29/03/2026
អត់មានរឿងថ្មីផុសទេ អានរឿងចាស់ៗសិនទៅ🥲🥲
#ល្បែងស្នេហ៍អតីត
Episode 30
« ជុប...! ជុប ជុប !»
លីសា បានថើបនាងតូចឡើងលាន់ឮសម្លេងគួរអោយខ្នាញ់។
« ផ្អែម...ឈ្ងុយ...ក្រអូប...សឺត...អ៊ឹម !»
គេបង្អូសបបូរមាត់មកខាំញិចលើទងត្រចៀករបស់នាងធ្វើអោយនាងស្រៀវយ៉ាងខ្លាំង ជាមួយសំឡេងខុលៗសិចស៊ីរបស់គេទៀត វាធ្វើអោយនាងលិចលង់កាន់តែជ្រៅទៅៗ។
« ហ៊ឹម...អឹស...!»
នាងក្រមុំកូនមួយបានថ្ងូរពើងទ្រូង ស្របពេលដែលគេ មកថើបបង្អូសដើមទ្រូងទ្រលុកទ្រលន់សខ្ចី ក្លិនឈ្ងុយរបស់នាង។ លីសាបានចាប់ដោះទំពក់អាវក្នុងរបស់នាងតូចហើយក៏ទាញចេញ រួចប្រើបបូរមាត់បឺតជញ្ជក់ចុងក្រហមទុំនៃដើមទ្រូងរបស់ម្ដាយកូនគេទាំងភាពស្រើបស្រាប រោលរាលពេញប្រាណ។ ខណៈពេលដែលដៃស្រឡូនលើកឡើងមកខ្ញាំសក់របស់លីសាដើម្បីទប់សំឡេងថ្ងួចថ្ងូរ ឯម្រាមជើងរបស់នាងតូចបានខ្ញាំចូលគ្នាទាំងអារម្មណ៍វេទនា។
« អ៊ឹម ...សឺត...!»
លីសាឆ្លៀតសម្រាតសម្លៀកបំពាក់ខាងក្រោមដែលនៅទើសទាល់របស់នាងតូចខ្ទេច រួចហើយគេក៏បានអោនទៅថើបតំបន់ពិសេសរបស់នាងមួយខ្សឺត ទាំងស្នាមញញឹមក្ដីសុខ ធ្វើអោយអ្នកដែលមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនអៀនចង់ជ្រែកដី ថ្ពាល់ក្រហមងាំង នាងរហ័សត្បៀតជើងជាប់ នាងខ្មាសណាស់ជាមួយទឹកមុខខិលច្រលឺមរបស់គេ។
« ជុប...ត្បៀតជើងធ្វើអ្វីនឹង? »
លីសា បានងើយមុខសួរទៅកាន់ជេននីជាមួយនឹងដៃរបស់គេលើកមកអង្អែលភ្លៅសខ្ចីរបស់ស្រីល្អ។
« ខ្ញុំ...អឹស...!»
« ប្រាប់ហើយមែនទេថាភាសាស្នេហ៍របស់ពួកយើងមិនមែនខ្ញុំទេ ជុប !»
លីសា បានច្របាច់ដើមទ្រូងរបស់ជេននីមួយទំហឹងនៅពេលដែលនាងតូចរកនិយាយពាក្យថាខ្ញុំនោះ។
« ... »
« ឆាប់បំពេញតួនាទីរបស់អូនទៅ បងចង់ស្រួលខ្លួនខ្លះ !»
លីសា បានខ្សឹបដាក់ត្រចៀករបស់ជេននីហើយគេក៏បានក្រឡាស់ខ្លួនដេកទៅម្ខាង ដោយដៃម្ខាងរបស់គេបានលើកនាងតូចអោយមកអង្គុយច្រកគាវលើខ្លួន។
« អឹស...ឈប់...ឈប់សម្លឹងទៅ !»
ជេននី បានលើកដៃមកបាំងដើមទ្រូងដែលល្ហល្ហេវនោះ ធ្វើអោយលីសាញញឹមចុងមាត់ហើយគេក៏បានទាញដៃរបស់ជេននីចេញ។
« សម្លឹងព្រោះខានសម្លឹងបែបនេះយូរ អូនអៀនបងឬ?»
« ឈប់សម្លឹងទៅ ខ្ញុំមិនទម្លាប់ !»
« អូខេ...បើចឹងក៏ចាប់ផ្ដើមធ្វើអោយវាមានទម្លាប់វិញទៅ អ៊ឹម...អ៊ុប !»
