Artandre

03/01/2017

'Colors' by Artandre Haarlem
3 Oilpaintings: €250,- total

12/05/2016

Touching thoughts of David Bowie.
165 euro.

'WE CAN BE ARTISTS'
'WE CAN BE ARTISTS, JUST FOR ONE DAY.'

04/04/2016

04/04/2016

De Witte Schildersezel komt eraan!

06/03/2016

KUNST! Waarde Theo, Beste Broer…
Nadat de uitgever weg was bleef ik alleen achter in het atelier. De uitgever wilde mijn boekje over kunst wel uitgeven maar ik moest derhalve zelf een aandeel in de kosten nemen. Ik was best vereerd met het feit dat hij het wilde uitgeven maar niet gecharmeerd van de bijkomende kosten. Toen ik hem later zei dat ik kunstenaar was en –dus- geen geld had kwam hij met een alternatief voorstel: ‘Het uitgeven nemen wij geheel voor ons rekening, een bijdrage uwerzijds vervalt maar daar komt wel voor in de plaats dat wij eerst 500 exemplaren verkocht moeten hebben à 15 euro per stuk voor u meedeelt in de financiële revenuen’. Na verkoop van 500 exemplaren zou ik dan 10% van ieder volgend boekje ontvangen. Hoewel ik de kosten en het risico welk de uitgever nam, kon begrijpen trok het voorstel me niet. Dan maar geen mondiale bekendheid, adoratie, uitnodigingen bij Pauw, DWDD, financiële onafhankelijkheid e.d. Ik broedde een ander idee uit, een totaal ander plan…

Ik dacht aan het initiatief dat Liliane Top, -toen nog kunstenares in Amsterdam, nu settelt ze zich in Zuid Afrika- de echte kunstenaar betaalt alles zelf. Doeken, verf, kwasten, instrumenten, foto toestellen, gereedschap, tentoonstellingen en ga zomaar door. Maar wie betaald uiteindelijk de kunstenaar? Die mag blij zijn als hij of zij voor niets mag exposeren en hopelijk verkoopt hij of zij wat! Zo voelt het ook bij het uitgeven van mijn boekje KUNST!
Maar Liliane verwoord het zelf goed in haar pamflet bij haar kunstproject “ Waarde Theo, Beste Broer”. (Waar ook mijn oor op staat. Te herkennen aan het wondje.)

Waarde Theo, Beste Broer,
“Van pa hoorde ik dat zonder dat ik hiervan wist gij mij reeds geld gezonden hebt en zodoende mij krachtdadig helpt om vooruit te scharrelen. Ontvang mijn hartelijke dank daarvoor.”
Deze woorden, die Vincent van Gogh op 2 april 1881 aan het papier toevertrouwde om zijn steun en toeverlaat – broer Theo – te bedanken, zou hij vandaag de dag niet langer hoeven schrijven. Het gaat goed met de dode kunstenaar in Nederland. Onlangs nog werd een van Gogh voor 160 miljoen euro verkocht.
Hoe anders is dat voor de levende kunstenaars, die bij de gratie van “het is goed voor je naamsbekendheid” nog steeds krachtdadig vooruit scharrelen. De kunstenaar blijft een vreemde eend in de bijt. Iedereen wil kunst: boven de bank, in het museum… maar kunst maken wordt steevast gezien als niet meer dan een leuk tijdverdrijf. Een vak dat je er even bij doet. Maar net als 125 jaar geleden kun je van de lucht niet leven.
Het project WAARDE THEO, BESTE BROER vraagt aandacht voor hoe moeilijk het is voor kunstenaars om te kunnen rondkomen van hun stiel. 125 kunstenaars waren bereid een afdruk te laten maken van hun oor. Rechteroren voor hen die er van leven, linkeroren voor hen die niet kunnen rondkomen van hun kunst.
WAARDE THEO, BESTE BROER is een pamflet tegen de notie dat kunst alleen waardevol is, wanneer het een economische waarde vertegenwoordigt. Doet het dat niet, dan dient het geen enkel maatschappelijk belang, zo lijkt het. Tegelijkertijd is de bereidheid de kunstenaar te betalen kleiner dan ooit. Met dit werk wil Liliane Top een discussie aanzwengelen over de waarde van de kunstenaar. (einde pamflet)

