Sulat-Ligaw

18/11/2025

“Sa Pusong Hindi Maaaring Pilitin”

Gusto kong lagi kang masilayan—
gaya ng araw na hindi ko kailanman hinihiling ngunit laging dumarating,
liwanag na kusang dumadampi sa aking pagod na mundo,
at biglang nagiging payapa ang lahat kapag ikaw ang naroon.

Gusto kitang yakapin sa tuwi-tuwina,
iyong yakap na naghihilom ng takot,
iyong init na tila nagsasabing
“nandito lang ako,”
kahit hindi mo naman binibigkas.

At kung maaari lang,
gusto kong ipunin ang lahat ng lakas ng loob
para sabihin sa’yo nang buong tapat:
mahal kita—
sa paraang hindi ko maipaliwanag,
sa lalim na hindi ko maabot,
sa tahimik na pagsuyo
na araw-araw ko na lamang tinatanggap na totoo.

Ngunit alam ko rin
na hindi ako dapat sumiksik
sa puwang na hindi mo iniaalok,
hindi ako dapat pumagitna
sa kwentong hindi ako ang bida,
hindi ako pwedeng maging pahina
sa librong hindi mo balak buksan.

Dahil ang pag-ibig,
kahit gaano siya katapat,
hindi dapat ipinagduduldulan,
hindi dapat ipinipilit
para lang mabigyan ng pangalan.

Kaya pinipili kong manatiling tahimik,
panatilihing buo ang distansya
na ikaw mismo ang gumuhit.

Pinipili kong igalang
ang landas na hindi mo ako isinama,
kahit sarili kong puso
ang palaging natitira sa hulihan.

At kahit minsan sumusugat
ang bawat pag-iwas mo,
pinapawi ko ang sakit
sa pag-unawang hindi lahat ng gusto ko
ay akin dapat makamtan.

Kaya’t ngayon,
masaya na akong maging anino mo—
hindi nakakasagabal,
hindi nang-aagaw ng liwanag,
nanonood ka lamang
sa distansyang hindi masakit para sa’yo,
kahit ako’y unti-unti nang nauupos.

At kung sakaling dumating ang araw
na tumingin ka sa aking direksyon,
naisip mong may isang pusong
hindi kailanman nanghinayang mahalin ka,
hindi kailanman lumayo kahit hindi mo tinawag—
nandito lang ako,
hindi nagaangkin,
hindi nanghihingi,
nagmamahal lamang
sa paraang hindi ka kailanman inipit.

At kung hindi man iyon dumating,
tanggap kong minsan
sa pag-ibig, may mga taong
minamahal lang natin mula malayo—
at iyon na ang pinakatapat na paraan
para hindi sila masaktan.

09/11/2025

"Tahimik na Pagtingin"

Sa gitna ng ulan, may ngiting sumilay,
payak na sandali, ngunit di ko malimutan.
Parang sinag ng araw sa umaga ng tag-ulan,
dumampi sa puso kong dati’y walang laman.

Hindi ko alam kung anong mahika iyon,
isang sulyap lang—tuluyan nang natigilan ang panahon.
Parang may awit na di marinig,
ngunit dama ng puso, kahit walang tinig.

Nadala lang marahil ng hangin ng paghanga,
ngunit sa bawat mensaheng aking pinadala,
ang hangad ko’y hindi pang-abala,
kundi masabing: “Magandang araw sana sa’yo, sana masaya ka.”

Kung ako’y naging makulit, patawad,
wala akong balak na lumampas sa hangganan.
Minsan kasi, sa tahimik na damdamin,
hindi mo mapipigil ang sariling humanga rin.

Ngunit heto ako ngayon, muling natahimik,
tinitingnan ka na lang mula sa di-kalayuan.
Sapat na sa akin ang alaala mong payapa,
ang ngiting nag-iwan ng init sa malamig na umaga.

Kung balang araw muli tayong magtagpo,
hindi ko na dadalhin ang kabaliwang ito.
Dalangin ko lang, sana sa bawat ulan at liwanag,
lagi kang ligtas, lagi kang payapa,
at lagi kong maaalala —
na minsan, nagliwanag ang araw sa gitna ng ulan.

