kaba at hilakbot

kaba at hilakbot � Babala: Huwag magbasa mag-isa sa gabi.
� Mga kwentong hango sa karanasan

Sinasabi ng mga matatanda, may nakatira raw sa malaking puno ng akasya na palagian Kong dinadaanan, isang mabalahibong n...
20/04/2026

Sinasabi ng mga matatanda, may nakatira raw sa malaking puno ng akasya na palagian Kong dinadaanan, isang mabalahibong nilalang, parang tao pero hindi tao

Noong una, hindi ako naniniwala. Hanggang sa nagsimula akong makaramdam

Tuwing dadaan ako sa puno, parang may nakatingin sakin.
Mabigat sa pakiramdam
Minsan, may naririnig akong mahinang ungol, o kaya’y tunog ng sanga na gumagalaw kahit walang hangin.

Isang gabi, sobrang late na ako nakauwi
Halos alas-dose na
Tahimik na tahimik ang paligid
Paglapit ko sa akasya, bigla akong napatigil

May anino sa taas

Hindi ito normal na anino
Malaki
Nakaupo sa isang makapal na sanga
At nang tumingin ako nang mas maigi

Gumalaw ito

Dahan-dahang bumaba

Nakita ko ang anyo napakalaki
balot ng maitim at makapal na balahibo
Mahahaba ang braso
Ang mata
kumikislap sa dilim.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko

Bigla itong ngumisi

At doon ako tumakbo

Rinig ko ang yabag nito sa likod ko
mabigat, mabilis
Parang kayang abutin ang bawat hakbang ko
Pakiramdam ko anumang oras, mahahawakan na ako

“Wag kang lilingon” paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko

Pero nararamdaman ko malapit na siya

Halos madapa ako sa pagmamadali
Pawis na pawis, hingal na hingal
Nakikita ko na ang bahay namin
Ilang hakbang na lang

Biglang may malakas na kalabog sa likod ko

Parang tumalon siya

Pero pagdating ko sa may pintuan, bigla

Tumahimik

Wala na ang yabag

Wala na ang presensya

Dahan-dahan akong lumingon

Wala

Parang walang nangyari

Simula noon, gabi-gabi pa rin akong dumadaan doon
At gabi-gabi ko pa ring nararamdaman ang tingin
hanggang sa isang araw, pinutol ang malaking puno ng akasya

Nawala ang lilim
Nawala ang takot

At higit sa lahat
nawala rin siya

Akala ko tapos na

Pero isang gabi, habang papasok ako ng bahay, napansin ko ang bakas ng putik sa pintuan
malalaki, parang yapak ng paa pero hindi pangkaraniwan.

At sa itaas ng pinto namin

May isang hibla ng maitim na balahibo na nakasabit

Hindi siya nawala

Lumipat lang siya

19/04/2026

Gising pero di makagalaw?
Nakaranas kana din ba ng ganito?

Noong bata pa ako, may isang gabi na hinding-hindi ko malilimutanUmalis sina nanay at tatay para dumalo sa isang okasyon...
19/04/2026

Noong bata pa ako, may isang gabi na hinding-hindi ko malilimutan

Umalis sina nanay at tatay para dumalo sa isang okasyon sa kabilang barangay. Naiwan ako sa bahay, mag-isa. Tahimik ang paligid, tanging tunog lang ng kuliglig at hangin na dumadaan sa mga sanga ng puno sa likod ng bahay namin.

Habang nakaupo ako sa may bintana, may narinig akong mahihinang iyak

Una, akala ko guni-guni ko lang. Pero habang lumalakas ang hangin, mas malinaw kong naririnig ang parang mga batang umiiyak sa likod ng bahay

Kinabahan ako, Alam ko naman na wala akong kasama. Dahan-dahan akong lumapit sa likod-bintana at sumilip.

At doon ko sila nakita.

Mga bata nakatayo sa dilim. Hindi sila gumagalaw, pero umiiyak sila na parang sabay-sabay, walang mukha na malinaw, parang natatakpan ng anino ang kanilang mga anyo

Bigla akong napahawak sa pader nang makita ko pa ang isa pa

Isang babaeng nakaitim na dammit at nakabelo. Parang madre

Nakatayo siya sa gitna nila, nakatingin mismo sa direksyon ko. Kahit madilim, ramdam ko ang bigat ng tingin niya. Parang alam niyang nakatingin ako

Kinusot ko ang mga mata ko. Pagdilat ko ulit

Wala na

Tahimik na ulit ang likod ng bahay

Takot na takot akong umatras at nagkulong sa kwarto hanggang sa dumating sina nanay

Pagdating nila, agad kong ikinuwento ang lahat mga batang umiiyak, at ang madre na nakaitim

Natigilan si nanay

Tumingin siya kay tatay, tapos sa akin, bago nagsalita nang mahina

“Anak, dati kasing kulungan ‘yan noong panahon ng Hapon.”

