04/01/2026
🔊Zbieramy na koszty produkcji filmu fabularnego o problemie alienacji rodzicielskiej : ( Link do zrzutki w komentarzu 👇 👇 👇)
Obłęd - (ang. *Insanity*) to mroczny dramat psychologiczny inspirowany prawdziwymi wydarzeniami z życia pięciu ojców i ich dzieci.
To opowieść o ludziach uwięzionych w systemie, który zamiast chronić — niszczy, zamiast pomagać — pogłębia traumę. Każdego dnia bohaterowie podejmują bezskuteczną walkę o kontakt z własnymi dziećmi, który zostaje im bezprawnie odebrany i konsekwentnie uniemożliwiany.
Ich codzienność wypełnia bezsilność, poczucie niesprawiedliwości i narastający obłęd — psychiczny rozpad wynikający z długotrwałego cierpienia, braku nadziei i systemowego milczenia. Rodziny rozpadają się powoli, w ciszy, poza zasięgiem kamer i nagłówków.
Świadkiem i jednocześnie przewodnikiem po tej rzeczywistości staje się Justyna — młoda dziennikarka dużej redakcji. Wbrew zaleceniom przełożonych decyduje się podjąć temat uznawany za niewygodny i ryzykowny. Towarzysząc bohaterom w ich codziennych zmaganiach, odkrywa gęstą sieć kłamstw, pomówień, błędów systemowych, ludzkiej zemsty i cynicznych intryg. Zderza się z mechanizmami, które miały chronić najsłabszych, a w rzeczywistości generują kolejne ofiary.
Film bezkompromisowo pokazuje zjawisko wykorzystywania dzieci jako narzędzia w konflikcie dorosłych — jako formy odwetu, kontroli i przemocy emocjonalnej. Ujawnia ogrom cierpienia, jakie w ten sposób zadaje się najmłodszym, ale również dramatyczną przepaść pomiędzy rzeczywistością sądową a realnym życiem bohaterów.
Pomiędzy procedurą a człowiekiem.
„Obłęd” nie szuka łatwych odpowiedzi ani jednoznacznych oskarżeń. To film o stanie granicznym — psychicznym, moralnym i społecznym. O momencie, w którym walka o sprawiedliwość zaczyna niszczyć tych, którzy ją podejmują.
Styl i forma:
Zgodnie z wrażliwością i stylem reżysera film realizowany będzie w duchu surowego, bezkompromisowego kina bliskiego estetyce Dogmy 95 kina skandynawskiego. Forma pozbawiona jest estetycznych ucieczek i wizualnego komfortu. Kamera znajduje się blisko bohaterów — często zbyt blisko. Obraz jest brudny, ciężki, nerwowy. Dźwięk nie łagodzi emocji, lecz je potęguje. Brak bezpiecznego dystansu sprawia, że widz zostaje wciągnięty w sam środek wydarzeń, zmuszony do konfrontacji z emocjonalnym ciężarem historii a czas niektórych niewygodnych scen będzie celowo wydłużony.
To kino, które nie pozwala się schować. Nie daje wytchnienia. Nie oferuje katharsis. Zamiast tego zostawia widza z pytaniem, które nie daje spokoju długo po zakończeniu seansu. (Opis W.M)
Stop alienacji rodzicielskiej !
Link do zrzutki w komentarzu 👇 ✌️
Scenariusz i reżyseria: Wojciech Miga
Produkcja: Fire-Ram (Fireram-Studo)
Kierownik Produkcji: Wojciech Miga
* PLAKAT FILMU JEST TYMCZASOWY ✌️
* Obecna grafika nie nadaje się do promocji