05/10/2025

03/10/2025

24/09/2025

“Isang Oo ang Hiling”

Sa bawat araw na ika’y kausap,
parang oras ay ayaw nang lumipas.
Simpleng bati mo’y musika sa pandinig,
at sa bawat saglit, puso ko’y humihiling.

Hindi ako makuntento sa titig mong kay ganda,
tila bituin sa langit, walang kapantay na hiwaga.
Kapag ika’y ngumiti, mundo ko’y nagliliwanag,
lahat ng lungkot biglang naglalaho’t natatabunan ng galak.

Sana’y malaman mong tunay at totoo,
ang bawat salitang “ingatan ka” ay galing sa puso.
Wala akong ibang nais kundi pasayahin ka,
yakapin ang iyong saya, punasan ang iyong luha.

Kung ikaw man ay mapagod sa bigat ng buhay,
ako ang aakay, hindi ka iiwan kailanman.
Sa bawat laban, ikaw ang lakas ko,
at kung susukuan mo’y, ako ang tutulong bumangon sa’yo.

Hindi ko kailangan ng ginto o kayamanan,
dahil sa piling mo, lahat ay kasapatan.
Ang pangarap ko’y simple, sinta kong mahal—
ikaw, ako, at pag-ibig na walang kapantay.

Kaya’t ngayong puso ko’y buong tapang na nagtatapat,
isang oo mo lang, lahat ay sapat.
Kung sasamahan mo ako sa paglalakbay ng buhay,
pangako, ikaw at ako—habambuhay.

15/09/2025

13/09/2025

" PAGBITAW"

Sa simula’y tila musika ang ating usapan,
Mahahabang linya, puno ng kasayahan.
Ngunit sa likod ng bawat salita mong bitin,
Ramdam kong puso mo’y may ibang hiling.

Habang ako’y sabik sa bawat sagot mo,
Ikaw nama’y tila laging malayo.
Matagal ang paghihintay, malamig ang tugon,
Sa isip ko’y tanong: may iba na bang naron?

Pinilit kong unawain, baka abala ka lang,
Ngunit ramdam ng damdamin ang hindi maipaliwanag.
Ang atensyon mo’y dahan-dahang nawala,
Habang ako nama’y lalong napapaasa.

Kaya’t nagpasya akong tapusin ang koneksyon,
Bago pa tuluyang malunod sa ilusyon.
Ang pag-unfriend ay tila isang sugat,
Ngunit sugat na maghihilom at magpapaangat.

Hindi ko nais na ika’y kalimutan,
Ngunit kailangan kong sarili’y ingatan.
Ang puso’y marupok, madaling mahulog,
Kaya’t kinailangang tuldukan ang pag-ikot.

Ngayon, ako’y huminga nang magaan,
Nawala ang bigat ng pagdududa’t tanong na walang kasagutan.
Pagbitaw ko’y hindi pagkatalo,
Kundi lakas na matutong magmahal sa sarili bago sa iba.

Sa katahimikan, natagpuan ko ang kapayapaan,
Sa pagkawala mo, natutunan kong ako’y may sapat na kasayahan.
Hindi lahat ng damdamin kailangang ipilit,
Dahil ang tunay na pag-ibig, kusa at tapat na dumarating.

21/08/2025

"HUWAD NA SISTEMA"

Sa ngalan ng batas, hustisya’y sinambit,
Ngunit sa maralita, piring ay baliktad ang gamit;
Sa silid ng mayaman, tinig ay pinapaboran,
Sa dukha’y tanikala, sa yaman ay kalayaan.

Huwad ang sistema, tabing ay makintab,
Ngunit sa ilalim nito’y panlilinlang ang gabay;
Ang pangako ng ginhawa, sa masa’y hinahain,
Ngunit gutom at dusa ang tunay na kapalit.

Bawat papel na nilagdaan, lihim ay kasabwat,
Mga pangakong maganda’y abo kapag tinupad;
Sa mga lansangan, sigaw ng bayan ang sagot,
“Hindi na sapat, tama na ang panloloko!”

Kung tunay na katarungan ang ating hangarin,
Dapat buwagin ang huwad na sistema’t alipin;
Itayo ang lipunang patas at totoo,
Kung saan ang hustisya’y sa lahat ay pantay ito.