25/08/2026
اول حمد ثناء الہی تے درود بر محمد ﷺو آل محمدﷺ توں بعد میں اپنے نثری وچارتہاڈے نال سانجھا کرنا چاہندا واں ۔
*کرماں دی سوغات*
دوستو!
اللہ تعالی نےکسے وی چنگے لکھاری نوں احساس دا او پتلا بݨایا ہے جیہڑا
تتلیاں دےدُکھ ،ماواں دے سُکھ
ٹناݨیاں دے چمک دمک
تاریاں دی لو ،گنگے دا کہݨ
انھے دی اکھ ، جگ سارےتوں وکھ
ونجلی دے سر،گروواں دے گر
بدلاں دے کنݨ،دریاواں دی مݨ
واء دے سنہڑے،ڈبدےتردے بیڑے
ساہواں دے کھڑاک ،
ککھاں دا بھار،پھلاں دے سنگھار
چپ دی چیک ،یعقوب دی اڈیک ،
خشبو دا احساس جدوں عام انسان توں ودھ محسوس کردا ہے تے لکھاری اُس خوشبو نوں اپنے لفظاں راہیں شعراں وچ ڈھال کے حقیت دے انج نیڑے لے کے آ ویندا ہے کہ اہناں شعراں وچوں او خشبو آندی اے جہڑی قیامت تائیں مکݨ دا ناں نئیں لیندی
انہاں صفتاں دے مالک نوں جے رب سوہنٹے ولوں نعت لکھݨ دی سعادت حاصل ہوونجے تے اے گل سونے تے سہاگہ ہوجاندی اے۔
نعت گو شاعر دی فکری تے فنی عظمت، اک الہامی تے مُبارک سفر دا ناں اے۔
نعت لکھݨا محض قافیہ پیمائی یا لفظاں دی کھیڈ نئیں بلکہ ایہہ رب سوہݨے ولوں دتی الہامی کیفت دا اُچ پدھرا ناں اے۔
کسے وی لکھاری دا قلم جدوں مدح رسولﷺ واسطے اٹھدا ے تاں اے گل بلکل روز روشن آر واضح ہوجاندی اے کہ اس لکھاری نوں بارگاہِ الہی تے بارگاہِ رسالت ﷺ توں اک خاص سعادت نعت لکھݨ دی بخش دتی گئی ہے۔
ایتھوں کسے وی لکھاری دا روحانی سفر شروع ہوندا ہے تے اوہدے کلام وچ عشقِ رسول ﷺ دا داخلہ ہوندائے تے وت ہر نعت وچ مدینے پاک دی یاد ، روضۂ رسولﷺ دی دید دی تڑپ پوری شدت نال دھڑکدے ہوئے دل آر نظر آرہی ہوندی اے۔
نعت لکھݨا کوئی عام کم نئیں بلکہ ایہہ دو دھاری تلوار تے ٹرنا ہوند ا ہے ۔
ایس وچ ذرا جہی بے احتیاطی ہووے تے بندہ مشرک اور تھوڑا جیہا غلو کرن نال بندہ شریعت توں بھٹک وی سگدا ہے۔
بارگاہِ رسالت دے ادب آداب، لفظاں دا محتاط چناؤ،اسعتارے تشبیہاں تے اسلامی تلمیحات دا ورتن سوکھا نئیں ہوندا
بہترین نعت دی لکھت اُداں ہوندی اے جدوں
رحمتاں دا ظہور ہووے ،پیارے آقا ولوں کاغذ قلم دوات وی عطاء ہووے تاں وت
عرشاں توں اگےپروازاں کرے شعور
اکھاں نیٹ کے طور توںودھ نظارے وہکھو
نعتاں سردیاں چھاواں بݨن
قسمت دے تارے جاگ پوݨ
دروداں دے کرشمے ہووݨ
تھکیڑے لہہ جاوݨ اکھ پرنور ہوجاوے
گویا!
جنت دے چبارے تے چڑھن لئی پوڑی لبھ ویندی اے
نعت دے شعر دل وچوں نکلݨ تے روح تے اثر کردے ہوئے روضہ رسول ﷺدے سامنے ہتھ بنھ کے درود سلام پڑھدے نظر آوݨ
تے اللہ دی رحمت نال *صابر سودائی*
ہوراں نوں الہام دی ایہ انملی خیرات ملی تے
اہناں سوہݨے انداز وچ *(کرماں دی سوغات )* دی صورت ساڈے ساہمݨے آئی
اے سارے کم کرکے کے وکھائے نیں ۔۔
صابر سوادئی ہوراں نیں
ہر نعت نوں انج لکھیا کہ قاری نوں پڑھن لگیاں انج لگدا جویں اوہ سار منظر ویکھ ریہا اے کہ
آیا رب داماہی دُھماں پئے گئیاں
خدا دی پاک دھرتی تے حکومت میرے آقا دی
فرشوں لَے کے عرش تک اک نور دا دھار ویکھیا
رحمت دے ہلارے سرکاردے روضے تے
خاکاں وچوں خاک نرالی خاک اے شہر مدینے دی
مدینہ پاک نئیں بُھیا ، نظارے یاد آندے نیں
اُچی سُچی ذات محمد ﷺ عربی دی
نُوری حُسن جمال دی کیہڑا ریس کرے
ہن جے تسیں اجازت دیہو تے میں تہانوں عشق رسول ﷺدے ،اوس تردے بیڑے تے بٹھاواں جتھے نعت دے شعراں دے صدے صابر سودائی ہوراں دا عشق رسولﷺ وچ گجھیاہویا ماکھی آر لہجہ تے بولاں وچ چاشنی ونڈ رہیا اے
ہک نعت دے کجھ شعر
عرشاں تک پروازاں ہوݨ شعور دیاں
جاں جاں صفتاں کریئے پاک حضورؐ دیاں
جیہڑا آخری خطبے وچ فرمایا سی
دیوے کوݨ مثالاں اس دستور دیاں
منزل مل گئی صابر بُھلیاں راہیاں نوں
عربیؐ ماہی خبراں دتیاں دور دیاں
ہک ہور نعت دےکجھ شعر
خدا دی پاک دھرتی تے حکومت میرے آقاؐ دی
فضیلت وی امامت وی شریعت میرے آقاؐ دی
جو حق سچ دا پجاری اے تے رہندا نال سچیاں دے
اسے بندے نوں ملݨی اے شفاعت میرے آقاؐ دی
انہیرے دور ہوجاوݨ تے چمکے نور بختاں دا
رہوے صابر نصیباں وچ ایہہ نسبت میرے آقاؐ دی
لکھت مسکانؔ علی
چئیرمین :پنجابی ادبی وسوں ساہی وال(پنجاب)
