Ashser

10/05/2026

❤️ Happy Mother’s Day ❤️
To the woman whose love never fades,
whose kindness turns ordinary days into memories that stay.
You are the heart that guides, the smile that heals,
and today, we honor you..beautifully, endlessly real.

With love,
Ashser

07/05/2026

Tot Na De Dood

Hoofdstuk III – De bezeten liefde

Ezra stond die ochtend bij Maya’s auto, zijn ogen brandend van verlangen. Het was alsof er een vuur in hem woedde dat niet gedoofd kon worden. Hij greep haar arm, trok haar dichterbij en kuste haar hals met een intensiteit die haar adem deed stokken. Zijn stem was laag, bezeten: “Ik wil jou. Alleen jou. Voor altijd.”
Maya voelde haar hart overslaan. Het poeder had gewerkt. Haar jaloezie was veranderd in macht. Ze had hem. Maar terwijl ze zijn lippen op haar huid voelde, terwijl zijn handen haar lichaam verkenden, was er ook een schaduw in haar gedachten. Dit was geen gewone liefde. Dit was iets anders. Iets duisters.

Vanaf dat moment was Ezra niet meer dezelfde man. Hij verbrak zijn relatie met Omayra zonder uitleg. Zijn familie was geschokt, maar hij leek ongevoelig voor hun zorgen. Hij leefde enkel voor Maya. Hij wilde haar elke dag zien, elke nacht bij haar zijn. Zijn ogen waren altijd op haar gericht, zijn handen altijd reikend naar haar.

Hun avonden waren intens, erotisch en driftig. Ezra’s passie leek onnatuurlijk, bezeten. Hij kon niet genoeg van haar krijgen. Zijn aanrakingen waren hongerig, zijn kussen brandend. Maya genoot, maar voelde ook dat er iets niet klopte. Het was alsof hij niet meer zichzelf was, alsof hij door een onzichtbare kracht werd gedreven.
Wanneer hij haar vasthield, voelde ze de kracht van zijn lichaam, gespierd en sterk. Zijn handen gleden langs haar huid, zijn lippen verkenden haar hals, haar mond, haar schouders. Hij fluisterde haar naam, keer op keer, alsof hij haar wilde bezweren. Maya voelde zich begeerd, bezeten, maar ook gevangen.

Ze dacht terug aan de woorden van de bonuman: Dit bindt niet alleen zijn lichaam. Het bindt zijn ziel. Toen had ze gelachen, overtuigd dat dit precies was wat ze wilde. Maar nu, terwijl Ezra haar met een intensiteit beminde die haar bijna verstikte, begon ze te beseffen dat ze iets gevaarlijks had losgemaakt.

Ezra loog tegen zijn ouders, vertelde dat hij nachtdiensten had in het ziekenhuis, maar in werkelijkheid bracht hij zijn avonden bij Maya door. Hij reed via de achterpoort haar erf op, zodat tante Marianna hem niet kon zien. Hij bleef nachtenlang, zijn aanwezigheid als een schaduw die nooit verdween.

Maya’s ouders waren twee maanden weg in het buitenland. Het huis was van haar, en Ezra vulde elke kamer met zijn aanwezigheid. Overdag deed de dienst alles, maar ’s avonds was het hun domein. Hun avonden waren gevuld met fluisteringen, aanrakingen, en een driftige passie die haar hart sneller deed kloppen.

Maar er waren momenten dat Maya bang werd. Ezra’s ogen waren soms te intens, zijn handen te dwingend. Hij leek niet meer te slapen, niet meer te eten. Hij wilde enkel haar. Zijn verlangen was geen liefde meer, maar een obsessie.
Op een avond lag Maya in haar bed, de lakens verstrengeld om haar lichaam. Ezra lag naast haar, zijn adem zwaar, zijn ogen open. Hij keek haar aan, onafgebroken, alsof hij haar ziel wilde doorboren. “Je bent van mij,” fluisterde hij. “Alleen van mij. Voor altijd.”

