13/05/2026
# *Maling Oras o Maling Tao*
# # Chapter 1 — *Simula ng Wakas*
> *“Anong mas masakit?*
>
> *Ang maiwan…*
>
> *o ang marinig sa taong mahal mo na napagod na siyang mahalin ka?”*
Malakas ang ulan noong gabing iyon.
Tahimik na nakaupo si Alyana sa waiting shed habang mahigpit na hawak ang cellphone niya. Nanginginig ang mga kamay niyang paulit-ulit na binabasa ang huling mensahe ni Marco.
> *“Pagod na ako, Aly…”*
Apat na salita.
Pero sapat para durugin ang puso niya.
Hindi niya akalaing ang lalaking minsang nangakong hindi siya iiwan… siya ring unang bibitaw.
Unti-unting bumagsak ang luha sa kanyang pisngi habang pinagmamasdan ang mga sasakyang dumaraan. Para bang lahat ay nagpapatuloy—habang siya, naiwan sa sakit na hindi niya maintindihan.
Naalala niya noong una silang nagkakilala.
Pareho silang late sa klase noon. Parehong takot mapagalitan. At parehong hindi inaasahang magiging pinakamahalagang tao sa buhay ng isa’t isa.
Si Marco ang tipo ng lalaking kayang pasayahin ang buong paligid. Makulit. Palangiti. Laging may dalang saya.
Samantalang si Alyana naman ay tahimik at mahiyain. Mas gustong makinig kaysa magsalita.
Magkaiba sila.
Pero siguro, doon nagsimula ang lahat.
Sa simpleng tawanan.
Sa pangungulit.
Sa mga gabing sabay silang nangangarap.
Hanggang sa isang araw, hindi na lang basta pagkakaibigan ang nararamdaman nila.
Mahal na nila ang isa’t isa.
At doon nagsimulang maging komplikado ang lahat.
---
Makalipas ang ilang minuto, isang pamilyar na motor ang huminto sa harap ng waiting shed.
Dahan-dahang bumaba si Marco habang tinatanggal ang helmet nito. Basang-basa siya sa ulan.
Pero mas mabigat ang ekspresyon sa mukha niya.
“Marco…” mahinang tawag ni Alyana.
Hindi agad ito sumagot.
Tanging malalim na buntong-hininga lang ang narinig niya.
“Sorry,” mahina nitong sabi. “Hindi ko na kaya.”
Parang biglang tumigil ang mundo ni Alyana.
“A-anong ibig mong sabihin?”
Iniwas ni Marco ang tingin.
“Mahal kita… pero pagod na akong saktan ka.”
Tuluyang bumagsak ang luha ni Alyana.
Dahil minsan, kahit gaano ninyo kamahal ang isa’t isa…
Hindi pala sapat iyon para manatili.
Tahimik na napayuko si Marco bago muling nagsalita.
“Siguro… nagkakilala lang tayo sa maling oras.”
At sa unang pagkakataon—
Naramdaman ni Alyana kung paano mawalan ng taong akala niya’y habang-buhay na niyang makakasama.
---
**End of Chapter 1**