‘Wat wil ie, Bo en wat is settelen?’
‘Settelen is zoiets als je draai vinden, muis. Je proberen te nestelen in een nieuw huis, een nieuw atelier, een ander land.’
‘ Nestelen?’ Is het een vogel of kip?’
‘Nee, het is een kunstenares, maar zo noemen ze zoiets in de volksmond’, antwoordde Bo.
‘Heb jij dan ook een volksmond, Bo?’
‘Hoe kom ik hier vanaf’, dacht Bo en keek smekend naar de kikker of die misschien een draai kon geven aan dit geraaskal. Hij zag dat de kikker hem eindelijk een keer begreep en knipte met zijn oogleden, goedkeurend, om de kikker vrij baan te geven.
De kikker ging op één p**t voor de muis staan en richtte het woord tot de muis en sprak plechtig: ‘Muis, Bo bedoelt, dat de kunstenaar zich met zijn boek -KUNST!- wil settelen tussen de topschrijvers van Nederland en zich tevens definitief wil nestelen in de TV glamour om zo mede zijn draai vinden door met zijn, meer dan gemiddelde, schrijverstalent literaire voeding te geven aan en het ter discussie stellen aan de volksmond om een wezenlijke bijdrage te leveren aan het versterken en vermeerderen van het gemiddelde intelligentie niveau van Nederland met als neven doel eeuwige mondiale roem te verwerven onder andere in Friesland en op de maan.’
‘Is dat wat je bedoelt, Bo? Stotterde de muis.
‘Ja ongeveer. Hij wil zelf het boek -KUNST!- uit gaan geven. Een experiment; lukt het of lukt het niet’.
Wordt vervolgd.

31/01/2016

KUNST! Een commercial.

Na alle verhalen even tijd voor reclame. Op de foto’s is goed te zien dat mijn atelier vol loopt met werk. Ik wil ruimte scheppen voor nieuwe werken en wil ook graag dat mijn kunst meer onder de mensen komt. Vandaar dat ik maar begin met kunst te verkopen. Niet tegen top prijzen maar min of meer tegen kostprijs.

Op de foto is te zien hoe een salontafel (Balance) is ontstaan; een deel van een berk, schoon gemaakt, zwart gelakt en geheel behandeld met kunsthars. De berk hangt in 6 betonnen hollen drainage buizen en draagt een blauw glazen plaat van 7 mm dik. Het geheel is op een hardhouten plaat bevestigd waaronder zwenkwieltjes zijn aangebracht. Het geheel is 140 cm/75 cm/45 cm en de vraagprijs is 354 euro.

Ben je geïnteresseerd reageer dan op mijn website artandre.nl

De opbouw van de salontafel is te bekijken op mijn laatste Facebook album.

31/01/2016

De Balance Salontafel, Gemaakt door André de Kruijf. Vraagprijs: 354 euro.

15/01/2016

‘De kunstenaar is al dagen van slag’, sprak Bo. ‘Hij leest, kijkt en luistert naar, zoals hij dat noemt; objectieve kunst!’


