24/08/2026
PAG-UWI NG NOBYO KO MULA SA BUSINESS TRIP, ISANG MUNTING KUNEHO ANG NAKASABIT SA PHONE NIYA—AT DOON NAGSIMULANG MABUNYAG ANG PITONG TAON NIYANG KASINUNGALINGAN NA MUNTIK KO NANG PANIWALAAN
Pitong taon kaming magkasintahan.
Tatlong taon siyang nakatira sa condo ko.
Pero isang munting asul na kunehong nakasabit sa cellphone niya ang nagpatunay na kaya pala niyang tumingin nang diretso sa mga mata ko habang nagsisinungaling.
At ang pinak**asakit?
Nang mahuli ko siya, ako pa ang ginawa niyang problema.
“Love, paki-charge nga nito. Three percent na lang.”
Kakauwi lang ni Nico Reyes mula sa apat na araw na business trip sa Cebu nang iabot niya sa akin ang cellphone niya.
Nasa may pinto pa ang maleta niya. Hindi pa niya natatanggal nang maayos ang jacket niya. Mukhang pagod siya, pero nakangiti pa rin habang inilalapag sa mesa ang isang paper bag na may pasalubong daw para sa akin.
“Skincare. Alam kong paubos na ’yung ginagamit mo.”
Dati, matutuwa ako sa ganoong bagay.
Pitong taon na kami ni Nico.
Nakilala ko siya noong twenty-four ako at nagsisimula pa lang sa isang advertising firm sa Makati. Magaling siyang magsalita, maalaga, at sa lahat ng taong nakilala ko noon, siya ang pinak**arunong magparamdam na importante ako.
Tatlong taon na rin siyang nakatira sa condo ko sa Mandaluyong.
Ang unit ay ibinigay sa akin ng mga magulang ko matapos akong makapagtapos. Ako ang nakapangalan sa titulo. Ako ang nagbayad sa renovation at karamihan ng appliances.
Si Nico ang sumasagot sa kalahati ng utilities at paminsan-minsan sa groceries.
Pero habang tumatagal, nasanay siyang tawagin iyon na “bahay natin.”
Kapag may bisita siyang kaibigan, siya pa ang nagkukuwento kung saan “namin” binili ang sofa, kung bakit “pinili namin” ang dining table, at kung paano “niya” inayos ang balcony.
Hindi ko iyon pinansin noon.
Akala ko kasi, kapag mahal mo ang isang tao, natural lang na maramdaman niyang tahanan din niya ang tahanan mo.
Kinuha ko ang cellphone niya.
Doon ko nakita ang kuneho.
Maliit lang iyon—isang kulay asul na plush charm na nakasabit sa phone case.
Napakunot ang noo ko.
Ayaw na ayaw ni Nico ng kahit anong nakasabit sa cellphone.
Dalawang taon na ang nakaraan, binigyan ko siya ng maliit na woven charm mula sa Antipolo Cathedral. Ako pa mismo ang nagkabit.
Kinabukasan, tinanggal niya agad.
“Nakakairita kapag nagta-type ako.”
Hindi ko na iyon ipinilit.
Pero ang kunehong ito?
Halatang ilang araw nang nakakabit.
Kupas na nang kaunti ang tenga at may maliliit nang hibla sa gilid dahil sa pagkikiskisan sa bulsa.
Kinuha ko ang charger.
Bago ko maisaksak, biglang umilaw ang screen.
May pumasok na Messenger notification.
Bea Santos — Project Orion
Pamilyar ang pangalan.
Anim na buwan nang kinukuwento ni Nico ang tungkol sa isang bagong empleyado sa team nila.
“Ang kulit nung bagong bata.”
“Konting problema, Nico agad ang hinahanap.”
“Hindi marunong gumawa ng simpleng report.”
“Para akong may alagang intern.”
Madalas pa akong tumawa.
Minsan sinabi ko pa, “Baka nangangapa lang. Ganyan din naman tayo noong bago.”
Hindi ko kailanman pinagselosan si Bea.
Hanggang sa nakita ko ang mensaheng lumitaw sa screen.
Bea:
Safe nakauwi si Blue Bunny?
Kasunod agad ang isa pa.
Bawal tanggalin, ha. Sabi mo promise.
At isa pa.
Si Red Bunny, nasa phone ko pa rin. Check ko bukas sa office kung nandiyan pa rin ’yung sa ’yo. 😂🐰
Nanlamig ang mga daliri ko.
Hindi ko binuksan ang Messenger.
Hindi ko kailangan.
Sapat na ang nakita ko.
