Tala't Gunita

Tala't Gunita Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from Tala't Gunita, Art, Capalangan, Apalit Pampanga, Apalit.

π“πˆππ”π‹π€πŠ 𝐍𝐆 π’ππŽπˆπ‹π„πƒ 𝐍𝐀 π€ππ€πŠ 𝐍𝐆 ππˆπ‹π˜πŽππ€π‘π˜πŽ 𝐀𝐁𝐆 πŠπ€π’π€πŒππ€π‡π€π˜ 𝐒𝐀 ππŽπŽπ‹ 𝐏𝐀𝐑𝐀 𝐏𝐀𝐆𝐓𝐀𝐖𝐀𝐍𝐀𝐍 𝐒𝐀 ππ€π‘π“π˜, ππ„π‘πŽ 𝐒𝐀 πˆπ‹π€π‹πˆπŒ 𝐍𝐆 π“π”ππˆπ†, ππ€πŠπˆπ“...
13/06/2026

π“πˆππ”π‹π€πŠ 𝐍𝐆 π’ππŽπˆπ‹π„πƒ 𝐍𝐀 π€ππ€πŠ 𝐍𝐆 ππˆπ‹π˜πŽππ€π‘π˜πŽ 𝐀𝐁𝐆 πŠπ€π’π€πŒππ€π‡π€π˜ 𝐒𝐀 ππŽπŽπ‹ 𝐏𝐀𝐑𝐀 𝐏𝐀𝐆𝐓𝐀𝐖𝐀𝐍𝐀𝐍 𝐒𝐀 ππ€π‘π“π˜, ππ„π‘πŽ 𝐒𝐀 πˆπ‹π€π‹πˆπŒ 𝐍𝐆 π“π”ππˆπ†, ππ€πŠπˆπ“π€ ππˆπ‹π€ 𝐀𝐍𝐆 π’π„πŠπ‘π„π“πŽππ† 𝐁𝐀𝐁𝐀𝐒𝐀𝐆 𝐒𝐀 ππ”πŽππ† ππ€πŒπˆπ‹π˜π€ π’πŽπ‘πˆπ€ππŽ

Hindi marunong lumangoy si Lira.

Sinabi niya iyon nang malinaw.

Nanginginig pa ang kamay niya habang hawak ang tray ng champagne.

Pero tumawa lang si Selena Soriano.

β€œArte mo naman,” sabi ng nag-iisang anak ng bilyonaryong si Don Arturo Soriano. β€œBirthday ko ngayon. Kahit minsan, pasayahin mo naman ako.”

At bago pa makasagot ang kasambahay, itinulak siya ni Selena gamit ang dalawang kamay.

Bumagsak si Lira sa pool.

Kasama ng mga basag na baso, sumabog ang tubig sa gilid ng rooftop terrace ng mansyon sa Ayala Alabang. Sandaling nagpalakpakan ang ilang bisita. May tumawa. May naglabas ng cellphone para mag-video.

Para sa kanila, isa lang iyong eksena sa party.

Isang pang-aasar.

Isang laro.

Isang β€œviral moment.”

Pero pagkalipas ng ilang segundo, hindi umahon si Lira.

Nagsimula ang araw na iyon na parang palabas sa teleserye.

Mula umaga pa lang, sunod-sunod na ang dating ng mga mamahaling sasakyan sa mansyon ng mga Soriano. May white roses sa bawat sulok, may live string quartet, may imported na alak, may dessert table na parang galing sa five-star hotel.

Dalawampu’t dalawang taong gulang na si Selena, pero kung umasta siya, parang pag-aari niya ang buong mundo.

Sanay siyang makuha ang lahat.

Bagong sports car? Isang tawag lang sa ama.

Designer dress? Ipinapadala mula abroad.

May taong hindi sumunod sa gusto niya? Nawawala kinabukasan sa trabaho.

Kilala siya ng staff bilang β€œMa’am Selena,” pero sa kusina, tahimik nilang tawag sa kanya ay β€œbagyong may lipstick.”