Ayon sa kanila, noong digmaan, maraming bata at madre ang dinala roon at hindi lahat ay nakalabas. May mga kwento ng iyak sa gabi, at mga aninong hindi matahimik

Isang maitim na hugis ng tao, nakasilip sa pagitan ng bubong at pader. Hindi ko maaninag ang mukha niya pero kitang kita...
18/04/2026

Isang maitim na hugis ng tao, nakasilip sa pagitan ng bubong at pader. Hindi ko maaninag ang mukha niya pero kitang kita ko ang mapupula nyang mata Ngunit parang anino lang na masyadong madilim para maging normal. Hindi siya gumagalaw sa una nakatingin lang sa akin. Ito ang nakita ko pagmulat ng making mga mata, nararamdaman ko ang presensya nya, akala ko panaginip lang pero totoo palang may nakamasid.

Gusto kong sumigaw

Gusto kong tumakbo

Pero hindi ako makagalaw

Parang may pumipigil sa buong katawan ko, kahit igalaw ang daliri ko, hindi ko magawa. Doon nagsimula ang matinding takot. Sobrang lakas ng kalabo ng dibdib ko nahihirapan na rin ako sa paghinga

Unti-unti gumalaw ang nilalang

Napansin kong humahaba ang bewang niya, parang lumalawit pababa mula sa kisame. Dahan-dahan siyang bumababa papalapit sa akin.

Palapit nang palapit

Hanggang sa pati kamay humahaba

Parang inaabot niya ako

Sobrang lakas na ng tibok ng puso ko. Gusto ko nang umiyak pero wala akong magawa kundi tumitig. Nang halos abot na niya ako, mariin akong pumikit.

Sa isip ko, nagdasal ako.

Paulit-ulit.

Habang nanginginig ang buong katawan ko, hiniling ko na sana mawala na siya.

Ilang segundo o baka minuto hindi ko alam

Dahan-dahan akong naglakas-loob na dumilat

Wala na siya

Tahimik ulit ang kwarto. Parang walang nangyari

Pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin makalimutan ang gabing iyon, lalo na ang itsura niya habang unti-unting bumababa mula sa kisame

At minsan, kapag nagigising ako sa kalagitnaan ng gabi, hindi ko maiwasang tumingin ulit sa bubungan.

Baka nandoon na naman siya.

Tuwing gabi, lalo na kapag tahimik at wala nang dumaraan na sasakyan, may naririnig ang mga tao mahihinang yabag sa ilal...
17/04/2026

Tuwing gabi, lalo na kapag tahimik at wala nang dumaraan na sasakyan, may naririnig ang mga tao mahihinang yabag sa ilalim ng tulay. Parang may batang naglalaro pero walang nakikita.

Ayon sa matatanda, dati raw may batang lalaki na nalunod sa ilog sa ilalim ng tulay. Hinanap siya, pero huli na nang matagpuan nakapulupot ang kanyang maliit na katawan sa mga ugat sa ilalim ng tulay, nakadilat ang mga mata, parang may hinihintay.

Simula noon, nagsimula na ang mga kakaibang pangyayari.

Isang gabi, may binatang tumambay sa tulay. Habang nakaupo siya, may narinig siyang boses.

“Kuya laro tayo”

Napalingon siya, pero walang tao. Nanginginig niyang binalewala at tumayo para umalis. Pero nang sumilip siya sa ilalim ng tulay

May batang nakatayo sa gitna ng mababaw na tubig.

Basang-basa ito, nakayuko, at dahan-dahang tumingala.

Ang mga mata nito puro puti.

Ngumiti ang bata.

“Bakit ka aalis? Kakadating mo lang”

Biglang namatay ang ilaw sa poste ng tulay. Napadilim ang paligid. Nang bumalik ang ilaw matapos ang ilang segundo, wala na ang bata.

Pero naramdaman ng binata ang malamig na kamay na humawak sa kanyang bukung-bukong.

Pagtingin niya sa ibaba

Nasa likod na niya ang bata.

“Hindi ka pa tapos maglaro”

Kinabukasan, natagpuan ang tsinelas ng binata sa gilid ng tulay. Wala siyang bakas kung saan siya napunta.

Mula noon, mas lalong iniiwasan ng mga tao ang tulay tuwing gabi.

Pero minsan kapag napadaan ka roon nang mag-isa at tumahimik ang paligid

Makakarinig ka ng mahinang tawag mula sa ilalim:

“Laro tayo”

Address

Santa Maria
3022

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when kaba at hilakbot posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category