11/07/2026
Mga Kuwento ni Lolo Rubin
"Ang Lumang Sapatos"
"Halika nga rito, mga apo. May ikukuwento ako sa inyo. Maaaring simpleng sapatos lang ang bida sa kuwentong ito, pero ang aral nito ay habang-buhay ninyong dadalhin."
Noong unang panahon, may isang batang lalaki na ang pangalan ay Ben. Mahirap lang ang kanilang pamilya. Iisa lang ang sapatos niya, at kupas na iyon. May butas na ang harapan kaya kapag umuulan, pumapasok ang tubig at nababasa ang kanyang mga paa.
Tuwing papasok siya sa paaralan, nahihiya siyang tumingin sa mga kaklase niyang bago ang sapatos. Madalas niyang isipin, "Bakit kami lang ang ganito kahirap?"
Isang gabi, narinig niyang nag-uusap ang kanyang mga magulang habang akala nila ay tulog na siya.
Sabi ng kanyang ina, "Pasensya ka na, anak. Hindi muna tayo bibili ng bagong sapatos. Kailangan muna nating ipambili ng gamot ni Tatay."
Tahimik lang ang kanyang ama. Maya-maya'y nagsalita ito.
"Huwag kang mag-alala. Basta makapag-aral lang siya, balang araw hindi na niya mararanasan ang hirap na dinaranas natin."
Napaluha si Ben. Noon niya lamang naunawaan na hindi sila mahirap dahil kulang sila sa pagmamahal. Mahirap sila dahil inuuna ng kanyang mga magulang ang kinabukasan niya kaysa sa sarili nilang kaginhawaan.
Lumipas ang maraming taon. Naging matagumpay si Ben. Nakabili siya ng mamahaling sapatos—hindi lang isa, kundi marami.
Ngunit isang araw, habang inaayos niya ang lumang bahay ng kanyang mga magulang, nakita niya ang luma niyang sapatos.
Mahigpit niya itong niyakap.
Umiyak siya nang umiyak.
Hindi dahil sa butas nito.
Kundi dahil naalala niyang may dalawang taong handang magtiis ng gutom, pagod, at hirap... para lang hindi mawalan ng pag-asa ang kanilang anak.
Ngunit wala na ang kanyang ama upang makita ang lahat ng kanyang tagumpay.
Mga apo, huwag ninyong ikahiya ang hirap na pinanggalingan ninyo. Ang kahirapan ay hindi sumpa. Minsan, ito pa ang nagtuturo sa atin kung paano maging matatag, mapagpasalamat, at mapagmahal.
At higit sa lahat, huwag ninyong hintaying ilibing ang inyong mga magulang bago ninyo sabihin ang salitang, "Salamat" at "Mahal ko kayo."
Dahil may mga luha na kahit ibuhos mo habang buhay... hindi na maibabalik ang taong matagal nang nawala.
Aral at Inspirasyon:
Mga apo, tandaan ninyo ito. Ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa dami ng pera o mamahaling gamit. Ang tunay na yaman ay ang magkaroon ng mga magulang na buong pusong nagsakripisyo para sa inyong kinabukasan.
Habang naririyan pa sila, iparamdam ninyo ang pagmamahal at pasasalamat. Dahil darating ang araw na ang mga alaala na lang ang inyong mayayakap. At sa araw na iyon, maiisip ninyo... sana mas madalas ninyo silang niyakap habang may pagkakataon pa.
