10/05/2026
Hindi ko alam kung saan magsisimula…
Tawagin niyo na lang akong Maria.
18 years old ako nang magkaroon ako ng first boyfriend.
Akala ko noon, love iyon… pero control pala.
Gusto niya na sa kanya lang umiikot ang mundo ko.
Pero habang kami… nagchi-cheat pala siya.
Hindi ko man siya nahuling aktwal…
Pero laging may signs.
Messages. Photos. Mga babaeng lumalapit sa akin.
Tuwing kinokonfront ko siya, todo deny siya.
Minsan pa nga, iniinsulto niya pa ang ibang babae sa harap ko.
Pero kahit ganoon… nanatili pa rin ako.
Pagkatapos ng 10 years… tuluyan ko siyang iniwan.
Umalis ako ng bansa.
Pinili ko ang katahimikan.
Sa loob ng 10 years… wala akong ibang lalaki sa buhay ko.
Unti-unti kong binuo ulit ang sarili ko.
Nag-heal ako.
Tapos nakilala ko siya.
Noong una, hindi ko siya pinapansin…
Pero hindi siya tumigil.
Akala ko concern at care iyon…
Pero love bombing pala.
Masyadong mabilis.
Masyadong intense.
Masyadong sobra.
Sa umpisa, pakiramdam ko ligtas ako.
Pakiramdam ko, finally… may lalaking pipili talaga sa akin.
Pero unti-unti, may mga bagay na hindi ko maipaliwanag.
May isang babae na biglang lumitaw sa Facebook.
Lagi niyang nilalike ang posts ko.
Tuwing nag-aaway kami, may mga posts siyang parang patama.
Minsan… exact words pa mismo ng partner ko ang nasa posts niya.
Doon ako nagsimulang matakot.
Pakiramdam ko, parang may nagmamasid sa buhay namin.
Parang alam niya lahat ng nangyayari sa relasyon namin.
Nang kinonfront ko ang partner ko…
Tinawag niya akong baliw.
Delusional daw ako.
Pinaniwala niya akong gawa-gawa ko lang lahat.
Pero hindi doon natapos.
Isang araw… nalaman kong lumipat pala ang babae sa tapat mismo ng tinitirahan namin.
Doon tuluyang bumigat ang pakiramdam ko.
Hindi ko maintindihan kung coincidence lang ba lahat…
o may nangyayari talaga sa likod ko.
May mga gabi na may naririnig akong pag-tap sa bintana.
At tuwing mangyayari iyon…
parang bigla siyang nawawala.
Lalabas. Mawawala sandali.
Tapos babalik na parang walang nangyari.
Tuwing magtatanong ako…
ako nanaman ang nagmumukhang paranoid.
Hanggang sa unti-unti nang nasira ang mental health ko.
Hindi na ako makatulog nang maayos.
Palagi akong anxious.
Palagi akong nag-ooverthink.
Dumating sa point na nag-quit ako sa trabaho.
Unti-unti kong nawala ang sarili ko.
Iniwan ko lahat.
Ang apartment.
Ang peace of mind ko.
Pero iniligtas ko ang future ng anak ko.
Bumalik siya.
Umiiyak.
Nagmamakaawa.
At dahil mahal ko… pinatawad ko ulit.
Nagpakasal kami.
Akala ko magbabago na ang lahat.
Pero nagsimula ulit.
Bagong babae.
Parehong patterns.
Parehong sikreto.
Parehong sakit.
Hanggang isang araw…
nakita ko mismo.
At doon ko tuluyang tinanggap ang katotohanan.
Hindi ako baliw.
Hindi ako delusional.
Niloloko talaga ako.
Kaya tinapos ko ang lahat.
At sa pagkakataong iyon…
hindi na ako bumalik.
Ngayon, sarili ko naman ang pipiliin ko.
Pipiliin ko ang kapayapaan ko.
