https://www.facebook.com/653802947817302/

Tulaan Ta Ka, Tondo, Manila (2026)

16/03/2026

Wala Nang Hihigit Pa sa Pagiging Ama ng Dalawampu't Dalawa

Sa unang araw na tayo’y nagkaharap at nagkatitigan,
May kaba sa dibdib, hindi alam ang patutunguhan.
Ngunit sa bawat "G**o," at bawat ngiting sumalubong,
Nabuo ang isang pamilyang sa hirap ay hindi sumuko’t umurong.

Hindi naging madali ang bawat hakbang at pagsubok,
Mula sa mga araling mahirap, hanggang sa puyat na dulot.
Ngunit sa bawat tawa, asaran, at kuwentuhang masaya,
Napatunayan nating ang pagkakaisa ay may dalang himala.

Kayo ang aking saksi sa bawat pagod at tagumpay,
Sa loob ng silid, kayo ang nagbigay ng kulay at buhay.
Kahit magkakaiba ang pangarap at tinatahak na landas,
Ang ating pinagsamahan ay may tatak na hindi kailanman kukupas.

Ngayong dumating na ang oras ng ating paghihiwalay,
Dala ninyo ang aking pagmamahal sa bawat paglalakbay.
Sulong lang, aking mga anak, abutin ang mga bituin,
Ang inyong mga tagumpay ay lagi kong ipapanalangin.

Salamat sa mga alaala, sa tiwala, at sa bawat kuwento,
Kayo ang pinakamagandang bahagi ng aking serbisyo.
Sa huling pagkakataon, ito ang aking laging sasabihin:
Wala nang hihigit pa sa pagiging Ama ng dalawampu't dalawa.

05/03/2026

Ang Paghatid-Sundo sa Hermosa

Maagang biyahe, sikat ng araw sumilay,
Sa Hermosa tayo, puso’y tuwa ang taglay.
Hangin sa mukha, damhin ang saya,
Kasama ang ikaw, tawanan ay wagas na.

Sa kalsadang tahimik, tanawin ay kay ganda,
Berde ng ulap, liwanag na kumikislap sa umaga.
Sa bawat liko, may ngiti’t halakhak,
Paghatid-sundo sa Hermosa, alaala’y walang kapantay na galak.

Pagdating sa bahay, paalam ay marahan,
Ngunit sa puso, saya’y di mawawala’t mananatiling dalahan.
Ang paghatid-sundo, simpleng gawain sa mata ng iba,
Ngunit sa alaala, ito’y kwento ng ligaya’t saya.

23/02/2026

Sa Huling Pahina ng Ating Kwento

Minsan tayo’y sabay sa bawat saya,
Magkasama sa ulan at sa problema,
Ngunit nagbago ang ihip ng hangin bigla,
At naputol ang dating matibay na sumpa.

Sa bawat lihim, ikaw ang sandigan,
Sa bawat luha, ikaw ang takbuhan,
Ngayon ay alaala na lang ang nakaraan,
Parang awiting dahan-dahang nalimutan.

Hindi galit ang naiwan sa puso,
Kundi tahimik na lungkot na totoo,
Tinanggap na lang na may dulo rin ito,
Ang pagkakaibigang minsang buong-buo.

Kung saan ka man dalhin ng iyong landas,
Dalangin ko’y sana’y maging wagas,
Salamat sa panahong ikaw ay kasama,
Paalam, kaibigan—hanggang alaala na lang kita.

05/12/2025

Ang Iyong Walang Kupas na Halaga

Kung ang puso mo ay may sugat at lumbay,
Normal lang ang kirot, sa buhay natin ay tunay;
Ngunit huwag masaktan, nang dahil sa 'yong akala,
Na ang halaga mo'y binawasan ng isang tala.

Kung di ka nakita, ng bulag na paningin,
Hindi ibig sabihin, liwanag mo'y hihina rin;
Mahalaga ka, sa lahat ng yugto ng buhay,
Sa bawat pagkatao at sa bawat tagumpay.

Mahalaga ka, dahil ika'y tao at anak,
Sa mundo'y may bahagi, at hindi ka patak;
Higit sa lahat, mahalaga ka dahil babae,
Sa 'yong puso't diwa, lakas ay may labi.

Kaya't 'wag magdusa, tumindig ka nang buo,
Ang pagmamahal mo sa sarili, 'yan ang regalo;
Ang halaga mo'y di nakasalalay sa iba,
Ika'y dakila, at karapat-dapat sumaya!

17/11/2025

“Hindi Namin Kasalanan”

Hindi naman namin kasalanan kung walang pasok sa paaralan,
Bagyo ang dumaan, rally ang dahilan, hindi po katamaran.
Pero pagbalik sa silid, agad naming naramdaman,
Tambak na ADM—ay parang kulog na bumagsak sa isipan.

Hindi naman po kami tumatanggi, kami’y handang matuto,
Pero sana’y unti-unti, hindi yung sabay-sabay na parang buhos ng bagyo.
Kapahingahan sana’y may espasyo, oras naming may respeto,
Kahit estudyante lang kami, tao rin—napapagod, nalilito.