KUNST! - TED talk.
‘Ik heb een verzoek aan jullie’, zei de slak tegen de muis en de kikker.
‘Hoor jij wat, muis?’
Bo greep gelijk in en zei; ‘luister nou een keer naar de slak. De slak heeft echt een leuk en lekker voorstel voor jullie’.
‘Steek maar van wal, slak’, zei de muis.
,Nou, ik ben van de zomer naar een TED talk geweest in de Philharmonie in Haarlem. Maar mijn tocht duurt nogal voor ik er ben, dus was ik twee maanden te laat. Nu is er volgende week weer een TED talk en die zou ik graag willen bezoeken’.
‘Heb je het over Ted, de tor die hier altijd in het atelier rond loopt, slak?’
‘Nee, TED talks zijn interessante lezingen op mondiaal gebied van vooraanstaande mensen, die iets op gebied van Technologisch-, Entertainment-, dan wel Design wat nieuws te vertellen hebben. Zo een lezing duurt niet langer dan 18 minuten en dienen tot inspiratie voor de toehoorders. De meesten zijn op Youtube te vinden. Deze spreker houdt een referaat waarin hij de oplossing verwoord het mondiale hongerprobleem in één hap op te lossen’.
‘En wat wil jij nou van ons, slak?’
‘Nou als ik nou op jouw rug mag zitten, muis. En jij rent mij naar de Philharmonie dan ben ik deze keer zeker op tijd voor de lezing. Als de kikker mee rent, kan hij een kilo kaas van mij meenemen en kan hij die tijdens de lezing in brokken snijden en aan jou opvoeren. Is dat een deal?’.
‘Dat is de moeite waard’, zei de muis. ‘ Wat een rot woord is dat Philharmonie’.
‘Ja’, zei Bo. ‘Het woord ligt niet lekker in de mond, en toch handhaven ze het. Eigenwijs hè. Het woord loopt niet’.
‘Als je de ‘l’ weglaat loopt het woord wel’, riep de Slak.
‘Het loopt niet, het loopt niet…kan een woord nu ook al lopen’, zei de muis verbaast. ‘Eerst is een woord een aantal letters, daarna is een letter ook een woord en nu kan het ook nog lopen! Het moet niet gekker worden’.
‘Mijn neus kan ook lopen’, zei de kikker. Maar hij werd ruw in de reden gevallen door Bo; ‘ luister nou eens naar de slak, gaat het nou door of niet?’
‘Wat mij betreft wel’, zei de muis. ‘Die lezing interesseert me geen lor, als die kaas maar meegaat.’
‘Doen we’, zei de kikker, ‘wanneer gaan we.’
En zo zat de slak een week later pontificaal, een beetje nerveus, op de achterste rij van de zaal die ongeveer 500 bezoekers herbergde. De kikker begon direct met kaasblokken snijden om de muis rustig te houden. En de muis werkte het eerste blok smakkend en kauwend met bijgeluiden, met plezier weg.
Professor Burger uit Zwolle werd door de voorzitter van het organisatie comité, mevrouw Jubbel, aangekondigd en met luid applaus door de zaal ontvangen. De lezing zou in dit geval 15 minuten duren, hetgeen ook onverbiddelijk door een grote klok op het podium werd aangegeven.
De professor zei eigenlijk in zoveel woorden, dat als ieder mens per dag tijdens het eten 5 minuten langer zou kauwen, je aan de helft van het voedsel genoeg zou hebben. Brokken naar binnen happen was uit den boze: Kauwen, 5 minuten langer dan normaal! De spijsvertering zou beter werken, het honger gevoel zou eerder weg zijn e.d.
Hij toonde aan, als je dit deed dat je voor het zelfde geld aan een halve kroket, een halve patat zak of een halve hema worst genoeg had. De andere helft was simpelweg overbodig en kon dus aan een ander gegeven worden! Hij rekende voor dat als 4 miljard mensen deed deden er eten ontstond voor 8 miljard mensen. Honger? Verleden tijd! Al die helftjes moesten wel nog even precies in de reguliere honger- en oorlogsgebieden afgeleverd worden maar dat was een logistieke kwestie. Dat was nu niet aan de orde.
