20/05/2026
වැහි බිඳක සිතුවම
වැස්ස වෙලාවට කොළඹ කොටුව දුම්රිය ස්ථානය කියන්නේ අමුතුම කලබලකාරී, ඒ වගේම ලස්සන තැනක්. එදත් හැන්දෑවේ හෝරාවට මහ වැස්සක් කඩා හැලුනා. හැමෝම තෙමිච්ච කුඩත් හකුලගෙන, තමන්ගේ කෝච්චිය එනකම් වේදිකාවලට වෙලා මඟ බලාගෙන හිටියා.
සෙනඟ අස්සේ, තුන්වෙනි වේදිකාවේ බංකුවක් කෙලවරක වාඩි වෙලා හිටපු සෙනුරි ඇගේ ලොකු ඇස් දෙකෙන් බලාගෙන හිටියේ රේල් පීලි මතට වැටෙන වැහි බිඳු දිහා. ඇය ළඟින්ම තිබ්බේ ඇගේ පාට පෙට්ටියයි, ඇඳපු චිත්ර එකතු කරපු ෆයිල් එකයි විතරයි.
එතකොටම වගේ, හති දාගෙන, තෙමිච්ච කොණ්ඩය අතින් හදමින් තරුණයෙක් ඇවිත් ඒ බංකුවේම අනිත් කෙළවරින් වාඩි වුණා. ඔහුගේ නම කසුන්. කසුන් තමන්ගේ බෑග් එකෙන් කැමරාව එළියට අරන්, වැස්සේ තෙමෙන කෝච්චි පාරවල් ෆොටෝ එකකට නඟන්න උත්සාහ කළා.
"චික්... ලයිටින් මදි," කසුන් තමන්ටම කියාගත්තේ කලකිරීමෙන්.
ඒ හඬට සෙනුරි ඔහු දෙස බැලුවා. ඇය ළඟ තිබුණු ඇගේ චිත්රයක් දිග හැරියා. ඒ චිත්රයේ තිබුණේ හරියටම කසුන් ගන්න හදපු වැස්සේ තෙමෙන දුම්රිය ස්ථානයේ දර්ශනයමයි. හැබැයි ඒකේ අඳුර මැද්දෙන් ලස්සන කහ පාට ලාම්පු එළියක් විහිදෙමින් තිබුණා.
"මේ වගේ ලයිටින් එකක්ද හෙව්වේ?" සෙනුරි හිනාවෙලා ඇහුවා.
කසුන් පුදුමයෙන් චිත්රය දිහා බලලා, පස්සේ සෙනුරිගේ දෑස් දිහා බැලුවා. "මේක... මේක හරිම අපූරුයි! ඔයා මේක ඇන්දේ කොහොමද?"
"කැමරාවට අහුවෙන්නේ නැති දේවල් හිතට අහුවෙනවා," සෙනුරි සරලව උත්තර දුන්නා.
එතැන් පටන් විනාඩි හතළිහක් තිස්සේ වැස්ස වහිනකම් ඔවුන් දෙදෙනා කතා කළා. කසුන් ඇයට ඔහුගේ කැමරාවෙන් ලෝකය දකින විදිහ කිව්වා. සෙනුරි ඇගේ පාට කූරුවලින් ලෝකය පාට කරන විදිහ කිව්වා. කලාව, ජීවිතය සහ හීන ගැන දෙන්නා අතර ඇතිවුණේ පුදුමාකාර බැඳීමක්. ඔවුන්ට වේලාව යනවා තේරුණේම නැහැ.
අන්තිමේදී මහව බලා යන කෝච්චිය වේදිකාවට ළඟා වුණා. ඒ සෙනුරිට යන්න තිබුණු කෝච්චිය.
"මගේ කෝච්චිය ආවා. මං යනවා," සෙනුරි නැගිට්ටා.
කසුන්ට දැනුණේ තමන්ගේ ජීවිතයෙන් කෑල්ලක් අරන් යනවා වගේ දැනීමක්. "අයෙත් කවදා හරි හම්බවෙයිද?" ඔහු ඇහුවේ බලාපොරොත්තු සහගත දෑසින්.
සෙනුරි හිනාවෙලා ඇගේ බෑග් එකෙන් පොඩි කොළ කෑල්ලක් අරන් මොනවාදෝ ලියලා කසුන්ගේ අතට දුන්නා. "ලබන සතියෙත් මේ වෙලාවටම වැස්සොත්... මං මෙතන ඉන්නවා."
කෝච්චිය ඇදිලා ගියා. කසුන් ඉක්මනින්ම කොළ කෑල්ල දිග හැරියා. එහි තිබුණේ ඇගේ දුරකථන අංකය නෙවෙයි. එහි තිබුණේ ලස්සනට ඇඳපු ඇගේම රුවක් සහ කුඩා සටහනක්:
"සමහර කතාවලට හැඳින්වීමක් අවශ්ය නැහැ,
අවසානයක් තියෙන්නෙත් නැහැ.
වැස්සට පුළුවන් හිත් එකතු කරන්න."
කසුන් කැමරාව අතට ගත්තා. ඈතට ඇදී යන කෝච්චියේ පින්තූරයක් ගත්තා. මෙදා පාර ඒ පින්තූරය අඳුරු වුණේ නැහැ. ඔහුගේ හිතේ පිරුණු ආදරය නිසා මුළු ලෝකයම එළිය වෙලා වගේ ඔහුට දැනුණා.
එදා ඉඳන් හැම සතියකම හැන්දෑවට කසුන් කොටුව ස්ටේෂමට ආවේ වැස්ස වහිනකම් විතරක් නෙවෙයි, වැහි බිඳු අස්සෙන් තමන්ගේ ජීවිතයේ පාට සොයාගෙන එන ඒ ලස්සන සිතුවම දකින්නයි. ඔවුන්ගේ ආදරය වැස්සක් වගේම සරල, ඒ වගේම හරිම ගැඹුරු වුණා.
© පිටපත් අයිතිය - Tharu Niwahana page