Walang gustong mapansin niya.

Lalo na si Lira Santos.

Dalawampu’t tatlong taong gulang si Lira, bagong pasok sa mansyon. Payat, tahimik, laging nakayuko, at laging maingat. Hindi siya katulad ng ibang staff na sanay na sa ugali ng mga mayayaman. Sa bawat utos, mabilis siyang sumusunod. Sa bawat sigaw, humihingi siya ng pasensya kahit wala naman siyang kasalanan.

Kailangan niya ang trabaho.

May binabayaran siyang gamot ng kapatid. May renta sa maliit nilang kuwarto sa ParaΓ±aque. At higit sa lahat, ayaw niyang bumalik sa probinsya na walang dalang pag-asa.

Kaya kahit ilang beses na siyang pinagtaasan ng boses ni Selena, nanahimik siya.

Pero sa birthday party na iyon, napagdiskitahan siya.

Nakatayo si Selena sa gilid ng pool kasama ang matalik niyang kaibigang si Trisha. Pareho silang naka-glittering cocktail dress, parehong hawak ang baso, parehong bored na bored sa marangyang party na para bang hindi sapat ang lahat ng nasa paligid nila.

β€œAng boring,” reklamo ni Selena. β€œPuro fake smiles. Puro business friends ni Daddy.”

Ngumisi si Trisha. β€œThen make it fun. Alam mo naman specialty mo.”

Nagkatinginan sila.

At doon dumaan si Lira, bitbit ang tray ng champagne.

β€œHoy,” tawag ni Selena.

Tumigil si Lira agad. β€œYes, Ma’am Selena?”

β€œWhat’s your name again?”

β€œLira po, Ma’am.”

β€œLira,” inulit ni Selena, parang nilalasahan ang pangalan. β€œHalika. Swim with us.”

Namuti ang mukha ni Lira. β€œPasensya na po, Ma’am. Naka-duty po ako.”

β€œSo?”

β€œAt saka po…” Napalunok si Lira. β€œHindi po ako marunong lumangoy.”

Tumawa si Trisha. β€œSeriously?”

β€œTakot po talaga ako sa tubig,” mahinang sabi ni Lira. β€œPlease po.”

Mas lalong lumiwanag ang mata ni Selena. Iyon ang klase ng reaksyong gusto niyaβ€”takot. Para sa kanya, nakakatuwa kapag may taong nanginginig sa harap niya.

β€œAng OA mo,” sabi niya. β€œHindi naman dagat ’to. Pool lang.”

β€œMa’am, please po. Baka malunod ako.”

β€œThen learn.”

Napalapit si Selena.

May ilang kaibigan siyang nakatingin na. May isa nang nakatutok ang camera.

β€œSelena, do it,” bulong ni Trisha, natatawa.

β€œMa’am, huwag po—”

Hindi na natapos ni Lira ang salita.

Itinulak siya ni Selena.

Malakas ang bagsak ng katawan ni Lira sa tubig. Tumalsik ang tray. Bumasag ang mga baso sa tiles. May sumigaw, pero hindi dahil sa takotβ€”dahil natuwa sila.

β€œHappy birthday to me!” sigaw ni Selena, sabay tawa.

Ilang bisita ang pumalakpak.

Pero unti-unting nawala ang ingay.

Isang segundo.

Dalawa.

Lima.

Walang umahon.

Nang una, nakangisi pa si Selena.

β€œShe’s just being dramatic,” sabi niya.

Pero ang tubig sa gitna ng pool ay kumikilos pa rin, parang may taong nagpupumiglas sa ilalim.

β€œSelena…” mahina nang sabi ni Trisha. β€œBakit hindi siya umaahon?”

May isang waiter na tumakbo papunta sa gilid. May matandang kasambahay na napasigaw, β€œDiyos ko, si Lira!”

Doon lang nagbago ang mukha ni Selena.

