09/06/2026
نئين شھر جا خواب
قسط 2: پهرين ملاقات
فيڪٽري ۾ ساھزيب کي ڪجهه هفتا ٿي چڪا هئا، پر اڃا به هن کي ائين لڳندو هو ڄڻ هو هن شهر ۾ اڪيلو هجي. صبح مشينن جي شور سان شروع ٿيندي هئي ۽ رات ٿڪاوٽ سان ختم. هن فيڪٽري ۾ سندس ڳوٺ جو ڪو به ماڻهو نه هو. نه ڪو سڃاڻپ وارو چهرو، نه ڪو پراڻو دوست.
ڪڏهن ڪڏهن ڪم ڪندي اوچتو کيس امڙ ياد اچي ويندي هئي، جيڪا هر صبح کيس دعائون ڏئي موڪليندي هئي. ڪڏهن ننڍو ڀاءُ ياد ايندو هو، جيڪو هر ڳالهه تي کلندو رهندو هو. ۽ ڪڏهن ڀينرن جون ڳالهيون.
ان ڏينهن به ساھزيب پنهنجي مشين تي خاموشي سان ڪم ڪري رهيو هو. شفٽ جي وچ ۾ لنچ بريڪ جو سائرن وڳو.
مزدور آهستي آهستي ڪينٽين ڏانهن وڃڻ لڳا.
ساھزيب به پنهنجي پاڻي جي بوتل کڻي ڪينٽين ۾ آيو. ڪينٽين ماڻهن سان ڀريل هئي. ڪي کلندا ڳالهائيندا هئا، ڪي موبائل ۾ مصروف هئا، ته ڪي خاموشي سان ماني کائي رهيا هئا.
هو هڪ خالي ڪرسي تي ويهي رهيو.
مان به پنهنجي چانهه کڻي اتي آيس ۽ سندس ڀرسان ويهي رهيس.
ڪجهه سيڪنڊ خاموشي رهي.
پوءِ مون سندس طرف ڏسي پڇيو:
"يار، تون نئون آهين ڇا؟"
ساھزيب مون ڏانهن ڏٺو.
"ها، اڃا ٿورو وقت ٿيو آهي."
"مون کي به ائين لڳو. اڳ ڪڏهن ڏٺو نه اٿم."
"شايد."
"منهنجو نالو عمران آهي."
"ساھزيب."
ٻنهي هڪ ٻئي ڏانهن مرڪي ڏٺو.
"ڪٿي جا آهيو؟" مون پڇيو.
"ڳوٺ مان."
"مان به."
اهو ٻڌي ساھزيب جي چهري تي پهريون ڀيرو سڪون ظاهر ٿيو.
"سچ پچ؟"
"ها، شهر ۾ ڳوٺاڻا هڪ ٻئي کي جلدي سڃاڻي وٺندا آهن."
ساھزيب هلڪو کلندي ڪنڌ لوڏيو.
"صحيح ٿو چوين."
"گهر جي ياد ايندي هوندي؟"
ساھزيب جي مرڪ ٿوري مدهم ٿي وئي.
"تمام گهڻي."
"ڪنهن جي سڀ کان وڌيڪ؟"
هن بنا سوچڻ جي جواب ڏنو:
"امڙ جي."
پوءِ ڪجهه دير خاموش رهيو.
"۽ ڀينرن جي به."
مون محسوس ڪيو ته سندس آواز ۾ اداسي هئي.
"پهرين دفعو گهر کان ايترو پري آيو آهين؟"
"ها."
"مشڪل هوندو."
"گهڻو."
ساھزيب ڪينٽين جي فرش ڏانهن ڏسندي چيو:
"ڪڏهن ڪڏهن رات جو ننڊ ئي نه ايندي آهي. دل ڪندو آهي ته سڀ ڪجهه ڇڏي واپس هليو وڃان."
"پوءِ ويندين ڇو نه؟"
هن هڪ ڊگهو ساهه کنيو.
"گهر جون ذميواريون آهن."
مون ڪنڌ لوڏيو.
اهو جواب مون سمجهي ورتو. ڇو ته مان به ساڳين حالتن مان گذريو هوس.
"پوءِ هتي دوست ٺاهڻا پوندا."
مون کلندي چيو.
"ڇو؟"
"ڇاڪاڻ ته دوست نه هوندا ته هي فيڪٽري جيل لڳندي."
ساھزيب پهريون ڀيرو دل کولي کلڻ لڳو.
"شايد صحيح ٿو چوين."
ان ڏينهن جي باقي بريڪ اسان ڳالهائيندي گذاري. ڳوٺ، شهر، زندگي، ڪم ۽ مستقبل بابت.
جڏهن بريڪ ختم ٿيڻ جو سائرن وڳو ته اسان ٻنهي گڏ اٿياسين.
مشينن ڏانهن واپس ويندي مون ساھزيب کي چيو:
"هاڻي اڪيلو نه سمجهجان پاڻ کي."
ساھزيب مرڪي جواب ڏنو:
"مهرباني يار."
شايد اها هڪ معمولي ڳالهه هئي، پر ان ڏينهن کان پوءِ اسان جي دوستي جي شروعات ٿي وئي. فيڪٽري جي هزارين مزدورن جي وچ ۾ ٻه نوجوان هڪ ٻئي جو سهارو بڻجي ويا.
پر اڃا اسان کي خبر نه هئي ته ايندڙ مهينن ۾ زندگي اسان جي دوستي، صبر ۽ قسمت کي ڪهڙي ريت آزمائڻ واري هئي...