Hindi naman namin kasalanan kung nagbago ang takbo ng araw,
Kung bakit nagka-suspension, tanungin niyo po ang ulap na madilim ang tanaw.
Kung maaari po sana, konting konsiderasyon ang aming hiling,
Para sa pag-aaral, hindi sa pag-aapura, kami lalong sisipag at kikitling.

Kaya’t sa bawat guro’t pinuno na sa amin ay gumagabay,
Hinihingi naming unawa—hindi po reklamo, kundi munting sabay.
Sama-sama naming haharapin ang bawat aralin, bawat hamon,
Basta’t ang ADM ay hindi parang unos na sabay-sabay dumadagundong.

19/09/2025

Mga mahal ko,

Binabati ko kayong lahat ngayong araw, hindi dahil may hawak kayong sertipiko, hindi dahil pumasa kayo, at hindi lamang dahil mataas ang inyong marka. Binabati ko kayo dahil kinaya ninyo. Ang unang yugto ng taong ito ay hindi naging madali, ngunit narito pa rin kayo—matibay, matapang, at patuloy na lumalaban.

Nais kong ipaalala sa inyo na ang mababang grado o kahit pa pagkabagsak ay hindi sukatan ng inyong pagkatao. Hindi nito tinutukoy kung sino kayo o kung hanggang saan ang inyong kakayahan. Ang mga pagkukulang at kahinaan na ipinapakita ng mga marka ay patunay lamang na tayo ay tao—hindi perpekto, may limitasyon, at may mga bagay na kailangan pang matutunan. Ngunit ang mahalaga, hindi kayo tumigil, hindi kayo sumuko, at hindi kayo nagkulang sa pagsubok.

Sa bawat pagkakamali at kahinaan, may pagkakataon para bumawi. Doon tayo lumalakas, doon tayo natututo, at doon natin nakikita na kaya pa nating higitan ang ating sarili. Ngunit magiging mali lamang ang lahat kung tatanggapin natin nang walang laban ang ating kahinaan, kung makokontento tayo sa kung ano lamang ang nakita natin ngayon. Huwag nating hayaang maging hangganan ang ating marka; gawin natin itong hamon upang mas magsikap pa.

Naniniwala ako na hindi kayo hanggang dito lamang. Malayo pa ang mararating ninyo, at mas kaya pa ninyong ilaban ang laban na ito. Kung ako mismo ay naniniwala sa inyo, lalo’t higit dapat kayong maniwala sa inyong sarili.

Kaya’t anuman ang numero sa inyong card—70, 75, 80, 85, 90 o higit pa—huwag ninyong kalimutan na sobrang proud ako sa inyo. Proud ako sa inyong pagbangon, sa inyong pagpupursige, at sa tapang ninyong patuloy na humarap sa bukas.

Huwag ninyong sukatin ang inyong halaga base sa marka. Ang tunay na mahalaga ay ang inyong paglalakbay, ang inyong pagsisikap, at ang paniniwala ninyo sa sarili na kaya ninyo, kaya natin.

Patuloy tayong lalaban. Patuloy tayong aangat.

Lubos na nagmamalasakit,
JET

30/07/2025

"Sa Di Inaasahang Sandali"

Sa katahimikan ng pusong wasak,
Ako’y natutong dahan-dahang maglakad.
Sa bawat luha’t gabing kay sakit,
Unti-unti kong niyayakap ang pait.

Habang sinusubukang buuin muli,
Ang sarili kong minsang naging alipin ng hapdi,
Doon ka dumating, walang paalam,
Tahimik, payapa, ngunit may alam.

Hindi kita hiniling, hindi inasahan,
Ngunit dala mo'y ngiting kay tagalan.
Sa mata mo’y tila may pag-unawa,
Na ‘di ko natagpuan sa kahit sinong nauna.

Habang ako’y lumalakad patungo sa liwanag,
Kasama ng sugat na pilit kong nilalaglag,
Ikaw ay naging pahingang kay banayad,
Isang pahinang bago sa kwento kong lumbay.

Hindi kita tinawag, ni hindi pinangarap,
Ngunit sa puso ko’y ikaw ang tumapad.
Sa oras ng paghilom, sa gitna ng gulo,
Dumating kang tila sagot sa panalangin ko.

Ngayon, ako’y hindi lang basta okay,
Ako’y mas buo, mas matatag, mas tunay.
Dahil sa ‘yo, sa ‘yong pagdating na biglaan,
Napagtanto kong ang sugat… may dahilan.

21/06/2025

"Sa Likod ng Katahimikan"

Gusto kita, ngunit ako’y tahimik lang,
Sa puso ko'y lihim kang nilalamang.
Bawat sulyap mo’y parang sinag ng araw,
Ngunit ‘di ko kayang ito’y isigaw.

Tuwing ika’y dumarating sa silid,
Puso ko’y naglalakbay nang mabilis.
Ngunit labi ko'y ‘di makapagsalita,
Takot sa sagot na maaaring wala.