Maya voelde een rilling langs haar rug. Ze glimlachte, maar diep vanbinnen voelde ze angst. Dit was wat ze had gewild, maar nu leek het te veel. Zijn liefde was geen liefde. Het was bezetenheid.
Toch kon ze niet loskomen. Zijn handen, zijn lippen, zijn lichaam — ze waren verslavend. Ze voelde zich begeerd, bemind, maar ook gevangen. Elke nacht was een mix van verlangen en angst, van passie en beklemming.

Na enkele maanden stelde Ezra haar voor aan zijn familie als zijn vriendin. Ze waren verbaasd, want ze wisten dat hij haar nooit had gemogen. Maar Ezra was vastbesloten. Hij zei dat hij nu een succesvolle arts was, dat hij iemand op hetzelfde niveau wilde om zijn leven mee te delen. Zijn ouders wilden enkel zijn geluk, dus maakten ze er geen issue van.

Binnen enkele maanden trouwden ze. Het ging snel, te snel. Maar Ezra keek niemand anders aan dan Maya, zelfs tijdens de ceremonie. Zijn broertje vond het vreemd, voelde dat er iets niet klopte. Maar niemand durfde in te grijpen.
Maya kreeg een gigantisch huis van haar vader als huwelijkscadeau. Ze verhuisden er direct na het huwelijk heen. Ezra vulde het huis met zijn aanwezigheid, zijn verlangen. Hij sliep nauwelijks, werkte nauwelijks. Hij wilde enkel Maya.
Maya genoot, maar voelde ook dat ze gevangen zat. Zijn liefde was te intens, te bezeten. Ze dacht terug aan de woorden van de bonuman, en voelde een schaduw in haar hart. Ze had Ezra, maar tegen welke prijs?

05/05/2026

Tot Na De Dood

Hoofdstuk II – De jaloezie

Het was tante Marianna die het nieuws bracht. Ze had besloten dat er een groot kerstdiner zou worden gehouden in haar huis. Zoals elk jaar zouden familieleden en vrienden samenkomen, ieder met een gerecht of drank om bij te dragen. Voor haar was dit een traditie, een manier om warmte en trots te delen. En dit jaar was ze extra enthousiast: Ezra, haar neefje, zou aanwezig zijn.

Maya hoorde het van haar moeder, die het nieuws met een glimlach vertelde. “Marianna organiseert weer een kerstdiner. Iedereen komt. Ook Ezra en zijn familie.” Het was alsof er een vonk door Maya heen schoot. Dit was haar kans. Een avond waarop ze hem zou zien, waarop ze misschien eindelijk zijn aandacht kon trekken.

De dagen voor het diner waren gevuld met voorbereidingen. Haar ouders overlegden met Marianna welk gerecht ze zouden meenemen, terwijl Maya zich enkel bezighield met haar uiterlijk. Ze probeerde jurken, sieraden, parfums. Alles moest perfect zijn. Ze wilde schitteren, ze wilde dat Ezra haar zou zien.
Maar toen de avond van het diner kwam, gebeurde iets wat haar hart in stukken brak. Ezra verscheen niet alleen met zijn ouders en broertje, maar ook met een jonge vrouw aan zijn zijde. Haar naam was Omayra. Ze was eenvoudig gekleed, zonder opsmuk, maar haar glimlach was warm en haar ogen straalden nederigheid. Ezra stelde haar voor als zijn vriendin.

