26/03/2026
30 jaar geleden:
De Uitgeester, 28 maart 1996.
Bonaventura nerveus maar geslaagd
An van Hoolwerff krijgt de oorkonde en de gouden speld uit handen van Jan Remelink, penningmeester van het Noordhollands Centrum voor Amateurtoneel
Als het gezegde 'een mislukte generale - een geslaagde voorstelling' waar is, moeten de leden van Vondel op de generale repetitie een wereldprestatie geleverd hebben. Tijdens de premiere van vrijdagavond scoorde men een ruime voldoende, maar hier en daar konden de toeschouwers de zenuwen bijna door de kelen horen gieren. Die toeschouwers ware er anders in groten getale. Het is vurig te hopen dat de sponsoring van Fred Super Visser een blijvende opleving van de belangstelling voor het toneelleven van Uitgeest heeft bewerkstelligd. De zaal was tot en met de laatste stoel bezet.
De thriller Bonaventura is een oud stuk, maar dankzij een goed uitgevoerde modernisering van de tekst en een uitgekiend hedendaags aandoend decor werd het ouderdoms-bezwaar goeddeels weggenomen. Wat bleef was een trage start. Zelfs de dwingende regie van Ruud Oden kon de eerste twintig minuten niet sneller laten verlopen. Maar daarna was het ook helemaal raak. Langzaam, bijna wurgend sloot zich het net om de echte moordenaar. Want Sarat Carn (Nel Rudolphie) was het niet - ondanks haar fraai gespeelde agressiviteit. Nee, het moest een ander zijn. Daarvan wist Zr. Bonaventura (Ielske Oden) de zaal in no time te overtuigen. Hoe ze dat deed blijft verborgen in het raadsel dat toneelspelen heet. Je hebt het of je hebt het niet. Het non-zijn van Zr. Bonaventura ging helaas soms verloren in haar drang tot detective-spelen. Maar op het hoogtepunt van de strijd tussen de gehoorzaamheid aan Moeder Overste (Elly Martens) en haar eigen verstand was het er helemaal. In volle hevigheid. Toneel in optima forma. Een detail? Misschien, maar wel heel mooi. Zoals de avond vol zat met fraaie, maar o zo noodzakelijke 'kleinigheden'. Het stille spel van agente Pierce (Wendy Koper) - altijd en overal de verdachte volgen - ging zelfs de toeschouwers op de zenuwen werken. De zwakbegaafdheid van W***y (Rob Heemskerk) die prachtig op eenzelfde niveau werd gehouden en nergens overdreven werd. Het loopje van debutante Gerda Goeman - zo heb ik me altijd voorgesteld dat zusters in kloosters lopen. Alleen daarom al een geslaagd debuut. Zuster Philips (Ellen Koper) was precies dat onuitstaanbare kreng van een manager-verpleegkundige.
Dokter Jeffreys (Jaap Böckman) had het helemaal, vrijdagavond. In de pauze gisten we onder elkaar naar de ware dader. Maar Böckman had zijn belangrijke rol zo prachtig onbelangrijk onopvallend gespeeld, dat hij het wel niet zou zijn. Als je niet op twee details gelet had...
Karin Böckman verdient ondertussen een keer een dragende rol. Ze moet meer kunnen dan altijd maar de jeugdige spring-in-'t-veld uitghangen zoals zuster Brent deze keer. Te hopen is wel, dat ze met meer tekst ook bij snel en opgewonden spreken verstaanbaar blijft. Eigenlijk bleef alleen Jacques Buis wat hangen in zijn peper-en-zout-vertolking van een politie-officier.
En An van Hoolwerff dan? An was An. Zoals ze dat al 50 jaar blijkt te zijn. 'Als iemand na een paar jaar niet gespeeld te hebben, het rolletje van huishoudster bij de nonnen zo perfekt weet neer te zetten, heb je het over een hele grote', verklaarde Oden. 'Daar is zowat geen regie voor nodig.'
Na afloop van de voorstelling kreeg An van Hoolwerff van de heer Jan Remelink van het Noordhollands Centrum voor Amateurtoneel de oorkonde die bij 50 jaar toneelspelen hoort. Maar de grootste verrassing was voor haar, dat ze een tweede gouden speld kreeg zoals die hoort bij een 40-jarig jubileum. De eerste was namelijk bij een inbraak uit haar huis gestolen. Hoe groot het verdriet daarom was, bleek uit de vreugdetranen van An van Hoolwerff vrijdagavond.
