29/11/2025
ပုဂံခရီးတစ်ထောက် ( Htut Kalay )
*******************
ရန်ကုန်ဘူတာကြီးရဲ့ အေးစိမ့်စိမ့်လေမှာ ရထားရဲ့ ဟွန်းသံရှည်က ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အောင်သီဟက ပုခုံးပေါ်က ကျောပိုးအိတ်ကို ပြင်ဆင်ရင်း လက်မှတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခဏခဏ ရန်ကုန်ရောက်ပေမယ့် အခုလို ပုဂံကို အလည်အပတ်ခရီးအဖြစ် သွားရမယ်လို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး။ ရင်းနှီးတဲ့ အလုပ်ရှင် သူဌေးကြီး ဦးမျိုးလွင်က မပြန်ခင် ပုဂံဘက်ကို တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက် လည်ပြီးမှ ပြန်ဖို့ အတင်းအကျ တိုက်တွန်းတာနဲ့ ခရီးစဉ်ကို စီစဉ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်တယ်။
ရထားဟာ တဖြည်းဖြည်း မြို့ပြင်ကို ထွက်လာပြီ။ ပြတင်းပေါက်ကနေ အဝေးကို ငေးကြည့်ရင်း မြန်မာ့ရထားတွေရဲ့ ပုံမှန် နှေးကွေးခြင်းကို အောင်သီဟ ခံစားမိတယ်။ သူ ဒီလို ခရီးမျိုးကို ကြိုက်တယ်။ အလုပ်ခရီးစဉ်တွေနဲ့ လေယာဉ်စီးနေရတာထက်စာရင် အေးအေးဆေးဆေး ခရီးသွားရတာက ပိုပြီး စိတ်အပန်းပြေစေတယ်။ ညအမှောင်ထုက မြို့ကို လွှမ်းခြုံလာတဲ့အခါမှာတော့ အောင်သီဟ အိပ်ယာဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။
မနက်လင်းတော့ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်ကနေ အခန်းထဲကို ဖြာကျနေပြီ။ ရထားက ပုဂံဘူတာကို ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဆူညံသံတွေကလည်း နိုးထလာကြတယ်။ ပုခက်လွှဲသလို ယိမ်းထိုးနေတဲ့ ရထားပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်တာနဲ့ အေးမြတဲ့ လေကို ရှူရှိုက်လိုက်ရတယ်။
"ကိုအောင်သီဟလားခင်ဗျာ"
အောင်သီဟ နာမည်ကို ခေါ်သံကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့လက်ထဲမှာ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကိုင်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရတယ်။
"ဟုတ်ပါတယ်"
"ကျနော်က ဦးမျိုးလွင်ရဲ့ လူပါခင်ဗျ။ ဒီကို ရောက်ရင် ကြိုပေးဖို့ မှာလိုက်လို့ပါ"
အောင်သီဟ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
"ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပါပဲဗျာ"
"ဒီကိုလာတာ ဦးလေးက တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားရင် ပျင်းနေမှာစိုးလို့ tour guide တစ်ယောက် စီစဉ်ပေးလိုက်ပါတယ်"
စကားပြောနေရင်းနဲ့ ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ အဲဒီကောင်မလေးက အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ရိုးရှင်းတဲ့ မြန်မာဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး ဆံပင်ရှည်ကိုလည်း ကျစ်ဆံမြီးအဖြစ် သပ်ရပ်စွာ ကျစ်ထားတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခုက အမြဲတမ်း နေရာယူထားတယ်။
"မမေဇွန်ပါ"
အောင်သီဟနဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံတော့ သူမက အားရပါးရ ပြုံးပြတယ်။
"ကျွန်မက ကိုအောင်သီဟကို ပုဂံအနှံ့လိုက်ပို့ပေးမယ့် tour guide ပါရှင်"
သူမရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးနဲ့ စကားသံက အောင်သီဟကို စိတ်ချလက်ချ ခံစားရစေတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ကားပေါ်တက်ပြီး ဟိုတယ်ကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မေဇွန်က ပုဂံသမိုင်းကြောင်း၊ ဘုရားပုထိုးတွေအကြောင်း၊ ဒေသခံတွေရဲ့ ဘဝအကြောင်းတွေကို စိတ်ပါဝင်စားစွာ ပြောပြတယ်။ သူမရဲ့ အသံက နားဆင်လို့ကောင်းပြီး ဗဟုသုတတွေကလည်း ပြည့်စုံလှတယ်။