លីសាថាហើយគេក៏បានទាញនាងតូចមកក្រេបជញ្ជក់បបូរមាត់តែម្ដងទៅ នេះបើចាំអោយជេននីធ្វើវិញមិនដឹងជាពេលណាទេ។ នាងតូច មិនប្រកែកដោយនាងបានអោយគេថើបតាមចិត្តគ្រាន់តែនាងមិនទាន់តប។
« ហ៊ឹម...ជេននីហើបមាត់ !»
លីសា គេខឹងចិត្តណាស់ដែលជេននីមិនព្រមតបហើយក៏មិនព្រមហើបមាត់អោយគេស៊កអណ្ដាតចូលនោះ។
« ហ៊ឹ...អឹស...អ៊ុប !»
« ហ៊ឹម...!»
សម្លេងក្រហឹមដើមកក៏ដូចជាការថ្ងូរនៃការផ្ដោះផ្ដងនៅទឹកមាត់អោយគ្នាទៅវិញទៅមករបស់ពួកគេទាំងពីរក៏បានចាប់ផ្ដើមឮម្ដងបន្តិចៗរហូតដល់...
« អឹស...អ្ហាស៎...!»
« អឹស...អឺម...អ្ហឹស...!»
គ្រឺត...ក្រត ! គ្រឺត...ក្រត...!!!
ក្រោយពេលដែលប្រលោមស្នេហ៍ជាមួយគ្នាបានមួយសន្ទុះ សម្លេងនៃភាពសុខស្រួលរបស់ពួកគេទាំងពីរក៏បានឮឡើងរត់ប្រដេញគ្នាតែម្ដង មិនតែប៉ុណ្ណោះ សម្លេងរបស់គ្រែក៏បានលាន់ឮដូចគ្នាព្រោះថាលីសាធ្វើចលនាចង្កេះខ្លាំងៗ ដល់ថ្នាក់រង្គើរអស់អ្នកជិតខាងតែម្ដង។ បាន ...បានហើយ...ប្រាប់ហើយថាបានហើយឈប់លួចមើលគេផ្សំដំណេកទៀតទៅវាមិនល្អទេណា៎...ម៉ែអាណាលេងមកផ្សំដំណេកកាត់ថ្ងៃកាត់ព្រឹកចឹងទេ។
កាត់ !!
មន្ទីរពេទ្យហ៊ីស៊ីម !!
ក្រោយពេលដែលវះកាត់រួចគ្រូពេទ្យគ្រប់គ្នាក៏ត្រូវមកលាងសម្អាតខ្លួន។ ក៏ដូចជាពេលនេះឆេយ៉ុងកំពុងតែសម្អាតខ្លួន នៅក្នុងបន្ទប់ទឹកល្មម។
« អូយ៎...!» ឆេយ៉ុងភ្ញាក់ ព្រោះថាជីសូបានដើរចូលមកស្ងាត់ៗ
« ចេញពីនេះទៅញ៉ាំអីជាមួយគ្នាទេចាំខ្ញុំប៉ាវ !»
ជីសូ និយាយបណ្ដើរហើយក៏លាងដៃបណ្ដើរ ដែលនៅក្បែរនាងតូចឆេយ៉ុងដែរនោះ។
« អត់ទេ ដុកទ័រទៅម្នាក់ឯងចុះ !»
ឆេយ៉ុង និយាយរួចជីសូក៏បានងាកមកមើលឆេយ៉ុងព្រោះថារាល់ដងនាងតូចមិនដែលហៅគេបែបនេះទេ។
« ឯងហៅខ្ញុំថាមិច? ដុកទ័រចឹងឬ?» ជីសូ
« ចាស៎...ឬក៏ខ្ញុំហៅមិនត្រូវ?» ឆេយ៉ុង
« មិនមែនបែបនឹងទេ តែរាល់ដងឯងមិនដែលហៅខ្ញុំបែបនេះ !» ជីសូ
« ខ្ញុំនឹងហៅបែបនេះចាប់ពីពេលនេះទៅ !»
ឆេយ៉ុង និយាយហើយក៏បានដើរចេញទៅមុនជីសូ ជីសូឃើញបែបនេះគេក៏បានប្រញាប់ដើរចេញទៅតាមដែរ។
« ឈប់សិន !»
« ដុកទ័រមានការអីមែនទេ?»
« មួយរយៈនេះឯងកើតអី បានជាមកធ្វើខ្លួនឃ្លាតឆ្ងាយពីខ្ញុំបែបនេះ?»