Iedereen was sprakeloos en de zaal viel stil op het gesmak en gekauw van de muis na. Maar niemand wist van hun bestaan af.
De zaal hoorde het gesmak wel, maar dachten allen dat de professor dit geluid expres in het leven had geroepen om zijn referaat te ondersteunen. Terwijl de professor juist dacht dat de zaal hem een loer draaide en dit geluid uit hilarische motieven ten gehore bracht. Hij werd er nerveus van en ging derhalve steeds sneller praten. Het zweet brak hem uit toen hij op de klok keek en er pas 10 minuten om was terwijl hij al aan het eind van zijn referaat was. Er was nog vijf minuten te gaan en hij wist deels van woede niet meer wat hij moest zeggen.
De zaal dacht daar anders over. Ze zagen dat de klok nog 5 minuten te gaan had en dachten dat deze 5 minuten bewust gehanteerd was door de professor om zijn visie te onderstrepen. En terwijl het gesmak van de muis steeds duidelijker te horen was, besloot de eerste rij op min of meer komische wijze ook allemaal smakgeluiden te gaan maken. De tweede rij volgde en binnen een mum van tijd zat de hele zaal, zo genaamd, te smakken. Sommigen maakten er eet-gebaren bij kortom het werd één groot feest, ze gierden het uit! Wat een middag. Het geld dubbel en dwars waard.
Toen de klok het eind signaal gaf stond de zaal massaal op en gaf de professor een staande ovatie. De professor was stom verbaasd.
Mevrouw Jubel (ze had een oogje op de penningmeester naast haar) stond van de organisatie tafel op en bracht de professor de gebruikelijke bos rozen. Terwijl ze naar hem toeliep beet ze, voor de grap, in een roos, voelde een doorn in haar onderlip steken en overhandigde al smakkend met de roos in de mond de bos aan de professor. Die nam de bos aan, boog beleefd naar voren en kuste, terwijl hij de doorn, zonder het te weten, verder in haar lip duwde, mevrouw Jubel vol op de mond. Die maakte een afwerende schrikbeweging waardoor de professor dacht dat ie uit zijn mond stonk en snel een stap terug nam.
De zaal ging bij de overhandiging van de rozen weer en masse staan en als eerbetoon klapte ze nu niet maar gingen ze allemaal vrolijk en smakelijk smakken terwijl ze met hun handen trillende bewegingen maakten. Het was meer dan indrukwekkend om te zien
Bij het terug lopen naar de organisatietafel probeerde ze de pijnlijke doorn uit haar lip te peuteren en zag het microfoon snoer over het hoofd waardoor ze een smak maakte en de doorn nog verder in haar lip verdween. De penningmeester rende geschrokken naar haar toe, hielp haar overeind en zei dat hij de doorn bij haar zou uitzuigen.
‘Hier?’ vroeg ze aan hem.
‘Nee, laat ik dat maar beneden in ons kleedzaaltje doen’, zei de penningmeester. ‘Ga maar met me mee’.
‘Nog even’, antwoordde mevrouw Jubel. Ze liep naar de tafel waar nog een achter gebleven roos op lag met een flinke doorn. Snel legde ze de roos op haar stoelzitting en ging er opzitten. Ze voelde direct de venijnige prik en zei vervolgens tegen de penningmeester; ‘ik ga met je mee’.
De muis, vol gevreten, de kikker en de slak, geheel beduusd, waren allang weer weg. Een kwartier later waren ze weer bij het atelier. Ze moesten naar binnen sluipen want de kunstenaar zat er samen met een uitgever. De uitgever wilde zijn boekje wel uitgeven. Daar was de kunstenaar wel gelukkig mee. Ze spraken over de consequenties van het uitgeven van zijn boekje ‘KUNST!...
Wordt vervolgd.

