Jego łacińska nazwa – celowo wieloznaczną – można tłumaczyć jako „na sposób przodków”. Od początku swojego istnienia jego działalność skupia się na wykonawstwie muzyki dawnej oraz propagowaniu popadających w zapomnienie arcydzieł kompozytorów polskich i obcych epoki renesansu i baroku. W ramach umowy z Parafią Ewangelicko-Reformowaną w Warszawie zespół korzysta z pomieszczeń parafii na próby, opra
wiając muzycznie w zamian wybrane nabożeństwa w kościele parafialnym i dając koncerty tematyczne, związane z rokiem liturgicznym lub niezależnie od niego. W ciągu ostatnich dwóch lat zespół prowadził intensywną działalność koncertową, występując przede wszystkim w warszawskich kościołach podczas nabożeństw i po nich, a także w innych miejscach użyteczności publicznej, np. podczas wernisaży czy imprez okolicznościowych. Dbając o wysoki poziom wykonawczy chór regularnie uczestniczy w konkursach, festiwalach i przeglądach muzyki chóralnej, organizowanych w Polsce i za granicą. Kierownikiem zespołu jest Michał Straszewski - wszechstronny, utalentowany artysta (skrzypek, gitarzysta, wokalista, chórmistrz), założyciel, dyrygent i kierownik artystyczny wielu zespołów, wykonujących przede wszystkim muzykę dawną, m. zespołu Il Canto, Modo Maiorum, Patrium Carmen, Cappella Ortodossa. Absolwent Poznańskiej Wyższej Szkoły Muzycznej w klasie skrzypiec. W latach 1970-75 Michał Straszewski, będąc jeszcze studentem, działał jako skrzypek-kameralista, grając m. w orkiestrze Agnieszki Duczmal (dziś „Amadeus”), a ponadto występował na środowiskowych imprezach studenckich (FAMA), wykonując romanse rosyjskie i piosenki Bułata Okudżawy. Po powrocie do Warszawy poświęcił się pracy pedagogicznej. W latach 1978-83 był koncertmistrzem PZLPiT „Mazowsze”. Od 1981 roku zajmuje się muzyką dawną, początkowo jako instrumentalista, grając w zespole „Ars Nova” na fletach, kornamuzach, cynku, rebeku i fideli. W 1984 roku założył pięcioosobowy zespół wokalny Il Canto da Camera, który w krótkim czasie osiągnął wysoki poziom artystyczny, dostrzeżony przez międzynarodowe środowisko muzyczne. Zespół ten występował licznych na koncertach i festiwalach w kraju i za granicą, w tym w Niemczech i USA. Nagrania Il Canto czterokrotnie były nominowane do nagrody „Fryderyka”, dwukrotnie ją otrzymując (w roku 1996 i 2011). Ponadto Il Canto wykonał ponad 2000 audycji szkolnych w ramach współpracy z Filharmonią Narodową. Repertuar Modo Maiorum jest bardzo zróżnicowany. Stanowi go w głównej mierze muzyka dawna z tradycji protestanckiej, zarówno klasycznej, niemieckiej (Johann Walter, Heinrich Schütz, Dietrich Buxtehude, Johann Sebastian Bach), jak i polskiej (Wacław z Szamotuł, Cyprian Bazylik, Mikołaj Gomółka, kompozycje anonimowe z dawnych kancjonałów). Chór wykonuje muzykę religijną i świecką różnych epok, w szczególności msze, motety, chorały i pieśni kompozytorów polskich i obcych. Istotną pozycję w repertuarze chóru stanowi muzyka liturgiczna Kościoła Prawosławnego oraz ludowe pieśni rosyjskie i ukraińskie w opracowaniu chóralnym. Jednak zasadnicza uwaga zespołu skupiona jest na rzadko goszczących na estradach utworach wybitnych mistrzów epoki renesansu i baroku. Chór liczy obecnie 17 członków, włączając dyrygenta, który jednocześnie wykonuje partie basowe, czasami występując solo. Wśród chórzystów są przedstawiciele różnych zawodów - nauczyciele, wykładowcy akademiccy, tłumacze, aktorzy teatralni, tancerze, muzealnicy czy właściciele firm. Niektórzy należą jednocześnie do kilku chórów lub prowadzą sami swoje zespoły. Ponad połowa składu posiada wykształcenie muzyczne, kilkoro z chórzystów pracuje lub pracowało w zawodzie muzycznym, jako nauczyciele szkół muzycznych, korepetytorzy lub chórmistrze. Wszyscy chórzyści Modo Maiorum bardzo dobrze czytają nuty i posiadają bogate doświadczenie w śpiewie chóralnym, co przekłada się na szybkie opanowywanie repertuaru i wysoki poziom wykonawczy.
