วยผลักดัน และ เป็น กรอบร่าง เท่านั้น อย่า copy เพราะ มันอาจไม่ได้คำตอบ แบบ ที่คุณ เป็นอยู่

ขอบคุณสำหรับชีวิต ที่ได้เดินผ่านมา นับว่าดีแล้ว สมเหตุสมผลแล้ว และเพื่อใช้เดินต่อไป อาจผิดได้บ้างอีก เลิดได้ต่อ ก็ยินดี

ขอบคุณสำหรับ ผู้ที่เดินผ่านมา แล้วได้อ่าน แม้สักหนึ่งคนก็ยินดี แชร์ได้
มี comments ให้กันได้ค่ะ

15/06/2026

Chapter 4 แรงดึงดูด…

ภาพที่ฉันเขียนนี้ บอกไม่ได้ถึงความรู้สึก แต่ รู้แค่ สุขใจ….ไม่อ้างว้าง

แรงดึงดูด คืออะไร ?? นิมิต จิตสังหรณ์ พยากรณ์ หรือ ??

เคยมั้ยที่บางครั้งคุณรู้สึกว่า มีอะไรตามอยู่ ไม่ใช่ละ

ความรู้สึกในบางครั้ง อาจรู้สึกได้ เรื่องนี้เราเคยทำมาก่อน หรือป่าวนะ
เรื่องนี้ทำไมมันเหมือน สิ่งที่เคยคิดไว้น่ะ เคยมั้ย ค่อยๆ ย้อนคิดดู..

ใช่ บางเรื่อง เราอาจสัมผัสได้ บางครั้งก็คุ้นเคยจัง ทำไมคนนี้เรารักนะ
ทำไมอีกคน แค่ เฉี่ยวหางตา ยังรู้เลยว่า ไม่ได้อยากเข้าใกล้เลย

หลายเรื่องหลากหลาย ไม่มีคำตอบ และอธิบายไม่ได้ ก็อย่าไปหาคำตอบ
ปล่อยให้เป็นไปตามความรู้สึก และเรียนรู้ไป จนกว่าวันนึง เราอาจค้นพบ
คำตอบ หรือ ก็ไม่เลย

ตั้งแต่เด็กๆ ในหัวฉัน มีคำสั่ง เหมือนถูกโปรแกรมไว้ โดยไม่รู้ว่าใคร
เป็นคนตั้งไว้ “ ต้องได้เป็นทุกอย่างที่ไม่เคยเป็น “ เป็น ประโยคเดียว
ที่บอกตัวเองมาตลอดหลายสิบปี ฉันว่าเหตุจาก ความไม่มี (พอ)ในวัยเด็ก

สิ่งที่เป็น และ ถูกปฎิบัติ เพราะจากสิ่งที่มีไม่เท่ากับคนอื่น ก็ตัด “โอกาส “
ไปเยอะแล้ว ว่ามั้ย

คุณแค่ไม่มีหนังสือ ดินสอ ปากกา เสื้อผ้า อาหาร และ เงิน มันก็ตัดโอกาส จากคุณไป เกือบทั้งหมด…

ฉันพอมีบ้าง แต่ต้องนับว่าน้อยมาก ในเวลานั้น
มันคือความเคยชิน ไปสะทุกเรื่องของทุกคนในบ้าน อย่างน้อย 3 พี่น้อง
รู้แน่นอน ว่า การมีชีวิต แบบนี้ เราจะไปไม่ได้ถึงไหนแน่นอน

ฉันสั่งตัวเองว่า “ต้อง เป็น ทุก อย่าง ที่ ไม่ เคย เป็น “ จนเป็นปกติทุกวัน

ฉันไม่มีทุนให้จ่าย ใช้ แค่ ตั้งใจ กับ ใจ ล้วนๆ

ประถม 6 ฉันมีโอกาสจาก คุณครู ได้ เริ่ม มีกิจกรรม เช่น เป็นตัวแทนโรงเรียนเดินถือพวงมาลาวันปิยะมหาราช เป็น นางนพมาศ ซึ่งมองกลับไป
ก็แอบ งง ว่าเพราะ อะไร ทั้งๆ ที่ฉัน ไม่โดดเด่นเลย แถมหน้าตา
แสนจะธรรมดามาก คือต้นทุนไม่มีอะไรเลย
หากคิดดีๆ ในโลกใบลึกๆของฉันบอกเสมอ มันเป็นหน้าที่ของฉัน

