12/07/2026
រឿង: ផ្កាព្រៃ និងទឹកដមមាស
វគ្គទី ១៖ ជំនួបចៃដន្យនៅមាត់ទន្លេ
សុភ័ក្រ គឺជាកូនប្រុសច្បងរបស់មហាសេដ្ឋីអចលនទ្រព្យដ៏មានឥទ្ធិពលម្នាក់នៅភ្នំពេញ។ គេរស់នៅក្នុងពិភពលោកមួយដែលហ៊ុមព័ទ្ធដោយឡានទំនើបៗ វីឡាស្កឹមស្កៃ និងសម្ពាធពីគ្រួសារក្នុងការបន្តវេនអាជីវកម្ម។ រីឯ បូផា វិញ គឺជានិស្សិតឆ្នាំទី២ ម្នាក់ ដែលមកពីខេត្តឆ្ងាយ។ ដើម្បីមានលុយបង់ថ្លៃសាលា និងផ្ញើទៅជួយម៉ែសម្លឹងមើលប្អូនៗ បូផាត្រូវដើរលក់បន្លែ និងផ្កាឈូកនៅតាមផ្សារ និងម្ដុំមាត់ទន្លេទាំងយប់ព្រលប់។
ល្ងាចមួយ ឡានស៊េរីទំនើបរបស់សុភ័ក្របានជួបគ្រោះថ្នាក់ខូចម៉ាស៊ីននៅក្បែរមាត់ទន្លេ ខណៈពេលដែលមេឃកំពុងរកកលចង់ភ្លៀង។ ក្នុងភាពមមាញឹក និងធុញថប់ សុភ័ក្របានដើរចុះពីលើឡានទាំងអារម្មណ៍មិនល្អ។ ពេលនោះហើយដែលគេបានជួបបូផា ដែលកំពុងរត់ប្រមូលកញ្ជើផ្កាឈូកគេចភ្លៀង។ ដោយក្តីអាណិត បូផាបានហុចឆ័ត្រតូចមួយដែលចាស់រហែកបន្តិចទៅឱ្យសុភ័ក្រ៖
"លោក! យកឆ័ត្រនេះបាំងទៅ មេឃប្រហែលជាភ្លៀងខ្លាំងហើយ។"
កែវភ្នែកដ៏ស្មោះត្រង់ និងស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់របស់ក្មេងស្រីក្រីក្រម្នាក់នោះ បានធ្វើឱ្យបេះដូងដែលធ្លាប់តែត្រជាក់ស្រជុំរបស់កំលោះអ្នកមានម្នាក់នេះរំជើបរំជួលជាលើកដំបូង។
វគ្គទី ២៖ ស្ពានស្នេហ៍ខុសវណ្ណៈ
ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក សុភ័ក្រតែងតែលួចមកក្បែរមាត់ទន្លេ និងផ្សារបន្លែដើម្បីជួបបូផា។ គេមិនដែលបង្ហាញប្រាប់នាងថាខ្លួនជាកូនអ្នកមានឡើយ ដោយជិះត្រឹមម៉ូតូចាស់មួយគ្រឿង និងស្លៀកពាក់សាមញ្ញៗដើម្បីទៅជួយលក់បន្លែនាង។ ភាពស្និទ្ធស្នាលបានប្រែប្រួលទៅជាសេចក្តីស្នេហាយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ បូផាបានបង្រៀនសុភ័ក្រឱ្យស្គាល់ពីតម្លៃនៃជីវិតសាមញ្ញ ភាពកក់ក្តៅនៃស្នាមញញឹមដែលមិនមែនកើតចេញពីលុយកាក់ ចំណែកសុភ័ក្រជាបង្អែកដ៏រឹងមាំ និងជាអ្នកផ្តល់កម្លាំងចិត្តឱ្យនាងតស៊ូក្នុងឆាកជីវិត។
ប៉ុន្តែ សេចក្តីសុខនៅលើគំនរខ្សាច់វាមិនអាចស្ថិតស្ថេរបានយូរឡើយ...
វគ្គទី ៣៖ ព្យុះជីវិត និងទឹកភ្នែកស្រែ
ការពិតត្រូវបានលាតត្រដាង នៅពេលដែលម្តាយរបស់សុភ័ក្របានដឹងរឿងនេះ។ ជំទាវធំមិនអាចទទួលយកបានដាច់ខាតដែលកូនប្រុសទោលរបស់ខ្លួន ត្រូវទៅស្រឡាញ់ស្រីលក់បន្លែថោកទាបម្នាក់។ លោកស្រីបានស្វែងរកបូផាដល់ផ្ទះជួលតូចចង្អៀតមួយ ហើយបោះកញ្ចប់លុយមួយដុំទៅលើតុ៖
"នាងរើសទៅ! យកលុយនេះហើយចេញឱ្យឆ្ងាយពីកូនប្រុសខ្ញុំ។ គ្រួសារខ្ញុំមិនស្វាគមន៍មនុស្សស្រីគ្មានខ្នងបង្អែក គ្មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះដូចនាងទេ។ កុំយល់សប្តិចង់ហោះហើរលើមេឃ ព្រោះនាងគ្រាន់តែជាផ្កាព្រៃដុះក្បែរចិញ្ចើមថ្នល់ប៉ុណ្ណោះ!"