08/01/2016

KUNST! - Het nu
De muis had ondertussen het g*t gevonden en dus ook het niets. Het niets is een dimensie die mensen niet kunnen zien of voelen. Dieren kunnen dat wel en zij leven er vaak even in, maar ze hebben er geen idee van, ook niet dat mensen van het bestaan ervan niet afweten. Zo kennen dieren ook geen verleden of toekomst, ze leven constant in het ‘nu’. Om jaloers op te zijn.
---
De kunstenaar was er wel mee bezig. Hij geloofde wel dat er meer dan 3 dimensies moesten zijn. Maar hoe toon je dat aan. Ouspensky gaf in ‘een nieuwe model van het heelal’ één van de mooist en creatiefste omschrijvingen van het bestaan van de vierde dimensie: De dwarsdoorsnede van een lijn, de eerste dimensie, is een punt. Een lijn is een oneindig aantal punten. De dwarsdoorsnede van een vlak is een lijn. Een vlak is een oneindig aantal lijnen. Een vlak is de dwarsdoorsnede van een kubus, dus moet een kubus de dwarsdoorsnede zijn van de vierde dimensie! Prachtig, hoe kom je op. Maar zo, uit het niets?
Ik zat weer aan mijn werktafel en schetste een prent op papier terwijl ik , in gedachten, naar het niets zocht. Ik realiseerde me dat ik er heel bewust mee bezig was. Het leek of de tijd even stilstond ik ervoer het nu, en tegelijkertijd was er een trilling en een gedachte die zich transformeerde in een woorden rij.
Kunst is een dimensionale uitdrukking van een mens van iets uit het niets.
Kunst kan zich uitdrukken in verschillende vormen, hoedanigheden en technieken, maar is gebonden aan één van de drie dimensies, welke onderling niet met elkaar vergeleken mogen worden De uitdrukking ontstaat altijd uit het niets, het onverklaarbare en manifesteert zich heel bewust bij de kunstenaar als een ervaring van een ‘nu’ moment. De kunstenaar zet de uitdrukking om in een kunstwerk dan wel de aanvang daarvan.
‘Is dit dan de definitie?’, dacht ik. ‘Waarschijnlijk niet, het moet exacter, krachtiger’, en ik peinsde verder.
Het ‘nu’ is moeilijk te vangen en te ervaren. Het nu is het verschil tussen het verleden en het heden. Als ik van plan ben het ‘nu’ uit te spreken is het nog toekomst. Als ik het uitspreek is direct verleden tijd. Daar ergens tussen zit het nu, heel fragiel, nauwelijks te bevatten. Voor ons zijn er niet zoveel momenten dat we het ‘nu’ duidelijk kunnen ervaren. Het duidelijkst manifesteert het zich bij het orgasme. Als je klaar komt ervaar je enkele tiende van een seconde het ‘nu’. Ook bij transcendente meditatie kun je het nu ervaren en soms kan een eerste slok koud bier eenzelfde sensatie geven. Maar ons gehaaste, trendy leven is er niet bezaait mee. Maar het is in overmaat op de wereld te vinden maar we maken er om redenen maar mondjes maat gebruik van.