มัธยมปลาย ยิ่งโดดเด่นมากขึ้น ทั้ง การเรียน การเป็น ตัวแทนโรงเรียนเพื่อ
การแสดงต่างๆ ซึ่งทุกอย่างมันรวดเร็วมาก และได้มาอย่างไม่ยากทุกเรื่อง
แม้ว่า ต้นทุนยังต่ำ เหมือนเดิม

แม้การมีครอบครัวฉันก็ยังคงใช้คำสั่ง เดิม ฉันไม่รู้หรอกว่า
มีอะไรถูกผิดแค่ไหน ในวงจร ชีวิต
แต่ครั้งนี้ คำสั่ง ถูกใช้ และออกแรงมากไปหน่อยมั้ย มัน กลับพังทลาย
ไม่เป็นท่า จน ฉันเริ่มมารู้ตัวว่า ฉันควร หยุด คำสั่งชีวิต ออกไปบ้างมั้ย

ตลอดชีวิต ฉัน ใช้ คำสั่ง ไปมาก และ ส่วนใหญ่ ได้รับ ผลตอบรับที่ดีเสมอมาตลอด

เรื่อง หน้าที่การงาน ตลอด 30 ปี ฉันได้ผลลัพธ์ดี มาตลอด
เพราะ ฉันเขียน เป็นประโยคอย่างชัดเจนว่า ฉันจะเติบโต แบบไหน ดีอย่างไร

แต่ สำหรับครอบครัว ฉันกลับตั้งใจเขียนแต่เรื่อง ที่มีแต่ความเศร้า ทุกข์ทรมาน และ การปิดจบ ชีวิตคู่ ก็เป็นคำสั่งที่เคย เขียน ไว้ในสมุดจริงๆ
คุณเคยมั้ย ที่ ทำแบบ อย่างนี้ หยุดด้วย

ฉันอ่านหนังสือเยอะมากในช่วงประมาน 10 ปี ก่อนหน้านี้ และ มาเจอ
หนังสือ ชื่อ The Secret - กฎแรงดึงดูด ซึ่งเป็นหนังสือที่อ่าน และพยายามทำตามทุกรูปแบบ ฉันไม่ได้ งมงาย แต่เชื่อว่า ความเป็นไปได้ มีไม่น้อย

ฉันลองทบทวน สิ่งที่ผ่านมาในชีวิต ฉันได้รับผลตอบรับ อย่างดี มาเสมอ
เพียงอย่างเดียวที่ทำ คือ การส่งสัญญาณ บอกจักวาลไปว่า
ต้องการอะไรบ้าง….

แม้คุณบอกความทุกข์ไป แรงตอบกลับมาส่งมา ก็ แบบ ที่ คุณส่งข้อความไป

ข้อความฉัน ที่สื่อกับจักรวาลไป มันรุนแรง กลับมา …
เหมือนที่ฉันเขียนไว้ ทุกข้อความ คุณไม่ต้องเชื่อ แต่ คุณแค่เขียน สิ่งดีไว้เสมอแม้แค่ ข้อความ ที่แสนง่าย หาก มองว่ายาก แต่จง มองที่ผลลัพธ์ เถอะ
มันจะดีกับคุณทุกวัน ลองดู

ทุกวันนี้ ฉันจึงมีแต่ข้อความดีๆ บอกจักรวาล

บทสุดท้าย อย่าแค่อ้อนวอนขอ หากปราศจาก ซึ่ง การปฎิบัติดี
ปฎิบัติชอบ จักรวาลก็จะไม่ให้อะไรคุณทั้งนั้น ออกแรงสะ

