25/05/2026
Vondsten waar je stil van wordt.
Het atelier van een overleden kunstenares moest leeg. Werkelijk tientallen ezels, doeken, boeken en andere handigheden mochten voorbijangers voor een prikkie meenemen. Ik genoot van alle stoffige hoekjes, lekker ruikende boeken, tig schilderijen. Ook een beetje met een dubbel gevoel. Wat laat je veel achter als je atelier vol staat met werk! Je kon voelen dat iemand hier veeeel geschilderd had en er was zeeën van natuurlijk licht. Er was precies de opbergruimte die ik nu mis in het piepkleine appertementje. Stiekem liep ik te dromen dat ik hier zo in kon. En daar stond naast het bureautje een koffertje. Ik deed het open en het voelde als een schatkist. Zo intiem. Zo uitgeleefd. "Oh, neem maar mee hoor". En alsof ik het gestolen had ging het mee met de linnen doeken, de oude insectenboeken en een houten kratje die ik natuurlijk netjes afrekende. Het voelde alsof ik iemands gedragen ondergoed had meegenomen. Telkens als ik er langs loop voelt het alsof die kunstenares er nog in zit. Misschien kijkt ze wel mee als ik weer werken aan het inlijsten ben of met 3 schilderijen bezig ben tegelijk. Dat ze lacht en het zo herkenbaar vindt. Die stapel boeken die ik nog moet lezen die telkens groter wordt ook. Heb je ook wel eens zo'n tweedehandse parel gevonden die onverklaarbaar dierbaar voelt?