Maya voelde haar maag samentrekken. Ze keek naar Omayra, naar haar bescheiden houding, en dacht: Wat heeft zij dat ik niet heb? Ze vergeleek zichzelf met haar: haar perfecte figuur, haar dure kleding, haar sieraden. En toch had Omayra wat zij niet kon krijgen ...Ezra’s liefde.
Die nacht lag Maya wakker. Het beeld van Ezra en Omayra hand in hand bleef zich herhalen. Ze hoorde tante Marianna’s stem, trots en blij, terwijl ze vertelde hoe goed Ezra het deed, hoe gelukkig hij leek met Omayra. Voor Maya was het een marteling. Haar jaloezie kookte van binnen.
Ze kon niet eten, niet slapen. Haar gedachten werden donkerder, haar verlangen obsessiever. Ze begon te zoeken, urenlang op haar telefoon, naar manieren om Ezra van Omayra los te ru**en. Artikelen over zwarte magie verschenen. Krooi. Het woord brandde in haar ogen. Ze las verhalen over vrouwen die mannen voor altijd aan zich hadden gebonden, over zielen die nooit meer vrij kwamen.
Maya voelde haar hart sneller kloppen. Dit is wat ik nodig heb. Ze klikte verder, dieper in de duistere wereld van rituelen en bezweringen. Haar vingers trilden terwijl ze las over poeders, drankjes, en de prijs die men betaalde. Maar haar jaloezie was sterker dan haar angst.

Ze vond een naam: een Haitiaanse bonuman, bekend om zijn machtige rituelen. Het kostte haar dagen om contact te leggen, maar uiteindelijk stond ze voor hem. Zijn hut rook naar wierook en aarde, de muren vol symbolen die ze niet begreep.
De bonuman keek haar streng aan. “Weet je wel wat je vraagt?” vroeg hij. Zijn stem was zwaar, alsof hij de last van eeuwen droeg.
Maya knikte, haar ogen glanzend van verlangen. “Ja. Ik wil dat Ezra van mij is. Voor altijd.”
Hij herhaalde de vraag nog tweemaal, maar telkens zei ze ja. Haar stem trilde niet, haar blik week niet. Ze was vastbesloten.
De bonuman maakte een poeder, donker en kruidig, dat ze in Ezra’s eten of drinken moest mengen. “Als je dit doet,” zei hij, “zal hij van jou zijn. Maar weet: dit bindt niet alleen zijn lichaam. Het bindt zijn ziel.”

Maya voelde geen angst, alleen opwinding. Ze nam het poeder mee, haar hart bonzend. Het kerstdiner was de perfecte gelegenheid.
Die avond, terwijl de families samenkwamen, droeg Maya een jurk die haar schoonheid benadrukte. Ze glimlachte, lachte, maar haar ogen waren enkel op Ezra gericht. Toen ze de kans kreeg om drankjes te serveren, mengde ze het poeder in zijn glas. Haar handen trilden, maar haar glimlach bleef strak.
Ezra dronk, nietsvermoedend. Maya voelde een golf van triomf door haar lichaam. Nu ben je van mij.

Die nacht lag ze wakker, haar hart bonzend. Ze stelde zich voor hoe Ezra haar zou opzoeken, hoe hij haar zou kussen, hoe hij haar zou bezitten. Haar jaloezie was veranderd in een duistere hoop.
Enkele dagen later gebeurde het. Ezra stond bij haar auto, zijn ogen brandend van verlangen. Hij greep haar arm, kuste haar hals, fluisterde dat hij haar wilde...alleen haar, voor altijd.
Maya voelde haar hart overslaan. Het werkte. Haar jaloezie was veranderd in macht. Ze had hem.
Maar diep vanbinnen, in een hoek van haar ziel, fluisterde een stem: Je hebt iets geopend dat je niet kunt sluiten.

05/05/2026

Tot na de dood

Hoofdstuk I – De begeerte

Maya stond voor de spiegel in haar kamer, haar ogen glanzend van frustratie. Het was laat in de avond, de stad lag stil, maar in haar hoofd stormde het. Ze streek haar vingers langs haar hals, langzaam, alsof ze de aanraking van iemand anders wilde oproepen. Ezra. Zijn naam brandde in haar gedachten als een verboden gebed.

Ze herinnerde zich hoe hij bij tante Marianna binnenkwam, zijn houding recht, zijn glimlach warm maar niet voor haar. Zijn stem, laag en beheerst, had haar hart sneller doen kloppen. Toch bleef hij koel, alsof zij lucht was. Voor Maya was dat ondraaglijk. Hoe meer hij haar negeerde, hoe sterker haar obsessie werd.