Ik verliet tegen de avond mijn atelier en merkte niet dat het atelier, achter mijn rug om, tot leven kwam.
De kikker en de muis renden over de werktafel naar de Bark box. Bo zakte langs een touw uit zijn luchtkasteel en opende het deksel van de Bark box alvast voor de anderen. Hij zag dat de slak er nog in zat. Die was gisteren niet op tijd geweest om er uit te komen of was nog bezig met weggaan.
‘Wat is dat? , vroeg Bo aan de slak.
‘Dat is een pen, een vulpen. Daar schrijft de kunstenaar mee en de pen vroeg me of hij mee mocht luisteren naar het woord. Hij schrijft zelf ook veel woorden en hij is benieuwd of het woord hem nog het een en ander kan leren’, zei de slak.
‘Kun je praten, pen?’ vroeg Bo.
De pen schreef razendsnel op de wand van de box; ‘Nee, ik kan alleen schrijven, is dat erg?’
‘Nee’, zei Bo. ‘Hoe rustiger het is, als je tenminste niet krast. Dat onzinnige zwam-lawaai van de kikker en de muis is steeds al meer dan genoeg.’
De muis en de kikker kwamen binnen. ‘ Wat vond jij van het woord?’, vroeg de kikker aan Bo.
‘Ik hing aan zijn lippen, wat interessant, zeg’, zei Bo. ‘Ik ook, geweldig’, riep de slak ter ondersteuning.
‘Ik viel er van in slaap’, geeuwde de kikker. ‘Ik vond er niets aan, jij muis?’
‘Nou, het ging wel. Er zaten wel goeie stukken tussen. Maar ik vond ondertussen het g*t waar ie uit was gekomen en dat vond ik interessanter: Een woord komt uit het niets! Het kwam gewoon uit een g*t!’ Kunst is zo subjectief’, zei de muis.
Er werd op de doos geklopt. Bo opende het deksel en schrok. ‘Wat moet jij hier? Je kunt er niet in hoor’. En snel sloot Bo het deksel weer.
‘Wie was dat, Bo?’, vroeg de muis.
‘Het toetsenbord van de kunstenaar’.
De pen schreef snel op de wand; ‘wanneer komt het woord weer?’
‘Dat weten we niet’, zei Bo. ‘Het woord komt maar zo, je weet eigenlijk niet wanneer’.
‘Bo’, vroeg de muis. ‘Een kunstenaar werkt uit het niets. Doet een chirurg dat ook?’
‘Nee’, zei Bo’, dat is het verschil, ze werken uitsluitend door kennis verkregen uit studie, oefening en training en begeleiding en het begrijpen van de leerstof en later wordt dat verfijnd met ervaring en eigen visies. Niets van het vak ontstaat uit het niets. Dat geldt voor ieder ander vak, behalve voor kunst’.
‘Dus een kunstenaar hoeft niet gestudeerd te hebben’, riep de kikker.
‘Voorwaarde is het niet’, antwoordde Bo. ‘Maar als een kunstenaar academisch geschoold is heeft het wel aanzienlijke voordelen, je leert technieken beheersen, je wereld verruimd door studie, je kunt lesgeven, je kent de geschiedenis van het vak en dergelijke. Maar om tot kunst te komen is scholing niet essentieel’, besloot Bo.


