OperaWraith

10/04/2026

04/04/2026

Vor jest młodym pół elfem który z dziada pradziada żył w knieji otulisko, całe życie pomagał rodzicom przy gospodastwie, jego matka była nisko urodzona elfka Tariel oraz nisko urodzony człowiek Mat.
Rodziny wyrzekły się tego związku którego owocem był Vor. Gdy miał 17 lat do knieji przybył stary i żylasty człowiek, pełen tatuaży które potrafiły zmieniać swoje położenie jak i ożywać. Vor ciągnący ciekawością podglądał starca. Lecz ten ciągle go ignorował. Czasami widywał go przy wodospadzie, gdzie ćwiczył dziwne ruchy i robił to codziennie. Gdy vor zaczął mu towarzyszyć. Chociaż słowo towarzyszyć było nad wyraz, po prostu naśladował jego ruchy z daleka. Cały ten spektakl trwał rok, gdy starzeć udawał że nie widzi starań młodego Vora. Gdy już Vor zbliżał się do 19 roku życia, starzeć podszedł do niego i zaczął "poprawiać" jego ruchy kijem nie odzywając się słowem. Te nauki skończyły się podbitym okiem i skóra tak siną że bardziej przypominał opuchnięta bańkę o sinawym zabarwieniu niż młodego chłopaka. Lecz następnego dnia znowu się pojawił i powtórka. I tak spektakl trwał miesiąc dzień w dzień. Z dumą zauważył Vor że już zaczyna pojmować podstawowe pierwsze uderzenie, że pierwsze dziesięć sekund sekwencji jest bez uderzenia kijem. Gdy pierwszy raz starzec się odezwał. Pierwsze jego słowa brzmiały " Nawet kropla jest silniejsza niż głaz wystarczy dać jej czas" tak ich nauka trwała kolejne 15 lat, podczas których zgłębił nawet lepiej niż mistrz sztuke tatuażu. Vor nigdy nie dowiedział jak się nazywa starzec. Zawsze był tylko starcem, jednak dziwne było to że nie było widać żadnego progresu w starzeniu u starca, jakby zatrzymał się w czasie. Rodzice nie pochwalali w żaden sposób zachowania syna, wręcz byli wrodzy do starca. Jednak zawsze nie ważne co się działo Vor wywiązywał się z obowiązków. Do czasu gdy starzec kazał mu by dalej się szkolić udać się do Candelkeep, bo jego wiedza nie daje mu już bardziej się rozwijać. W jeden dzień wyruszył od miasta biblioteki. Porzucając rodziców z listem że kiedyś wróci i obsypie ich złotem

Poł elf mnich

02/04/2026

Przeszłość: Ogień Kuźni
Viego nie urodził się rycerzem. Spędził młodość w dusznej kuźni w przygranicznym mieście, pomagając mistrzowi kowalstwa wykuwać lemiesze pługów i podkowy. Był niezwykle silny, ale spokojny – mawiano, że ma „cierpliwość stali”. Jego zadaniem było utrzymywanie żaru i uderzanie w najcięższe kęsy żelaza. To tam nauczył się, że każda rysa w metalu może oznaczać pęknięcie narzędzia, od którego zależy czyjeś życie.

Tragedia: Dzień, w którym stal zawiodła
Wszystko zmieniło się podczas niespodziewanego najazdu Orków. Miasto nie miało murów, a straż była nieliczna. Viego widział, jak jego przyjaciele i sąsiedzi chwytają za kiepskiej jakości widły i stare miecze, które sam pomagał ostrzyć. Widział, jak te ostrza pękają w starciu z brutalną siłą najeźdźców.
Najgorszy moment nastąpił, gdy próbował osłonić swojego mistrza i grupę uciekających dzieci. Trzymał w rękach ciężki, dwuręczny pręt, ale nie potrafił odepchnąć wszystkich napastników naraz. Na jego oczach zginęły osoby, które kochał, bo – jak sam uznał – „był za wolny i za słaby, by zasłonić ich wszystkich”.

Przysięga: Żywa Tarcza
Nad zgliszczami kuźni Ferrum złożył przysięgę: „Nigdy więcej stal nie pęknie w mojej obecności, a nikt, kto stoi za moimi plecami, nie zazna krzywdy”. Przestał wykuwać narzędzia dla innych – sam stał się narzędziem. Wyruszył w świat, by stać się „żywym murem”.

Viego to wojownik, w pelnym pancerzu i z dwureczna bronia. Jego moca jest zmiana zywiolu znajdujacego sie na broni wiec moze on dostosowac sie do kazdych warunkow.

30/03/2026