Ze liet zich op haar bed vallen, de satijnen lakens glijdend langs haar huid. Ze sloot haar ogen en stelde zich voor dat Ezra naast haar lag. Zijn adem warm tegen haar nek, zijn hand stevig op haar heup. Ze voelde de leegte van de kamer, maar in haar gedachten was hij daar, zijn lippen zacht op haar mond, zijn vingers die haar huid verkenden. Het was een droom die haar hart sneller deed kloppen, maar ook een nachtmerrie: want het was niet echt.
Maya’s leven was altijd een toneelstuk geweest. Ze was de ster, verwend door haar ouders, gewend dat alles draaide om haar. Haar vriendinnen hadden relaties, haar nichten waren verloofd, maar zij bleef alleen. Niet omdat ze geen mannen kon krijgen...integendeel, ze kon ze krijgen wanneer ze wilde. Maar ze wilde Ezra. Alleen Ezra.

Ze dacht terug aan de avonden bij de buren, waar Ezra soms verscheen. Ze had zich opgedoft, haar mooiste jurken gedragen, haar sieraden laten schitteren onder het licht. Maar hij keek haar niet aan. Zijn ogen waren altijd ergens anders, zijn aandacht nooit bij haar. Het maakte haar gek.

Ze stond op, liep naar het raam en keek naar buiten. De nacht was stil, maar in haar hoofd klonk een fluistering: Hij moet van jou zijn. Ze voelde haar hart bonzen, haar adem versnellen. Ze wilde hem niet zomaar. Ze wilde hem bezitten. Zijn lichaam, zijn ziel, zijn hele wezen.

In de dagen die volgden, werd haar obsessie sterker. Ze fantaseerde over hem tijdens het ontbijt, tijdens het winkelen, zelfs tijdens gesprekken met haar ouders. Ze zag zijn glimlach in de spiegel, hoorde zijn stem in haar dromen. Het was alsof hij overal was, behalve bij haar.

Op een avond, terwijl ze in bad lag, liet ze haar gedachten de vrije loop. Het warme water omhulde haar lichaam, de geur van lavendel vulde de kamer. Ze sloot haar ogen en stelde zich voor dat Ezra naast het bad stond, zijn blik intens, zijn handen reikend naar haar. Ze voelde de spanning in haar lichaam, een mix van verlangen en frustratie. Ze wilde hem zo graag dat het pijn deed.

Ze dacht aan zijn gespierde lichaam, gevormd door uren in de gym. Aan zijn handen, groot en sterk, die haar konden vasthouden. Aan zijn ogen, donker en diep, die haar konden verslinden. Ze voelde haar hart sneller kloppen, haar adem korter worden. Het was alsof haar fantasie haar lichaam in vuur zette.

Maar telkens wanneer ze hem in werkelijkheid zag, bleef hij koel. Hij glimlachte beleefd, sprak vriendelijk, maar nooit intiem. Hij keek haar niet aan zoals zij hem aankeek. Voor Maya was dat een vernedering. Ze was gewend dat mannen voor haar vielen, dat ze haar aanbaden. Maar Ezra was immuun.

Die nacht lag ze wakker, de lakens verstrengeld om haar lichaam. Ze draaide zich heen en weer, haar gedachten gevuld met Ezra. Ze stelde zich voor dat hij naast haar lag, zijn adem warm tegen haar huid, zijn handen die haar streelden. Ze voelde de leegte van de kamer, maar in haar gedachten was hij daar, zijn lippen zacht op haar mond, zijn lichaam tegen het hare. Het was een droom die haar hart sneller deed kloppen, maar ook een nachtmerrie: want het was niet echt.

Maya wist dat ze iets moest doen. Ze kon niet langer wachten, niet langer hopen. Ze moest hem hebben, ongeacht wat het haar zou kosten. Haar verlangen was geen simpele verliefdheid meer. Het was een obsessie, een honger die haar van binnenuit verteerde.
Ze keek naar zichzelf in de spiegel, haar ogen donker van verlangen. “Hij zal van mij zijn,” fluisterde ze. “Tot na de dood.”