ขอบคุณ คนที่ได้อ่านสักหนึ่งคน ขอให้คุณจงมีแต่ความสุข

Next Chapter 4 # เรื่อง การออม….ทรัพย์

11/06/2026

Chapter 3 บ้านเกิด … หรือ บ้านใหม่

“ไข่มุกอันดามัน สวรรค์เมืองใต้ หากทรายสีทอง สองวีรสตรี บารมีหลวงพ่อแช่ม”

“ภูเก็ต” มีใครบ้างที่ไม่อยากมาสัมผัสสักครั้ง ว่ามั้ย

ฉันเป็นคนภูเก็ตมาแต่กำเนิด เป็นจีนฮกเกี้ยน (ฉันเป็นลูกครึ่งหรือเนี่ย)

ชีวิตในวัยเด็กที่จำได้ ฉันไม่ได้รู้สึกรักบ้านเกิดอะไรขนาดนั้น จำได้ว่าบ้านมุงสังกะสี
มี ป๋า(พ่อ) หม่ะ(แม่) อาม่า พี่น้อง รวมกันในบ้าน 6 คน

ป๋าทำงานโรงเหล็ก หม่ะ แม่บ้านสุดๆ อาม่า ตาอย่างเหยี่ยว ทุกเรื่อง…
เรา 3 พี่น้อง ต้องทำงาน ช่วยงานทุกอย่าง…..

ความลำบาก อาชีพของบ้านเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ ทำสวนยาง เลี้ยงหมู
ปลูกสัปรด ทำขนมส่งขาย ขับรถตุ๊กๆ หรืออะไร อีกมากมาย… ที่ฉันอาจไม่
เข้าใจได้หมดว่าทำไม อาชีพ ไม่หยุดสักที่ แล้วจะอิ่มจริงๆเมื่อไหร่

ในความลำบากของเด็กในตอนนั้น แค่”ลูกโป่ง” สักลูกยังยาก ที่จะได้เชยชม….

สวรรค์ของฉันเมื่อโตขึ้น คือการได้ไป”โรงเรียน”เท่านั้น เพราะ ฉันจะได้รับสิทธิ์
เท่าเทียมคนอื่น ได้มี แสง กับเขาบ้าง

ฉันมองไม่ออกว่า จะเติบโต และมีอนาคตจากช่องไหนบ้างหากฉันไม่ออกโบยบิน
อาจเพราะแค่ ไม่มีวิชาแนะแนวชีวิต ว่าภูเก็ต เป็น ไข่มุกอันดามัน สำหรับฉันอย่างไร

การออกจากพื้นที่ไข่มุก นั่นคือ ทางเดียว ที่จะไปหาฝัน คือต้องเริ่มจากออกไปเรียนหนังสือที่อื่น และทำงานที่อื่นเท่านั้น

….เพื่อให้พ้นจาก”ความยากจน และ สิ่งแวดล้อมเดิมๆ”…..

ความพยายามที่ไม่เคยสิ้นสุด ตลอด 30 ปีที่ต่างจังหวัด เพื่อ งาน เงิน
และมีครอบครัว เท่านั้น…

มันแค่เป็นมุมที่อาจไม่ละเอียดพอในวัยเด็ก และตัดสินใจแบบเด็กในวันนั้น

การขาดการชี้นำ พร้อมกับสิ่งที่เห็นตลอดเวลา คือมีแค่ อาชีพ การโรงแรม ซึ่ง
เด็กตอนนั้น ไม่รู้ว่าคืออะไร?