Gabi-gabi, ikaw ang nasa isip,
Habang damdamin ko’y ‘di mo nasisilip.
Sa tula na lamang kita kinakausap,
Pagkat sa harap mo, ako’y nalulumbay at tahimik na tap.

Kung sakaling mabasa mo man ito,
At damhin mo rin ang pintig ng puso,
Malalaman mong may lihim na sumisinta—
Gusto kita, ngunit ‘di ko masambit pa.

21/06/2025

"Sa Silong ng Buwan"

Sa silong ng buwan tayo’y nagtagpo,
Tahimik ang gabi’t puso ko’y gulo.
Ngunit sa ngiti mong sa akin ay boto,
Ang damdamin ko’y biglang nagbago.

Mga mata mo’y sinlalinaw ng ilog,
Sa bawat titig, puso ko’y nalulunod.
Hangin man ay tila ‘di na umihip,
Sa pag-ibig mo, ako’y tila alipin.

Sa bawat sandaling ika’y kapiling,
Tila ang mundo’y unti-unting hiling.
Pagmamahal mo'y sadyang walang kapantay,
Sa puso ko’y ikaw ang tunay na buhay.

Kaya't sa hangin, sigaw ko’y matatag:
"Ika’y mahal ko, ‘di ito paglilihim!"
Hanggang sa dulo ng oras at araw,
Pag-ibig ko’y sa’yo—tapat at banal.

29/05/2025

Sa Munting Kayang Alay ng Panganay

Pasensya na po, mahal kong magulang,
Kung minsan ako’y tila kakulangan.
Di ko man maabot ang inyong inaasam,
Pangarap ko rin po’y kayo’y maiahon sa hirap ng buhay na walang kasangga’t laman.

Ako'y panganay, ngunit di palaging matatag,
May bigat din sa dibdib, may luha sa hagulgol na pagyapak.
Ginagawa ko po ang lahat ng abot-tanaw,
Ngunit minsan, kulang pa rin, kahit anong pagpagal.

Pasensya na po kung hindi sapat,
Ang kayang iabot ay laging salat.
Hindi ko man madala ang gintong pilak,
Puso ko'y sa inyo, tapat na alay, wagas.

Naiintindihan ko ang bigat ng inaasahan,
Ng pagiging panganay sa ating tahanan.
Ngunit sana’y pasensiya rin ang inyong tangan,
Sa anak ninyong pilit umaabot sa buwan.

29/05/2025

"Pagmamahal na Walang Damdamin"

Sa piling mo ako’y tila nag-iisa,
Kahit may “tayo,” tila wala kang kusa.
Sabi mo’y mahal ako, paulit-ulit pa,
Ngunit damdami’y tila ba'y laging nasa dusa.

Salitang pag-ibig, oo, naririnig,
Ngunit puso ko'y di mo man lang madinig.
Bakit tila ako ang laging may sala,
Kapiling ka nga, pero laging may sigwa.

Parang ako'y aninong lumalakad,
Sa mundong ikaw ang tanging liwanag.
Ngunit liwanag mo'y kay lamig at hapdi,
Walang init, walang yakap, walang bati.

Pinipilit kong unawain at tanggapin,
Ang mga salitang pilit kong angkinin.
Ngunit puso ko’y sugatan na’t pagod,
Pagmamahal mong parang laging nalimot.

Kung mahal mo nga, ba’t di ko madama?
Ba’t sa 'king puso ay may laging kaba?
Masama ba akong magmahal ng totoo,
Kung kapalit nito’y lungkot na walang dulo?

Kaya heto ako, nagmumuni’t lumuha,
Iniisip kung mali ba akong magmahal ng kusa.
Sana’y maintindihan mo bago mahuli,
Na ang “mahal kita,” ay di lang dapat sabihin—
dapat ding ipadama, sa puso at damdamin

27/05/2025

"Ang aking Asawa at ang aming munting himala"

Aking mahal, ikaw ay liwanag,
Sa bawat araw, ikaw ang ginhawa't galak.
Ngayo'y may himalang sa'yong sinapupunan,
Bunga ng pag-ibig, ating pinangarap nang matagal.

Sa bawat hakbang mong dahan-dahan,
Puso ko'y sumisigaw ng pag-unawa't laman.
Alam kong hindi madali ang pagdadalang-tao,
Kaya't ako'y narito, sa'yo'y laging totoo.

Sa bawat pagod mo’t biglaang pagluha,
Damdamin ko'y nais kang alalayan sa tuwina.
Pag gising mo sa gitna ng gabi,
Ako'y gigising din, para lang sa'yong silbi.

Ikaw ay matapang, ikaw ay dakila,
Ina ng anak ko, sa puso'y ligaya.
Sa’yo ang aking wagas na pagkalinga,
Hanggang sa paglabas ng ating munting sinta.

Tulaan Ta Ka

16/03/2026

05/03/2026

23/02/2026

05/12/2025

17/11/2025

19/09/2025

30/07/2025

21/06/2025

21/06/2025

29/05/2025

29/05/2025

27/05/2025

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category