15/09/2025
ผมไม่ได้กลับมาเยี่ยมที่บ้านบ่อยนัก โดยเฉลี่ยอาจจะแค่ 2 ปีครั้ง หรือปีละครั้งแล้วแต่ความสะดวกของตัวเองเป็นหลัก เว้นว่าจะมีอะไรฉุกเฉินหรือฉุกละหุกจริงๆ ยิ่งเทศกาลนี่ลืมไปได้เลย ผมไม่ชอบเบียดเสียดกับฝูงชน (ไม่นับการไปดูคอนเสิร์ตอันนั้นต่อให้ไม่ชอบแต่ก็เลี่ยงไม่ได้ พักหลังก็เริ่มจะเลี่ยงบ้างเหมือนกัน ด้วยการยืนประจำอยู่บริเวณที่เค้าขายเบียร์ซะส่วนใหญ่ ) รอบนี้ก็อย่างที่กล่าวไปในโพสต์ก่อนว่ามีเหตุให้ต้องมานี่แหละ
โรงพยาบาลสงขลานครินทร์ หรือที่ติดปากกันว่า มอ. ตั้งแต่จำความได้ก็มาอยู่เนืองๆ ไม่ว่าจะตัวเองป่วย คนในครอบครัวป่วย จนกระทั่งเข้าวัย ม.ต้น-ม.ปลาย ก็มีเข้ามาวิ่งเล่นในส่วนที่เป็นมหาลัยอยู่บ้าง มาเล่นดนตรีบ้าง ช่วง ม.ปลายนี่เข้ามาค่อนข้างบ่อย เพราะร้านข้าวในมหาลัยอร่อยแถมเป็นมิตรกับพวกเราเหล่าวัยเรียน
ส่วนตึกใน รพ.ที่จำความได้ตอนนั้น จะมีเป็นสวนหย่อมที่ปลูกกล้วย เดาว่าเป็นกล้วยร้อยหวี ตอนเด็กๆจำได้ว่ามันสูงมากๆ ดูยังกับป่าในยุคในโนเสาร์ ผมชอบที่จะไปเกาะราวระเบียงเพื่อมองอีกอกล้วยนี้มาก ไม่รู้ทำไม จนผ่านเวลาล่วงเลยไปกี่สิบปีไม่ทราบได้ ผมแทบไม่ได้มาเหยียบที่นี่เลย กลับมาอีกทีก็เมื่อช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ที่แรกๆที่มองหาก็คงเป็นอีสวนหย่อมกลางตึกตรงนี้แหละ ปัจจุบันเป็นบ่อปลาไปเรียบร้อย (ถ้าผมไม่เข้าไปผิดตึก แต่ไม่ผิดหรอก)
ช่วงตอนเดินผ่านกับครอบครัวแบบเงียบๆ ผมได้แต่มองแล้วคิดถึงความทรงจำช่วงวัยที่ได้เข้ามาวิ่งเล่นอยู่ที่นี่ โรงอาหารที่ข้าวขาหมูโคตรอร่อย ตึกฟักทองที่เราแอบเอาปืนอัดลมมาแบ่งฝั่งไล่ยิงกัน ถ้างานใหญ่ๆ ก็คงเป็นการเดินดูสาวตอนงานเกษตรแฟร์ ถ้ามากับที่บ้าน พ่อแม่ก็จะวุ่นวายกับการซื้อเฟอร์นิเจอร์ไม้ต่างๆ ที่กินพื้นที่ในบ้านแบบสุดๆ และก็บ่นอุบอิบเรื่องที่จอดรถ ส่วนผมก็จะเฝ้ารอการได้กินนกกระจอกเทศบาร์บีคิว…
ไม่มีเรื่องปลาเลย มีแค่รูป ไม่ค่อยจะเกี่ยวด้วย ฮาาาา