ပထမဆုံးနေ့မှာတော့ အောင်သီဟတို့ မေဇွန်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ ထင်ရှားတဲ့ ဘုရားပုထိုးတွေကို သွားရောက်ခဲ့ကြတယ်။ အာနန္ဒာဘုရားရဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါမှု၊ ဓမ္မရံကြီးဘုရားရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု၊ ရွှေစည်းခုံဘုရားရဲ့ တောက်ပမှုတွေက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေတယ်။ အစပိုင်းမှာ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ပင်ပန်းလာတဲ့ စိတ်ကို အနားယူဖို့ သွားခဲ့တဲ့ ခရီးဟာ မေဇွန်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် စိတ်ဝင်စားစရာ အတွေ့အကြုံသစ်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ညနေဘက်မှာတော့ မေဇွန်က စူဠာမဏိဘုရားရဲ့ အပေါ်ဆုံး ပစ္စယာကနေ နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ဖို့ ခေါ်လာတယ်။ လေအေးအေးလေး တိုက်နေတဲ့ ဘုရားပေါ်မှာ အတူတူ ထိုင်ရင်း နေဝင်ချိန်ကို စောင့်နေခဲ့ကြတယ်။ နေလုံးကြီးက တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာပြီး အနီရောင်ရောင်ခြည်တွေက ဘုရားပုထိုးတွေပေါ်ကို ကျရောက်နေတဲ့ မြင်ကွင်းက အောင်သီဟကို ငေးမောစေခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာတော့ အောင်သီဟက အလုပ်အကြောင်း၊ မြို့ပြဘဝအကြောင်းတွေကို မေ့သွားခဲ့တယ်။
ဒုတိယနေ့မှာတော့ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ ခရီးစဉ်တွေကို သွားခဲ့ကြတယ်။ ရာဇဝင်ထဲက ပန်းချီကားတွေကို မြင်နိုင်တဲ့ ဂူဘုရားတွေ၊ နံရံဆေးရေးပန်းချီတွေနဲ့ ရှေးဟောင်းလက်ရာတွေက အောင်သီဟကို ပုဂံရဲ့ အလှတရားတွေနဲ့ အချစ်ကို ခံစားရစေခဲ့တယ်။
အဲဒီလို ခရီးစဉ်တွေအတွင်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ပုဂံရဲ့ သမိုင်းအကြောင်းတွေကို ပြောရင်းကနေ သူတို့ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအကြောင်းအရာတွေကိုပါ ပြောလာခဲ့ကြတယ်။ မေဇွန်ရဲ့ မိဘအကြောင်း၊ သူမ ဘာကြောင့် tour guide လုပ်ဖြစ်ရတာလဲဆိုတာတွေကို အောင်သီဟ သိလာရတယ်။ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ tour guide နဲ့ ခရီးသွားဆက်ဆံရေးထက် ကျော်လွန်လာခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးနေ့မှာတော့ အောင်သီဟ ပြန်ရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ပုဂံဘူတာကို ကားမောင်းလာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဘယ်သူမှ စကားမပြောဖြစ်ကြဘူး။ နှုတ်ဆက်ရတော့မယ့် အချိန်နီးလာလေလေ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ထဲမှာ လေးလံမှုတွေက ပိုလာလေလေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ဘူတာရောက်တော့ အောင်သီဟက မေဇွန်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်တယ်။
"မမေဇွန်ရေ၊ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ ဒီခရီးက ကျွန်တော့်အတွက် မမေ့နိုင်စရာ ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။ မမေဇွန်သာ မပါခဲ့ရင် ဒီလို ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူးထင်ပါတယ်"
မေဇွန်က မပြုံးနိုင်တော့ဘူး။
"ကျွန်မလည်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ပါတယ်" လို့ ပြောပြီး ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။
အောင်သီဟက သူမရဲ့ လက်ကို အသာလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
"မမေဇွန်၊ ကျွန်တော် ရန်ကုန်ပြန်ရောက်ရင် မမေဇွန်ဆီကို ဖုန်းဆက်လို့ ရပါသလား"
မေဇွန်က ခေါင်းမော့ကြည့်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဝိုင်းစက်နေတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါတယ်။" လို့ ပြောပြီး သူမရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးလိုက်တယ်။
ရထားထွက်ခါနီးအချိန်မှာ သူတို့ နှစ်ယောက် နှုတ်ဆက်ကြတယ်။ အောင်သီဟ ရထားပေါ်တက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်တော့ မေဇွန်က အဝေးကနေ လက်ပြတယ်။ ရထားက တဖြည်းဖြည်း ဝေးသွားတဲ့အခါမှာတော့ အောင်သီဟ တွေးနေမိတယ်။
ဒီခရီးက သူတို့ရဲ့ ဆုံတွေ့မှုရဲ့ အဆုံးသတ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အချစ်ခရီးတစ်ခုရဲ့ အစလားဆိုတာကို သူ မသေချာဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ သိတာကတော့ ဒီခရီးကနေ အပြန်မှာတော့ သူဟာ အရင်ကလို တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာပါပဲ။
**************
ဆက်ရန်ရှိသေးသည်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဆက်လက်ကြိုးစားရေးပါအုံးမယ်။