បូផាខូចចិត្តជាខ្លាំង នាងមិនបានរើសយកលុយនោះទេ ប៉ុន្តែការឈឺចាប់ដែលត្រូវបានគេជាន់ឈ្លីកិត្តិយស និងដឹងថាខ្លួនឯងជាអ្នកទាញសុភ័ក្រចុះមកក្រោម បានធ្វើឱ្យនាងសម្រេចចិត្តចាកចេញពីភ្នំពេញទាំងយប់ ដោយមិនប្រាប់សុភ័ក្រសូម្បីមួយម៉ាត់។ នាងបានបន្សល់ទុកត្រឹមតែសំបុត្រមួយច្បាប់ និងផ្កាឈូកក្រៀមមួយទង។
វគ្គទី ៤៖ ការតស៊ូដើម្បីសេរីភាពស្នេហ៍
នៅពេលសុភ័ក្រដឹងរឿងនេះ គេប្រៀបដូចជាមនុស្សឆ្កួត។ គេបានឈ្លោះប្រកែកជាមួយឪពុកម្តាយយ៉ាងខ្លាំង៖
"បើលោកប៉ាអ្នកម៉ាចង់បានតែកូនប្រុសដែលជាម៉ាស៊ីនរកលុយ និងស្តាប់បង្គាប់តាមខ្សែញាក់ ខ្ញុំនឹងទុកកិត្តិយស និងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់នេះឱ្យចុះ! ប៉ុន្តែបេះដូងរបស់ខ្ញុំ គឺជារបស់បូផា!"
សុភ័ក្របានដើរចេញពីផ្ទះវីឡាដ៏ស្កឹមស្កៃ បោះបង់សោឡានទំនើប កាតធនាគារ និងតំណែងជាប្រធានក្រុមហ៊ុន។ គេបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ស្រុកកំណើតរបស់បូផា។ នៅទីនោះ គេបានឃើញបូផាកំពុងអង្គុយយំនៅរានហាលផ្ទះឈើចាស់មួយក្បែរវាលស្រែ។
ក្រោមដំណក់ទឹកភ្លៀងដែលធ្លាក់មកយ៉ាងខ្លាំង សុភ័ក្របានរត់ទៅឱបនាងយ៉ាងណែន៖
"បូផា! បងលែងមានអ្វីទាំងអស់ហើយ... បងមិនមែនជាអ្នកមានទៀតទេ បងមានតែខ្លួនទទេ និងបេះដូងមួយដែលស្រឡាញ់អូន។ តើអូនព្រមតស៊ូជាមួយបងទេ?"
បូផាយំទន់ដៃទន់ជើងនៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ។ នាងដឹងថា បុរសម្នាក់នេះបានលះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីនាង។
វគ្គបញ្ចប់៖ ផ្លែផ្កានៃក្តីស្នេហ៍ពិត
ប្រាំឆ្នាំកន្លងផុតទៅ...
ដោយសារចំណេះដឹង និងការតស៊ូព្យាយាម សុភ័ក្រ និងបូផា បានរួមគ្នាបង្កើតអាជីវកម្មខ្នាតតូចមួយដោយខ្លួនឯង គឺការនាំចេញកសិផលធម្មជាតិពីសហគមន៍ទៅកាន់ទីផ្សារអន្តរជាតិ។ ពួកគេជោគជ័យដោយសមត្ថភាពផ្ទាល់ខ្លួន មិនពឹងផ្អែកលើលុយគ្រួសារឡើយ។
ឃើញពីការប្តេជ្ញាចិត្ត និងក្តីស្នេហ៍ពិតដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបានរបស់កូនប្រុស ព្រមទាំងភាពវៃឆ្លាតរបស់កូនប្រសារស្រី ឪពុកម្តាយរបស់សុភ័ក្រក៏បានបន្ទន់ចិត្ត ហើយមកសុំទោស និងទទួលស្គាល់ពួកគេទាំងពីរវិញ។
រឿងរ៉ាវស្នេហាមួយនេះបានបង្ហាញឱ្យឃើញថា "មាសប្រាក់អាចទិញវត្ថុប្រណីតៗបាន ប៉ុន្តែវាមិនអាចទិញក្តីស្នេហាដ៏បរិសុទ្ធ និងភក្តីភាពបានឡើយ។"