Hindi pa rin siya gumagalaw, pero nawala ang yabang sa mga mata niya.

Isang lalaking guest ang mabilis na nagtanggal ng blazer at tumalon sa pool. Sumunod ang security guard. Ilang tao ang nagtakbuhan. Ang musika ay biglang naputol.

β€œMarisol?”I-type ang "YES " at pindutin ang "Like" para ma-post namin ang buong kwento. Salamat!!

APAT NA ARAW KONG IPINAGKATIWALA ANG ASAWA KO AT ANG AMING BAGONG SILANG NA ANAK SA AKING ATE. PAG-UWI KO NANG WALANG PA...
21/05/2026

APAT NA ARAW KONG IPINAGKATIWALA ANG ASAWA KO AT ANG AMING BAGONG SILANG NA ANAK SA AKING ATE. PAG-UWI KO NANG WALANG PASABI, ANG NASAKSIHAN KO SA LOOB NG BAHAY AY HALOS IKABALIW KO…

Ako si Adrian Reyes, tatlumpu’t anim na taong gulang, may-ari ng isang maliit na shipping company sa Cebu.

Tatlong taon na ang nakalipas nang makilala ko si Mirella sa isang cafΓ© malapit sa pantalan ng Mactan. Hindi siya mayamanβ€”isa lamang siyang simpleng preschool teacher mula Bohol na nakipagsapalaran sa siyudad. Pero dahil sa kabaitan at lambing niya, ipinaglaban ko siyang pakasalan kahit tutol ang lahat.

Pinaka-tumutol ang ate kong si Veronica.

Mula nang maagang pumanaw ang aming mga magulang, halos siya na ang tumayong ina ko. Kaya kumbinsido siyang pera lang ang habol ni Mirella sa pamilya Reyes.

β€œPagsisisihan mo rin β€˜yan balang araw, Adrian. Magaling lang umarte ang mga babaeng galing sa hirap,” malamig niyang sabi noon.

Ilang beses kaming nagtalo dahil doon.

Pero nang mabuntis si Mirella, biglang nagbago si Veronica.

Palagi siyang may dalang pagkain para kay Mirella, bumibili ng vitamins, at ipinagmamalaki pa sa mga kapitbahay na magiging tiyahin na siya.

Akala ko, sa wakas, tinanggap na niya ang asawa ko.

Hanggang noong nakaraang linggo.

Nanganak si Mirella sa isang pribadong ospital sa Cebu City sa pamamagitan ng C-section. Isang malusog na batang lalaki ang isinilang namin. Pinangalanan namin siyang Nathan.

Pero kasabay noon, nagkaproblema ang negosyo ko. Na-hold sa Iloilo ang isa naming cargo vessel dahil sa aberya sa papeles. Kailangan kong personal na pumunta roon.

Ayaw ko sanang iwan si Mirella.

Pero hinawakan ni Veronica ang balikat ko at ngumiti.

β€œUmalis ka na muna. Ako na ang bahala kina Mirella at baby. Trabaho mo ang unahin mo.”

Maging si Mirella ay nagsabing kaya niya.

Kaya mabigat man ang loob ko, umalis ako.

Sa loob ng apat na araw sa Iloilo, paulit-ulit akong tumatawag kay Mirella. Pero si Veronica lagi ang sumasagot.

β€œTulog si Mirella.”

β€œPagod siya sa pagpapasuso.”

β€œNasa banyo siya.”

Unti-unti akong kinabahan.

Pero dahil sobrang gulo ng trabaho, pinaniwala ko ang sarili kong kailangan lang talaga ng asawa ko ng pahinga.

Sa ikaapat na araw, natapos ko agad ang problema.

Kaya sumakay ako agad ng gabing flight pabalik ng Cebu nang hindi nagpapaalam.

Halos alas-onse na ng gabi nang makarating ako sa bahay namin sa Maria Luisa.

At agad akong kinilabutan.

Patay lahat ng ilaw sa unang palapag.