หากย้อนกลับไปได้ฉันจะใช้ชีวิต ให้มีคุณภาพ ที่ภูเก็ต และ ภูมิใจในทรัพยากรที่สวยงาม พร้อมกับ อนุรักษ์ ธรรมชาติ เพื่อคนรุ่นต่อๆไป

วันนี้ ฉันอาจช้าไปหน่อยที่เดินกลับไป”บ้าน” การเข้าฝูงอาจไม่ง่าย แต่ ฉันมั่นใจ
ในเพื่อนๆ และ คนภูเก็ตเจี่ยๆ เอง คงยินดีต้อนรับฉันเสมอ

บทสุดท้าย ฉันแค่อยากบอกว่า มองหาสิ่งรอบๆตัว คนรอบๆ ตัว เพราะแค่ ลืมมอง
เราอาจจะพลาด ที่จะได้รับสิ่งดีๆ และพร้อมกัน การ”ให้โอกาส กับคนขาดโอกาส”
อาจต่อชีวิต และ ลมหายใจ……ใครสักคนได้….

ขอบคุณสำหรับการให้โอกาสฉัน ที่อ่านเรื่องราวบางส่วน ของชีวิต

Chapter 4 #แรงดึงดูดของโลก ตามต่อนะ

11/06/2026

Chapter 2 ไปต่อ หรือ พอแค่นี้…..

ภาพนี้วาดไว้เป็นรูปแรกๆ สัก 10 ปีผ่านมา แค่บอกว่า นางสวย และทรงอำนาจ แต่ถูกวาดให้ไม่เสร็จ

ครั้งก่อนเราคุย เรื่อง การโบยบิน = อิสสระ มาได้อย่างไร

ชีวิตเราน่าจะเท่ากัน เกือบทุกคน เริ่มต้นที่ เรียน เรียน และ ทำงาน….

เราก็เริ่มจากจบมหาลัย งาน คือ เป้าหมาย เพื่อ จะหนีจากความยากจน
และสร้าง ตัวเองที่แตกต่าง จาก ที่เคยเป็น ความอยากมี อยากเป็น เหมือนอยากจะไปเป็นดาว 🙂

สิ่งที่จำได้ที่ได้รับโอกาส สัมภาษณ์งานครั้งแรกที่สมุทรปราการ ซึ่งตอนนั้น ภูเก็ต ไม่ใช่เป้าหมายในชีวิต แน่นอน ทำไมละ ( ไว้มาเล่าให้ฟัง)

การสัมภาษณ์ ในวันนั้น จำได้ ว่า มีคำถามนึง ที่ ต้องจำถึงทุกวันนี้ แค่ คำถามว่า
“ อีก 5 ปี จะเป็น อะไร”
คำตอบไม่ต้อง คิดอะไร เลย “ Manager” คะเท่านั้น แต่ฝันสลาย เพราะเขาไม่รับ
ไม่ได้สักตำแหน่ง

แต่ คำถาม/คำตอบวันนั้น สร้างแรงบันดาลใจทุกวัน จนฉันเริ่มงาน กับ บริษัท ญี่ปุ่น ที่นึง ที่มีชื่อเสียงมากสำหรับ Home Electronics Products แค่ตำแหน่ง staff
ตอนอายุ 27 ปี

ผ่านไป ไม่เกิน 3 ปี ด้วยการทำงานที่เข้มงวดมาก และ ด้วยตัวเอง ที่มีเป้าหมายชัดเจน
เช่นกัน ฉันถูก บังคับ ให้ Promote to Assitant Manager - Import / Export
มันทรมานมากกับ เงื่อนไขในการสอบรับตำแหน่ง ที่ต้องใช้เวลา 365 วัน รู้สึกว่า
ท้อมาก ไม่ใช่เพราะยาก แต่เพราะเวลาที่ยาวนาน ที่ต้องเตรียมข้อมูล และ ต้องทำงานไปด้วย
มีบทความที่ต้องเขียนบรรยาย “Hope and wish” เป็นภาษาอังกฤษอย่างน้อย 3 หน้า ภายใน 1 วัน สำหรับ final day (เขียนไงนะ??)

