20/08/2026
လက်ကလေးနဲ့ ဆွဲဖြတ်လိုက်ရင်တော့ ပျက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငြိသွားရင်တော့ မရတော့ဘူး။ ပါးပြီး နူးညံ့လွန်းပေမဲ့ ငြိသွားရင်တော့ သိပ်သန်မာကြတယ် ... တဲ့။
.... ပင့်ကူအိမ် .....
အလင်းထဲမှာ လူတွေကို မမြင်ရဘူးဆိုပြီး ဂျွိုင်းဟာ မနက်လင်းတာနဲ့ ဝတ်ရုံကြီး ခြုံထားတော့တာပဲ။ လင်းတာနဲ့ ဆူတော့တာပဲဆိုပြီး ညည်းတွားသေးတယ်။ သူ့အခန်းကိုလည်း အနက်ရောင်ပဲ သုတ်ခိုင်းတယ်။ မမြင်ရတဲ့အခြမ်းတွေက သူ့ဆီ ရောက်လာကတည်းက ဂျွိုင်းက အလင်းရောင်ကို မယုံတော့တာ။ အချိန်ပြည့် တိတ်နေတော့တာ။
ဂျွိုင်းဟာ ခေါ်သံကြားလည်း အသံပေးချင်မှပေးတာ။ ဘယ်သူမှ မခေါ်ပေမဲ့လည်း ခေါ်သလားဟင် ... ခေါ်သလားဟင် ဆိုပြီး လိုက်မေးတတ်သေးတာ။ သူ့အကြားအာရုံထဲမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တော့တဲ့ ကပ်ပါးကောင်တစ်ကောင် ရှိနေတယ်လို့ ဂျွိုင်းက ပြောတယ်။ သစ်ရွက်လှုပ်သံ၊ ပရွက်ဆိတ်လေး ရွေ့သံ ဒါတွေကို ကြားနိုင်တယ်။ လူတွေခေါ်သံကိုတော့ မကြားတစ်ချက်၊ ကြားတစ်ချက်မို့ သူ့မိသားစုဟာ သူတို့အသံကို ဂျွိုင်းက မေ့သွားမှာစိုးလို့ အိမ်မှာ သာလိကာတွေ မွေးထားပြီး အသံတုတွေ ထားထားရတယ်။
ဂျွိုင်းဟာ အနားမှာ ရှိနေရင်းနဲ့လည်း ပျောက် ပျောက် သွားတတ်တယ်။ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို အနားရောက်လာမှန်း မသိအောင် လှည့်ကြည့်တော့မှ ခပ်တည်တည်နဲ့ ထိုင်နေသလိုမျိုးလည်း ရှိတတ်တယ်။ ဂျွိုင်းဟာ အတူရှိနေသော်လည်း မရှိသလိုပဲ။ အတူမရှိသော်လည်း ရှိနေသလိုပဲ။ ဒါကြောင့်မို့ ဂျွိုင်းကို ဖမ်းမိဖို့ဆိုပြီး ပင့်ကူတွေ အများကြီး မွေးထားလိုက်ကြတယ်။ သူတို့အိမ်ကို ရောက်လာတဲ့လူတွေတိုင်း ပင့်ကူအိမ်တွေ သတိထားပါဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ် အနက်ရောင်ကြီးကို မြင်ရလိမ့်မယ်။
ဂျွိုင်း တစ်ယောက် တစ်နေရာမဟုတ် တစ်နေရာမှာတော့ ငြိနေမှာမို့လို့ ... တဲ့။
-မြကျေး-
-ဂျွိုင်း .... မှ-
