04/09/2026
သူဌေးတစ်ယောက်ဆိုတာထက် “အဖေတစ်ယောက်” လို နေထိုင်ခဲ့သူ — Feel လုပ်ငန်းစုရဲ့CEO ဦးစိုးညီညီ
သူဌေးဆိုတာ ဝန်ထမ်းတွေအပေါ် အမိန့်ပေးပြီး အလုပ်ခိုင်းရုံနဲ့ သူဌေးဖြစ်တာမဟုတ်ပါဘူး။
တချို့သူဌေးတွေကတော့ သူတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို “ဝန်ထမ်း” လို့ပဲ မမြင်ဘဲ ကိုယ့်သားသမီးလို၊ ကိုယ့်မိသားစုလို သဘောထားတတ်ကြပါတယ်။
အဲဒီလိုလူတွေအကြောင်းပြောမယ်ဆိုရင် Feel စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်းစုရဲ့ ဦးစိုးညီညီဟာလည်း မဖြစ်မနေ ထည့်ပြောရမယ့် ထိပ်ဆုံးက လူပါ။
ဦးစိုးညီညီဟာ သားသမီးမရှိ၊ အိမ်ထောင်မရှိတဲ့ လူပျိုကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် သူ့ဘဝမှာ သားသမီးမရှိပေမယ့် သူ့အတွက်တော့ နေ့တိုင်းတွေ့နေရတဲ့ သူ့ဝန်ထမ်းတွေကပဲ သားသမီးတွေလို ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဘယ်လိုနေနေလဲ၊ အဆင်ပြေနေရဲ့လား ၊ နောင်ရေးအတွက် ဘာတွေလိုအပ်မလဲဆိုတာမျိုးကို အမြဲတွေးပေးတတ်သူ သူဌေးကြီး တစ်ဦးပါ။
ပိုပြီးထူးခြားတာကတော့ ၂၀၀၉ ခုနှစ်မှာ သူပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို သူ့ရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ အားလုံးကို အမွေပေးခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပါ။
“ငါမရှိတော့ရင် သူတို့ဘဝတွေ အဆင်ပြေပါစေ ” ဆိုတဲ့ စိတ်မျိုးနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ နောင်ရေးအတွက် ကြိုတင်စဉ်းစားပေးခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
လုပ်ငန်းကနေ နောက်ထပ်ရရှိလာတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေထဲကလည်း ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိတ်အေးရအောင် မြေကွက်တွေ ဝယ်ယူထားပေးခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်။
တကယ်တော့ ဦးစိုးညီညီက သူ့ကိုယ်သူ အစကတည်းက “ပိုင်ရှင်”၊ “သူဌေး” လို့ မခံယူထားဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။
သူ့အတွက်တော့ ဝန်ထမ်းတွေက အလုပ်လုပ်ပေးနေတဲ့ လူတွေမဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူစောင့်ရှောက်ရမယ့် သားသမီးတွေလို ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
လက်ရှိမှာ Feel စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်းစုဟာ ဆိုင်ခွဲ ၂၀ ၊ ဝန်ထမ်းအင်အား ၁,၀၀၀ ခန့်နဲ့ လည်ပတ်နေတယ်လို့ သိရပါတယ်။
ဒီလို လူအများကြီးရဲ့ နောင်ရေးကို ကိုယ်တတ်နိုင်သည်ထက် ပိုပြီး စဉ်းစားပေးနေတဲ့ သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ ငွေကြေးနဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကိုလည်း အကယ်၍များ သူ့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင် သူ့ရဲ့ “ကလေးတွေ” လို့ သဘောထားတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေအတွက် ခွဲဝေပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
တချို့သူဌေးတွေက ဝန်ထမ်းတွေကို ငွေကြေးနဲ့ ဝယ်ယူကြပြီး၊
တချို့ သူဌေးတွေ ကတော့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေဘဝကို တည်ဆောက်ပေးကြပါတယ်။"
ဦးစိုးညီညီရဲ့ ဖြစ်ရပ်ကတော့ ဒုတိယအမျိုးအစားထဲက ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။
သူ့အတွက် စားသောက်ဆိုင်ဆိုတာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ လူပေါင်းတစ်ထောင်နီးပါးရဲ့ ဘဝနဲ့ နောင်ရေးတွေပါ ပါဝင်နေတဲ့ မိသားစုကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
သူဌေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် သူဌေးတစ်ယောက်လို မနေဘဲ အဖေတစ်ယောက်လို နေထိုင်ခဲ့တဲ့ မေတ္တာကတော့ တကယ်လေးစားစရာပါ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့—
မေတ္တာဟာ အကောင်းဆုံးလက်နက်ပါ။
မေတ္တာလက်နက်နဲ့ ပစ်လိုက်ရင် ဘယ်သူမှ မခံနိုင်ပါဘူး။
ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လို့မရတဲ့ သံယောဇဉ်ကို မေတ္တာနဲ့ တည်ဆောက်ထားနိုင်ရင်တော့ ကိုယ်မရှိတဲ့အချိန်မှာတောင် ကိုယ့်ကို သတိရနေမယ့် လူတွေ ကျန်ခဲ့မှာပါ။
ဦးစိုးညီညီရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေအပေါ်ထားတဲ့ မေတ္တာကလည်း အဲဒီလိုပါပဲ။
သူဌေးတစ်ယောက်နဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကြားက ဆက်ဆံရေးထက် ပိုပြီး အဖေနဲ့သားသမီးတွေကြားက ဆက်ဆံရေးလို ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
တကယ်တော့ ဒီလိုလူမျိုးတွေဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ များများစားစားရှိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
ကိုယ့်အောင်မြင်မှုကို ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းအတွက် မသုံးဘဲ ကိုယ့်ဘေးမှာရှိတဲ့လူတွေရဲ့ ဘဝ၊ နောင်ရေးနဲ့ မိသားစုတွေအတွက်ပါ စဉ်းစားပေးနိုင်တဲ့ ဦးစိုးညီညီလို မြင့်မြတ်တဲ့လူသားတွေ အများကြီးရှိလာမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ပိုပြီးနေပျော်စရာ ဖြစ်လာမှာပါ။
သူဌေးတစ်ယောက်ဖြစ်လာတာထက် လူတွေရဲ့ဘဝကို ကောင်းမွန်အောင် ပြန်လည်မျှဝေပေးနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့က ပိုပြီးတန်ဖိုးရှိပါတယ်။
ဦးစိုးညီညီလို ကိုယ့်ဝန်ထမ်းတွေကို သားသမီးလို ချစ်ခင်ပြီး သူတို့ရဲ့ နောင်ရေးအထိ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးနိုင်တဲ့ လူသားတစ်ယောက် ရှိနေတာကလည်း ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ အတိပါ။
ပြီးတော့ ဒီလိုမြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားရှိသူတွေ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံမှာ ပိုပိုပြီး များပြားလာဖို့လည်း ဆုတောင်းမိပါတယ်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့—
လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကြီးမြတ်မှုဆိုတာ သူဘယ်လောက်ပိုင်ဆိုင်ထားသလဲနဲ့ တိုင်းတာတာမဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ကြောင့် လူ ဘယ်နှယောက်ရဲ့ဘဝတွေ ပိုကောင်းလာသလဲဆိုတာနဲ့ တိုင်းတာရတာမို့ပါ။
မေတ္တာဟာ အကောင်းဆုံးလက်နက်ပါ။
မေတ္တာနဲ့ ပစ်လိုက်ရင် ဘယ်သူမှ မခံနိုင်ပါဘူး။