Tahimik ang buong bahay.

Masyadong tahimik.

Pagpasok ko, bumungad agad ang maasim na amoy ng panis na gatas at sirang pagkain.

β€œVeronica?” sigaw ko.

Walang sumagot.

Napansin kong may bote ng gatas ng sanggol na nakahandusay sa sahig, tuyot na ang laman.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

β€œMirella?”

Wala pa ring sagot.

Mabilis akong tumakbo paakyat.

Pagkabukas ko ng pinto ng kuwarto namin, para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Mainit ang silid dahil naka-off ang aircon.

Nakakandado ang mga bintana.

At sa ibabaw ng kama…

Mahigpit na yakap ni Mirella ang anak namin na parang may gustong umagaw rito.

Gulo-gulo ang buhok niya.

Maputla ang mukha.

Bitak-bitak ang labi.

At may bahid ng dugo ang suot niyang damit mula sa sugat niyang hindi pa naghihilom.

Pero ang pinaka-nagpayanig sa akin…

Ay ang mga mata niya.

Punong-puno ng takot.

Pagod.

At desperasyon.

Nang makita niya ako, bigla siyang napasigaw at mas lalo pang niyakap si Nathan.

β€œHuwag… huwag mong ibibigay sa kanila ang anak ko…” nanginginig niyang sabi habang umiiyak.

Agad akong lumapit.

β€œDiyos ko, Mirella! Anong nangyari?!”

Mahigpit niyang kinapit ang damit ko gamit ang malamig niyang kamay.

β€œAtes mo… ikinulong niya ako rito…” halos pabulong niyang sabi.

Parang tumigil ang mundo ko.

β€œSinabi niyang hindi raw ako karapat-dapat maging ina ni Nathan…”

Nanlamig ang buong katawan ko.

β€œAt sa loob ng apat na araw… isang beses lang nila ako pinapakain…”

Hindi ako makahinga.

Hindi ko matanggap ang naririnig ko.

Pero saka nanginginig na itinuro ni Mirella ang maliit na camera na nakakabit sa ibabaw ng cabinet.

β€œBuksan mo… please… tingnan mo…”

Napalingon ako.

Kumikislap pa ang pulang ilaw ng camera.

At eksaktong sandaling iyon…

Dahan-dahang bumukas ang pinto sa likod ko.

Nakatayo roon si Veronica sa dilim.

At sa kamay niya…

Naroon ang susi ng kuwarto.

Ipagpapatuloy πŸ‘‡

PITONG TAON NA AKONG PATAY NANG SA WAKAS AY NAHUKAY AKO NG MGA PULIS.Ang namuno sa excavation team at hepe ng homicide d...
20/05/2026

PITONG TAON NA AKONG PATAY NANG SA WAKAS AY NAHUKAY AKO NG MGA PULIS.

Ang namuno sa excavation team at hepe ng homicide division ay ang dati kong kasintahanβ€”si Captain Rafael Mendoza.

Umuulan nang gabing iyon sa bayan ng Tagaytay. Malamig ang hangin, ngunit hindi iyon sapat para pigilan ang amoy ng nabubulok na lupa habang unti-unting hinuhukay ng mga forensic personnel ang lumang bakuran sa likod ng abandonadong rest house ng pamilyang Villanueva.

Tumigil ang isang batang forensic officer at napasigaw.

β€œSir… may buto po rito!”

Lahat ay natahimik.

Dahan-dahang lumuhod si Rafael sa tabi ng hukay. Nanginginig ang kanyang kamay habang tinatanggal ang putik sa isang sirang pulseras na nakabaon kasama ng kalansay.

Nanigas siya.

Dahil kilala niya ang pulseras na iyon.

Pitong taon na ang nakalipas, siya mismo ang bumili noon para sa akin noong kaarawan ko.

Sa ilalim ng malakas na ulan, tila nawalan siya ng kulay sa mukha.

β€œCelia…” mahina niyang bulong.