At doon ko na-realize…
minsan, karma talaga ang nagbibigay ng clarity.Hindi ko alam kung saan magsisimula…
Tawagin niyo na lang akong Maria.
18 years old ako nang magkaroon ako ng first boyfriend.
Akala ko noon, love iyon… pero control pala.
Gusto niya na sa kanya lang umiikot ang mundo ko.
Pero habang kami… nagchi-cheat pala siya.
Hindi ko man siya nahuling aktwal…
Pero laging may signs.
Messages. Photos. Mga babaeng lumalapit sa akin.
Tuwing kinokonfront ko siya, todo deny siya.
Minsan pa nga, iniinsulto niya pa ang ibang babae sa harap ko.
Pero kahit ganoon… nanatili pa rin ako.
Pagkatapos ng 10 years… tuluyan ko siyang iniwan.
Umalis ako ng bansa.
Pinili ko ang katahimikan.
Sa loob ng 10 years… wala akong ibang lalaki sa buhay ko.
Unti-unti kong binuo ulit ang sarili ko.
Nag-heal ako.
Tapos nakilala ko siya.
Noong una, hindi ko siya pinapansin…
Pero hindi siya tumigil.
Akala ko concern at care iyon…
Pero love bombing pala.
Masyadong mabilis.
Masyadong intense.
Masyadong sobra.
Sa umpisa, pakiramdam ko ligtas ako.
Pakiramdam ko, finally… may lalaking pipili talaga sa akin.
Pero unti-unti, may mga bagay na hindi ko maipaliwanag.
May isang babae na biglang lumitaw sa Facebook.
Lagi niyang nilalike ang posts ko.
Tuwing nag-aaway kami, may mga posts siyang parang patama.
Minsan… exact words pa mismo ng partner ko ang nasa posts niya.
Doon ako nagsimulang matakot.
Pakiramdam ko, parang may nagmamasid sa buhay namin.
Parang alam niya lahat ng nangyayari sa relasyon namin.
Nang kinonfront ko ang partner ko…
Tinawag niya akong baliw.
Delusional daw ako.
Pinaniwala niya akong gawa-gawa ko lang lahat.
Pero hindi doon natapos.
Isang araw… nalaman kong lumipat pala ang babae sa tapat mismo ng tinitirahan namin.
Doon tuluyang bumigat ang pakiramdam ko.
Hindi ko maintindihan kung coincidence lang ba lahat…
o may nangyayari talaga sa likod ko.
May mga gabi na may naririnig akong pag-tap sa bintana.
At tuwing mangyayari iyon…
parang bigla siyang nawawala.
Lalabas. Mawawala sandali.
Tapos babalik na parang walang nangyari.
Tuwing magtatanong ako…
ako nanaman ang nagmumukhang paranoid.
Hanggang sa unti-unti nang nasira ang mental health ko.
Hindi na ako makatulog nang maayos.
Palagi akong anxious.
Palagi akong nag-ooverthink.
Dumating sa point na nag-quit ako sa trabaho.
Unti-unti kong nawala ang sarili ko.
Iniwan ko lahat.
Ang apartment.
Ang peace of mind ko.
Pero iniligtas ko ang future ng anak ko.
Bumalik siya.
Umiiyak.
Nagmamakaawa.
At dahil mahal ko… pinatawad ko ulit.
Nagpakasal kami.
Akala ko magbabago na ang lahat.
Pero nagsimula ulit.
Bagong babae.
Parehong patterns.
Parehong sikreto.
Parehong sakit.
Hanggang isang araw…
nakita ko mismo.
At doon ko tuluyang tinanggap ang katotohanan.
Hindi ako baliw.
Hindi ako delusional.
Niloloko talaga ako.
Kaya tinapos ko ang lahat.
At sa pagkakataong iyon…
hindi na ako bumalik.
Ngayon, sarili ko naman ang pipiliin ko.
Pipiliin ko ang kapayapaan ko.
At doon ko na-realize…
minsan, karma talaga ang nagbibigay ng clarity.