08/03/2026

Happy Women's Day Sisters!! ❤❤
In mijn gedicht hieronder verwijst tuin naar de wereld. Wij vrouwen wereldwijd kunnen de wereld zo mooi maken toch?

Liefs,
Ashser

21/02/2026

Een dag die zich nooit meer mag voordoen

Met tranen in mijn ogen schreef ik dit gedicht 😢

17/02/2026

A golden glow begins to rise, 🌅
Across the vast and starlit skies. ✨
The crimson silk and lanterns bright, 🏮
Transform the shadows of the night. 🌑

The ink is wet, the scrolls are spread, 📜
With ancient words in strokes of red. 🖌️
A writer's hand, a wish released, ✍️
As winter's bitter winds have ceased. 🌬️

The dragon dances through the street, 🐉
To drums that pulse with steady beat. 🥁
The lotus lamp begins its flight, 🪷
A flickering spark of pure delight. 🕯️

Old sorrows fade, new dreams take root, 🌱
Like blossoms sweet and ripened fruit. 🌸
With every breath, the heart can hear: ❤️
A blessing for a bright New Year. 🧧

19/10/2025

19/06/2025

"The Last Bus to Botopasi"
Genre: Supernatural Horror | Setting: Suriname Interior
FICTIONAL

🚌 Chapter 1: The Ride
It started with an old, rickety bus—the kind that rattled down the dusty roads connecting Paramaribo to the far-off jungle villages. Asha, a university student, boarded it one late afternoon to visit her grandmother in Botopasi, a Maroon village near the Upper Suriname River.

She was the only passenger apart from an old man chewing to***co in the back and a silent woman dressed entirely in black—face hidden behind a wide-brimmed hat, never blinking.

As they passed Brownsberg, the driver muttered, "Mi no pasa dis tide, mi e go na wan dede kondre." (“I shouldn’t be on this road at this hour. This is a dead place.”)
Asha laughed nervously. But the woman in black turned slowly toward her. Asha felt a sharp pain in her chest... then nothing.

🌑 Chapter 2: Dede Krosi
Darkness fell unnaturally fast. The trees seemed to lean closer. Asha dozed off but was woken by a whisper—not a voice, but like leaves murmuring secrets. She glanced outside and saw figures—tall, pale, with glowing eyes—standing still between the trees, staring at the bus.

Then she noticed something terrifying: the woman in black was no longer in her seat.

She was outside, walking alongside the bus, yet her feet never touched the ground. She glided.

Asha screamed for the driver to stop, but he just said:
"Yu o meki mi dede yere, gyal... dis bus no stop na wan dede krosi."
("You'll get me killed, girl... this bus doesn’t stop on a death path.")

🔥 Chapter 3: Grandma’s Warning
When they reached Botopasi, the village was silent—too silent. Her grandmother stood at the gate, a calabash in one hand, a Bible in the other. “Asha, why you come tonight?! You crossed the road of the Bakru, and now it followed you!”

She sprinkled the calabash water on Asha’s feet and muttered a prayer. But Asha collapsed, her body ice cold.

Grandma screamed, “She’s not in her body anymore!”

🩸 Chapter 4: The Mirror Drum
Asha awoke at midnight, bound in white cloth, surrounded by winti priests chanting. She could feel something inside her fighting to take over. A creature with long fingers, milky eyes, and the voice of her dead father, whispering: “Stay… I never left…”

The priest struck a mirror-covered drum. The noise shattered something inside her. She vomited up black river water and fragments of dried leaves.

They had forced the spirit out—but it didn’t leave. It stood behind the priest now, smiling, unnoticed.

🌕 Chapter 5: The Bus Comes Again
Asha survived. But the jungle never forgot.

Some nights, when the mist rolls in, villagers say they hear the rattle of an engine deep in the forest.

An empty bus, headlights flickering, comes slowly up the riverbanks.

They say if you hear it—and look—you will be next.

And at the front of the bus…
Sits a woman in black, smiling with no eyes.