Ako si Celia Ramos.

O dati akong si Celia Ramos.

At pitong taon na akong nawawala.

Pitong taon na akong pinaniniwalaang tumakas.

Pitong taon na akong itinuring na babaeng nang-iwan.

Pero ang totoo?

Pinatay ako.

At ang mas masakit paβ€”

ang taong pumatay sa akin ay isa sa mga taong itinuring kong pamilya.

Pitong taon ang nakalipas, ako ang panganay na anak ng mayamang negosyanteng si Eduardo Ramos. Mayaman kami, kilala, respetado. Sa panlabas, mukha kaming perpektong pamilya.

Pero sa loob ng mansyon namin sa Quezon City, para akong multo.

Matapos mamatay ang mama ko dahil sa cancer, nag-asawa ulit si Papa ng mas batang babaeβ€”si Veronica.

Maganda si Veronica. Matalino. Eleganteng magsalita. Pero mula sa unang araw na tumira siya sa bahay, ramdam kong galit siya sa akin.

Dahil ako ang nag-iisang legal na tagapagmana ng lahat ng ari-arian ni Papa.

At may anak siyang babae mula sa unang relasyonβ€”si Nicole.

TATLONG TAON KONG NILOKO ANG ONLINE BOYFRIEND KO GAMIT ANG LARAWAN NG ALING NENA… PERO NANG MAGKITA KAMI SA TERMINAL, HI...
15/05/2026

TATLONG TAON KONG NILOKO ANG ONLINE BOYFRIEND KO GAMIT ANG LARAWAN NG ALING NENA… PERO NANG MAGKITA KAMI SA TERMINAL, HINDI KO INAKALANG ISANG CONVOY NG SUNDALO ANG BABATI SA AKIN BILANG β€œATE"

Tatlong taon kong minahal ang isang lalaking hindi ko pa nakikita nang personal.

Tatlong taon din akong nagsinungaling sa kanya.

Dahil bawat larawang ipinadala ko sa kanya… hindi ako iyon.

Larawan iyon ni Aling Nena, ang kapitbahay kong nagtitinda ng barbecue sa tabi ng maliit kong karinderya.

At noong araw na nagkita kami sa PITX terminal, nakaayos ako nang todo, naka-best dress, naka-makeup, handang sabihin sa kanya na sorpresa lang ang lahat.

Pero ang unang sinabi niya pagkakita sa akin ay:

β€œBabe… nagpa-retoke ka ba? Bakit parang mas pumangit ka kaysa dati?”

Natigilan ako.

Bago pa ako makasagot, tatlong berdeng truck ng militar ang huminto sa gilid ng kalsada.

Bumukas ang likod ng mga truck.

Sunod-sunod na bumaba ang mga sundalo.

At sabay-sabay silang sumigaw:

β€œGood morning, ate!”

Ako si Mara Reyes, bente-kuwatro anyos, may maliit na karinderya sa may Sampaloc, Manila. Hindi sosyal ang buhay ko. Gumigising ako bago mag-alas singko, naghihiwa ng sibuyas, nagluluto ng adobo, sinigang, pares, at kung minsan lugaw kapag maulan.

Maliit lang ang puwesto ko, pero malakas dahil malapit sa dormitoryo ng mga estudyante. Sanay na akong amoy mantika, usok ng ihawan, at tunog ng kutsara sa kaldero ang mundo ko.

Tatlong taon na ang nakalipas nang makilala ko siya sa isang online group tungkol sa pangingisda.

Ang username niya noon: Magsasaka Sa Bundok.

Akala ko simpleng tao lang siya. Tahimik, medyo makulit, at ang hilig magtanong kung paano magluto ng masarap na sabaw.

Noong una, tungkol lang kami sa isda, pain, kawayan, ilog, at ulan. Hanggang sa naging tungkol na sa buhay.

Address

Capalangan, Apalit Pampanga
Apalit
2016

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Tala't Gunita posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category