ซึ่งหนึ่งข้อความที่เจ้านายบังคับให้เขียนลงไป คือ
“ I will be the best manager in the world”
โถๆ ชีวิต แค่ทุกวันที่โดนตำหนิ จะดีขนาดนั้นได้อย่างไรกัน ฉันก็พึมพำตลอดทั้งวัน แต่ฉันรู้สึกขอบคุณเขามากๆ ในเวลาต่อมา

แต่อย่าลืม “ กฎแรงดึงดูดของโลก” เมื่อสั่งอะไรไว้มันจะทำงานตามนั้น

ฉันย้ายมาทำงานบริษัทที่เป็นสัญชาติ Denmark ตอนอายุ 35 ปี กฎแรงดึงดูดของ โลกทำงาน อย่างจริงๆ เกินจะเชื่อได้ว่า มีอยู่จริง ( แต่ ฉันมาค้นพบเรื่องนี้ภายหลัง ซึ่งจะเล่าให้ฟัง) ฉันทำงานด้าน Logistics มาทั้งชีวิต แก้ปัญหาโลกแตกมาสารพัด ให้กับทีมงาน และ ลูกค้าและ วันนึง

ฉันรับ ข้อความ อวยพร Christmas มาจากเจ้านายท่านนึง
“ Thank you for all things , you are the best shipping manger in the world”.

ฉันขนลุก กับ ประโยค ที่ฉันเคยเขียนมา เมื่อ 5 ปีก่อนนั้น วันนี้ประโยคนั้น วนกลับมา

ขอบคุณโลก ที่เห็นถึงความพยายาม และ เจตนาดี ของฉันทุกวัน

แต่ ไม่ง่าย ทุกคนรู้ดี โลก มีการขยับตัวตลอดเวลา และรุนแรงมากขึ้น การปรับตัว ทุกคนต้องจัดการตัวเอง reset mindset, rethink , think big , think new ตลอดเวลา

22 ปี ที่ใช้เวลากับ บริษัทนี้ ได้รับการให้คุณค่ามากมาย บทเรียนดี / ร้าย
กัลยณมิตร มิตรแท้ มิตรเทียม การหวังผลประโยชน์ ก็มีไม่น้อยเช่นกัน ฉันเรียนรู้
และ บางช่วงปีท้ายๆฉันอยู่ด้วยความบาดเจ็บด้านจิตใจ ขั้นสูง ก็ว่าได้

การตัดสินใจเพื่อเตรียม early retirement อย่างน้อยคิดมาไม่ต่ำกว่า 5 ปี เพราะ
รอ ลูกๆ เรียนจบ ทำงาน

ในวัย 56 คิดว่าพร้อมเพื่อจะรักษากาย ใจ และ อยากใช้เวลากับเส้นทางใหม่ๆ ออกจากความเคยชินที่มีตลอด 30 ปี
แค่ฉันหวังว่าจะได้ เรียนรู้ สิ่งใหม่ๆในชีวิต ที่นอกจาก หัวโขนที่ได้ เงินเดือนที่รับ
ลองหาเพื่อนใหม่ๆ ที่หลากหลาย ไม่ต้องหาเพื่อนตาย หรือเพื่อนแท้ หรือตั้งเป้าอะไรมากมาย

ฉันจึง พอ (พ + อ) ไม่ไปต่อ……

บทสุดท้าย สรุปได้ อยู่ให้เป็นตัวเอง อย่าเป็นคนอื่น หัดพิงตัวเอง กอดตัวเอง แล้ว ให้เกียรติ ตัวเองเสมอ มัน คือ เกียรติสูงสุด

และอย่าลืม กฎแรงดึงดูดโลก ด้วย เพราะ ระบบ ทำงานตลอดเวลา เขียนสะ🙂

Chater 3 ฉัน จะเล่า ให้ฟัง เรื่อง ทำไม ไม่เลือกอยู่ภูเก็ต ในวันที่เรียนจบ
#กฎแรงดึงดูดโลก

11/06/2026

จากวันที่วิ่ง สู่ วันที่ พ+อ
เป็นเรื่องราว ของ ชีวิตผู้หญิงคนนึง ที่ผ่านมาเรื่องราวมา 56 ปี ไม่น้อย จน อยากจดจำก่อนลืมเลือนหายไป
วันเวลาที่ผ่าน อาจมีบางเรื่อง ที่เพื่อนเคยผ่าน บางเรื่อง อาจไม่ต้อง พบเจอ
บางมุม รับไว้ หากเป็นจุดให้คิด และ ปลอบประโลมตัวเองได้บ้าง หรือ แอบเป็นมุมอมยิ้มได้ ก็ขอบคุณค่ะ

ฝากติดตามกันคะ มาเป็นระยะๆ ตามความว่าง และ ความติสส ของผู้เขียน

Chapter 1 : วันที่เป็น ฉัน….