Tahimik kong isinaksak ang cellphone sa charger at iniwan sa mesa.
Makalipas ang ilang minuto, lumabas si Nico mula sa kuwarto, nakapambahay na.
“May tubig pa?”
Tumango ako.
Habang umiinom siya, lumapit ako.
“Nic.”
“Hmm?”
Tinuro ko ang cellphone niya.
“Saan galing ’yung kuneho?”
Sinulyapan niya iyon.
Walang gulat.
Walang kaba.
Hindi man lang siya natigilan.
“Ah, ’yan?”
Uminom ulit siya.
“Sa airport. Naghihintay kami ng flight. Natuwa lang ako kaya binili ko.”
Napatingin ako sa kanya.
Doon ako unang nasaktan.
Hindi dahil sa kuneho.
Kundi dahil ang bilis niyang magsinungaling.
Parang nakahanda na.
“Akala ko ayaw mo ng mga nakasabit sa phone?”
Napangiti siya.
“Grabe ka. Kailangan bang issue lahat?”
“Tinanggal mo nga agad ’yung bigay ko dati.”
Nawala nang bahagya ang ngiti niya.
“Two years ago pa ’yon, Mara.”
Tumango ako.
“May partner ba ’yang kuneho?”
Doon siya tumigil.
Isang segundo lang.
Pero nakita ko.
“Nag-iimbento ka na naman.”
Napangiti ako nang mahina.
“Siya ba ang nagbigay?”
“Sinong siya?”
“Alam mo kung sino.”
Ibinaba niya nang malakas ang baso.
“Mara, kakauwi ko lang galing trabaho.”
Nag-iba ang tono niya.
“Pagod ako. Tapos isang keychain lang, gagawan mo ng ganitong drama?”
Hindi ako sumagot.
“Napapansin ko, sobrang sensitive mo lately.”
Tumingin siya sa akin na para bang ako ang kailangang ayusin.
“Baka kailangan muna natin ng space.”
Pamilyar ang linyang iyon.
Sa pitong taon naming relasyon, tuwing ayaw niyang pag-usapan ang problema, iyan ang ginagamit niya.
Space.
Dahil alam niyang takot akong mawalan siya.
Dati, kapag sinasabi niyang kailangan niya ng space, ako ang unang humihingi ng tawad.
Ako ang nagtatanong kung ano ang mali ko.
Ako ang sumusuyo.
Pero sa gabing iyon, may biglang naputol sa loob ko.
Tumayo ako.
Pumunta sa smart lock ng pinto.
Binuksan ang settings.
Tinanggal ko ang fingerprint niya.
Napatingin siya sa akin.
“Ano’ng ginagawa mo?”
“Binibigyan kita ng space.”
“Mara.”
Kinuha ko ang maleta niya at inilabas sa hallway.
Namula ang mukha niya.
“Are you serious? Dahil sa keychain?”
“Hindi.”
Tumingin ako sa kanya.
“Dahil ikaw ang nagsabing gusto mong umalis muna.”
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos ay kinuha niya ang laptop bag at dalawang damit.
Iniwan niya ang iba niyang gamit.
Alam kong sinadya niya iyon.
Akala niya babalik siya pagkatapos kong “kumalma.”
Bago sumakay sa elevator, humarap siya sa akin.
“Mag-hotel muna ako.”
At saka ngumisi nang bahagya.
“Call me kapag okay ka na.”
Isinara ko ang pinto.
Hindi ako umiyak.
Hindi rin ako tumawag.
Pagbalik ko sa sala, nakita ko ang paper bag ng pasalubong niya.
Sa ilalim ng mga skincare products, may gusot na resibo.
Pinulot ko.
Mactan Airport Gift Shop
Sa listahan:
Couple Bunny Phone Charm Set — Blue & Red — ₱649
Napapikit ako.
Kinabukasan, alas-siyete y medya ng umaga, tumunog ang doorbell.
Akala ko si Nico.
Binuksan ko ang pinto.
Isang babaeng nasa early twenties ang nakatayo roon.
Maayos ang buhok, naka-office attire, at halatang kinakabahan.
Sa phone na hawak niya, may nakasabit na maliit na p**ang kuneho.
“Hi…”
Tumingin siya sa unit number, saka sa akin.
“Ate Mara po ba kayo?”
Tumango ako.
Namumutla siyang napalunok.
“Nandito po ba si Nico?”
Bago ako makasagot, idinagdag niya:
“May kailangan lang po akong kunin…”
Huminga siya nang malalim.
“Dahil sabi niya sa akin, sa kanya raw po ang condo na ’to.”...
