13/05/2026
Mas masakit talaga kapag ikaw yung laging nandiyan sa pinakamadilim niyang araw, pero pag okay na siya, para ka na lang alaala na madaling iwan.
Hindi lahat ng marunong sumandal ay marunong ding manatili. Kaya balang araw, sana piliin din natin ang sarili natin — hindi lang yung taong tayo lang ang naaalala kapag kailangan nila ng pahinga.
Ako yung tinatawag mo kapag magulo ang mundo mo,
yung takbuhan mo tuwing hindi ka niya kayang buuin ng buo.
Pero sa tuwing maayos ka na at kaya mo nang ngumiti ulit,
ako na ang nalilimutan na parang wala lang akong kahati sa sakit.
Ang dali mong sabihin na mahal mo ako kahit papaano,
pero bakit parang laging kulang, laging bitin ang “tayo”?
Ginawa mo akong pahinga pero hindi mo man lang ginawang tahanan,
kaya kahit anong kapit ko, ako pa rin ang laging iiwanan.
Siguro may mga taong dumarating lang para turuan kang masaktan,
para iparamdam kung gaano kasakit ang hindi piliin kahit ikaw ay handang magmahal ng tapat.
Kasi sa mundong puno ng “baka sakali” at “hindi pa ngayon,”
may mga pusong tulad ko na naghintay pero hindi kailanman naging ikaw ang pinili kahit pa noon.
— Tinta’t Tinig
