17/02/2023
Als onderdeel van de Expositie “Wat Bezielt Ons?” Woonden wij de cacaoceremonie begeleid door Josje van Bogaert en Daniël Dulmers bij. De lege ruimte wisten zij om te toveren naar een hele fijne ceremoniële sfeervolle kamer met een altaar waar de cacao op ons wachtte, met kaarsjes en edelstenen. Voor alle aanwezigen lag er een m***e met een dekentje klaar. De ceremonie werd geopend met een paar woorden en uitleg, waarna wij allemaal een kopje cacao kregen aangereikt. Tijdens het ontvangen van dit hartmedicijn vulde de prachtige en betoverende stem van Josje de ruimte. Door het gitaarspel en de Spaanse zang van Josje, de drum en lage warme klanken van Daniel’s stem veranderde de complete ruimte in een magische bubbel buiten onze drukke realiteiten om, die mochten wij deze avond even helemaal loslaten. Voorafgaande werd ons gevraagd een intentie te zetten voor deze ceremonie. Ik had niet zo snel een duidelijke intentie of woord, eerder een gevoel wat ik wilde onderzoeken.
Toen mijn lichaam compleet was verwarmd door de cacao en ik comfortabel lag, wandelde ik door elk hoekje van mijn lichaam en doorvoelde alles, ik voelde waar de pijnpunten zaten, of de stukken waar wat verdriet zat. Ook voelde ik hoe sterk en gezond mijn lichaam eigenlijk is, waardoor er springerige, vrolijke en warme tintelingen door mijn lijf trokken. Naarmate het donker werd merkte ik hoe het licht van de volle maan de ruimte binnen kroop. De tijd, normaliter een lineair concept verdampte, ik trad nog iets dieper naar binnen. Mijn hart vertelde mij dat het best een beetje verdrietig voelde, maar dat ik me geen zorgen hoefde te maken want “je bent sterk en hebt alle liefde om een volledig liefdevol mens te zijn”, het enige wat ik hoefde te doen om te helpen van het verdriet af te komen was even pauze nemen van intensief willen sporten en presteren, gewoon even zijn en wat vaker naar de sauna gaan of een massage nemen. Ik vroeg “en mijn werk?” “Je hebt vele obstakels al overwonnen, je moest door veel uitdagingen en teleurstellingen heen en ik vrees dat je nog een paar hobbels te wachten staan, maar je weet wat je moet doen, je zit op je eigen weg, op die van niemand anders. Het enige wat nodig is om te komen waar je zou willen zijn is zonder afleiding van buitenaf verder werken, dag voor dag, met geduld en toewijding”. Rustig kwamen alle aanwezigen uit onze eigen reis en sloten de ceremonie gezamenlijk af. Ik voelde dat mijn hart weer blij en warm was. Ik was vervuld met inspiratie en toen ik thuis kwam borrelde er woorden op, en rolde er zomaar een lied uit mijn gitaar.
Inmiddels zijn we op de helft van de expositie, morgen hebben wij een vertoning van de documentaire "Newtopia" staan, meld je hiervoor aan op Eventbrite waar je ook de rest van het programma kan vinden.