ภาพนี้ ไม่ใช่ ภาพแรก ที่ระบายสี และ มันคือตัวเรานี่แหละ

วันนั้น เป็นวันที่ยืนอยู่บน “แหลมกระทิง” เรามองได้ไกลสุดได้ในวันที่เราจะมอง และ เราสามารถ จะจินตนาการได้โดยไม่ต้อง มีอะไรมาห้ามความคิดได้….

ฉันอาจไม่ต้องเหมือนคนอื่น ที่คิด แต่ ไม่มีใครถูก ผิด

แต่ ฉันเป็น คนที่ชอบ คิด และ วางแบบ และใช้ความรู้สึกส่วนตัว เพื่อ กำหนด อนาคต

วันนั้น หาก ไม่ผิดในความทรงจำ ฉันมองเห็นอนาคต ที่อยากเป็น อยากมี
มันเป็นแค่คำว่า “อิสสระ และ โบยบิน”…….

สีน้ำ และการระบายสี เป็น ระบบนึง ที่วนเข้ามาใน ชีวิต โดยไม่ได้ตั้งใจ หรือแค่
ฉันไม่ได้ ใส่ใจมาก่อน แต่ ฉันเริ่มต้นในวันนั้น 10 ปี แล้วสินะ

ใจพร้อม พู่กัน จานสี สี ลอยมา และ รูปนึงที่ เราจะไม่ลืมคือเรื่องที่คิดในวันนั้นบนแหลมกระทิง เพื่อ ทดความทรงจำ และเพื่อ เตือนตัวเอง ว่าต้องทำอะไร ในอนาคต……

วันนี้ ฉันไม่ต้อง ยืนหน้า ผา หรือ ที่ ไหนๆ แล้ว อวดคนอื่นว่า จะ บินแล้วนะ

ฉัน บิน และ อิสสระ แล้ว ด้วยความสมัครใจ เต็มใจ หลุดจากกรอบของคนอื่น…….

การไม่สร้างความลำบากให้ตัวเอง และ คนอื่นๆ และ บอกตัวเองว่า บินเลย

ฉันออกจากงานประจำ ก่อนเวลา ซึ่งเวลา = อะไร? ที่หลายคนไม่เห็นด้วย แต่นั่น ไม่ใช่ ปัญหาของฉัน เพราะคะแนนให้ตัวเอง ให้เต็ม100

ความพร้อม คือ ใจ และ เงิน (แม้ไม่เยอะ 🙂 )

ฉันจะค่อยๆ มาเล่าว่าอะไร คือ จุดตัด เพื่อพักใจ

ฉันอาจเป็นผู้หญิงที่รักอิสสระ และ รักตัวเอง มากพอ และ ตั้งใจรักด้วยนะ

ฉันคือ ปัณณสรณ์ หิรัญวัชรกาญจน์ เพื่อนอาจรู้จัก ในชื่อ สุทิสา วัชรวิสุทธิ์(น้อง)
คนเดียว กันนะ…….

ท้ายเรื่องของบท คือ อยากให้คิดว่า
โจทย์ชีวิต ของตัวเอง ไม่ต้อง ให้ ใคร มาตอบ ช่วยตอบตัวเองพอละ

ตามต่อใน Chapter 2……..

จากวันที่วิ่ง สู่ วันที่ พ+อ

23/07/2026

23/07/2026

19/07/2026

15/06/2026

11/06/2026

11/06/2026

11/06/2026

ที่อยู่

เว็บไซต์

แจ้งเตือน

ทางลัด

แชร์

ประเภท

คำขอนำรายการออก