https://theta360.com/s/oQ5un6PJfFfTJAk1Uk0WbxbdI

31/12/2015

KUNST-HET NIETS
In de hoek van de Bark box ontstond een trilling. Maar heel kort, maar er was duidelijk een trilling. Een trilling als het ware uit het niets. De trilling manifesteerde zich in een gedachte en deze gedachte vormde terplekke een woord. Het woord strekte de benen en liep direct kordaat naar het wijn drinkende gezelschap toe, ging er voor staan en nam het woord: ‘Wat drukken jullie je slecht uit! Jullie weten niets van het woord, je moest je schamen, ik ga jullie hier de les lezen!’.
De kikker schrok toen hij het woord zag. ‘Wie ben jij eigenlijk en waar kom je ineens vandaan?’, vroeg hij aan het woord.
‘Ik ben een woord’, zei het woord. ‘Om precies te zijn ik ben het woord KUNST. Meestal klein geschreven maar in dit geval om het aan jullie duidelijk uit te leggen een keer met hoofdletters. En ik kom uit het niets’.
‘Wat heb je veel woorden nodig om uit te leggen wie je bent’, zei de muis. ‘Ik ben muis’.
Het woord viel even stil, maar herstelde zich snel en nam weer het woord. ‘De kunstenaar is ook met taal bezig, met name kunst. Hij wil kunst definiëren en daar heb je woorden voor nodig, maar het moeilijke is je hebt precies de juiste woorden daarvoor nodig. En daar ligt nou het probleem. Dat merkten jullie met het geraaskal, neem me niet kwalijk, over het woord ‘uitdrukken’ , net voordat ik hier kwam.’
Bo stond ademloos te luisteren, het glas wijn in z’n p**t was hij geheel vergeten. De muis bleef geïntrigeerd kijken naar de puist op de kop van de kikker, terwijl de kikker steeds meer ging wennen aan scheel kijken. De slak had een bandrecorder in zijn huis aangezet, hij wilde dit gesprek opnemen en zat naast Bo aandachtig naar het woord te luisteren.
Het woord ging verder. ‘De kunstenaar denkt dat kunst te definiëren is en baseert zich op het feit dat iedereen wel weet wat kunst is en zijn definitie daarvan begrijpt. Maar dat is niet zo. Vraag iemand maar eens wat hij of zij kunst vindt. De kunstkenner zal het over de waarde van kunstobjecten hebben, de museumbezoeker zal het over mooie kleuren en composities en namen hebben. De kunstenaar zal het zeker over zijn diepere creativiteit hebben, enzovoort. Ze bedoelen allemaal wat anders. Als je zou vragen naar een exacte definitie van het woord kunst zou ineens bij iedereen blijken dat hij of zij die definitie niet kan geven! Ze beginnen te twijfelen, te stotteren te verwijzen naar; ‘maar dat is toch duidelijk en dat weet toch iedereen’, enzovoort. Terwijl iedereen tevoren ervan overtuigd was te weten wat kunst was!’
‘ Zo’n puist uitdrukken is voor mij geen kunst’, mijmerde de muis de kikker aankijkend.
‘Wat liggen jullie naar mij te kijken, muizen’, lalde de kikker.
Bo schrok uit z’n concentratie, nam een slok wijn en realiseerde zich met enige afkeer dat de muis en de kikker dit interessant referaat weer aan het verzieken waren. Het woord stokte en vroeg zich hardop af of zijn verwoording van kunst wel zin had.
‘Ga alsjeblieft door’, zei de slak. ‘Het is heus interessant.’
Het woord nam ook een glas wijn, ging er bij zitten en vervolgde zijn betoog. ‘Ik ken alle woorden, het is één grote familie. Het leuke is dat mensen dagelijks van ons gebruik maken zonder te weten waar wij vandaan komen’.
‘Ik zag je straks uit die hoek van onze Bark box komen’, zei de muis.
‘Dat klopt’, zei het woord. ‘Daar is het niets. Wij komen uit het niets! Wij weten als woord waar het niets is, hoe het uit ziet, waar de beperkingen en mogelijkheden liggen. De mens weet dat niet. Voor de mens zijn wij er ineens. Het begint voor ons altijd met een trilling. Zomaar, zonder aankondiging en vaak zonder rede. Als ik mijzelf als voorbeeld mag nemen. Ik ben het woord ‘kunst’ en vertegenwoordig dus ook de definitie van ‘kunst’. De definitie van mij ligt opgeslagen in het ‘niets’, en dat ‘niets’ is niet door mensen te bereiken dan wel te snappen. Wij kunnen ons, als woord, maar zo als trilling, manifesteren uit het niets en een gedachte veroorzaken bij de mens. Die gedachte kunnen we direct weer vervormen in een woord en vervolgens kan de mens er een actie opnemen. Dit door mij, bijvoorbeeld uit te spreken of om te zetten in een schilderij of een muziekstuk, en dergelijke’.
‘Ik kan vaak geen woord uit m’n bek krijgen’, zei de muis.
‘Nee, er zit bij jullie altijd wel eten in’, riep de kikker luidruchtig terwijl hij theatrale p**tgebaren maakte.
‘Hou op!’, riep Bo kwaad. ‘Woord, laat je niet afleiden door deze slemielen, ga door.’

Het ging tot in de late uurtjes door. Bo en de slak hingen aan de lippen van het woord. De kikker was in diepe slaap en de muis was al tijden geleden naar de hoek gekropen waar het woord uit was gekomen. Omdat de muis vermoedde dat daar wel eens een g*t zou kunnen zitten. Hoe dan ook ze hebben de muis die avond niet meer terug gezien tot algeheel genoegen van Bo.
Het was al laat toen het woord besloot er een punt achter te zetten. Dit weer, nu, tot teleurstelling van Bo.
‘Ik ben moe’, sprak het woord. ‘Ik merk dat ik niet zo goed meer uit mijn woorden kom, dus ga ik maar rusten’.
‘Kunnen we nog een keer afspreken?’ vroeg de slak. ‘Ik zou dat zeer op prijs stellen.’
‘Daar valt wel over te praten’, zei het woord, ‘maar je kunt ook over mij lezen, hoor.’
‘O, ja, heb je dan een boek geschreven?’ vroeg Bo
De kikker was ondertussen wakker geworden en hoorde nog net de laatste conversatie en dacht; ’diè kop ik niet in!’