ជីសូ បានសួរព្រោះថាឆេយ៉ុងមិនសូវរវល់ជាមួយគេ ឬក៏និយាយជជែកជាមួយគេដូចជាពេលមុននោះទេ។
« ឃ្លាតឆ្លាយ ? រាល់ដងយើងស្និតគ្នាឬ?» ឆេយ៉ុង
« មិនស្និតខ្លាំងតែក៏មិនឃ្លាតដូចជាពេលនេះ !» ជីសូ
« អ៎...តាមពិតទៅខ្ញុំជាមនុស្សដែលរឿងច្រើន ចឹងហើយក៏មិនចង់អោយដុកទ័រឈឺក្បាលទើបខ្ញុំត្រូវធ្វើខ្លួនអោយនៅឆ្ងាយពីដុកទ័រ!» ឆេយ៉ុង
« ឯងនៅខឹងយើងមែនទេដែលថាអោយឯងថ្ងៃនោះ?» ជីសូ
« ហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំត្រូវខឹង ? ដុកទ័រនិយាយត្រូវ ខ្ញុំជាមនុស្សដែលគួរអោយធុញ មិនចង់អោយអ្នកណាមកនៅក្បែរទេ !» ឆេយ៉ុង
« ឆេយ៉ុង...! ដុកទ័រឆេយ៉ុង? យ៉ា...កញ្ញាផាក ឆេយ៉ុង !»
ជីសូ បានហៅនាងតូចតាំងតែពីសម្លេងបែបស្រាលៗ រហូតដល់ហៅបែបខ្លាំងតែម្ដង ស្របពេលដែលនាងតូចដើរចេញទៅនោះ តែថាទោះជាយ៉ាងណាក៏ឆេយ៉ុងមិនឈប់ ឬក៏ងាកក្រោយមករកជីសូវិញដែរ។
« នេះ...! វាស្អីណាស់ណាទៅ គ្រាន់តែសម្ដីមួយម៉ាត់សោះ? ហ៊ឹស...ចង់ខឹងដល់ស្លាប់មែនទេ??»
ក្រោយពេលដែលហៅនាងតូច មិនត្រលប់ក្រោយបែបនេះ ជីសូក៏បាននិយាយម្នាក់ឯងហើយក៏ខឹងតែម្នាក់ឯងចឹងទៅ។ អោយសមមុខរបស់ជីសូ...នៅមិននៅទៅថាគេជាមនុស្សគួរអោយធុញ លូវគេលែងនៅអោយធុញទៀតហើយតាស៎ ចង់បានអីទៀត?
ផ្ទះរបស់លីសា !!
ម៉ោងប្រហែលជា៣ល្ងាច !!
ឆេយ៉ុង បានត្រលប់មកផ្ទះវិញជាមួយនឹងទឹកមុខបែបមិនសូវញញឹមសោះដែលធ្វើអោយចាស់ៗឆ្ងល់។ នាងតូចបានដើរចូលមកអង្គុយជាមួយនឹងប៉ារបស់លីសា ក៏ដូចជាម៉ាក់របស់នាង។
« ហ្ហើយ...!»
នាងតូចបានដកដង្ហើមធំចេញមក ដោយឃើញបែបនេះលោកប៉ារបស់លីសា និងម៉ាក់របស់នាងក៏បានសួរនាំឆេយ៉ុង។
« ថ្ងៃនេះកើតអីនឹងនាងច្រម៉ក់??» ប៉ាលីសា
« មែនហើយមើលធ្វើមុខចុះ ឬក៏ការងារច្រើនពេក ?» ម៉ាក់ឆេ
« គឺ...!»
នាងតូច មិនទាន់ឆ្លើយដោយនាងបានទាញកែវទឹកមកផឹកដើម្បីផ្សើមបំពង់កសិន។
« លោកអ៊ំ ក្មួយសុំសួរមួយបានទេ?»
« ហ៊ឹម??»
« បងលីមានដែលធ្វើអោយអ្នកណាមានកូនទេ?»
« ហាស៎??»
លោកទាំងពីរក៏បានស្រែកឡើងដំណាលគ្នាទាំងការភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលដែលបានឮសំនួររបស់ឆេយ៉ុងបែបនេះ។
« លោកអ៊ំ អ្នកម៉ាក់ស្រែកបែបនេះធ្វើអ្វីដឹងកូនភ័យទេ?»
ឆេយ៉ុង និយាយហើយក៏បានធ្វើជាយកដៃមករឺតទ្រូងរបស់ខ្លួន។
« សំនួរមុននេះរបស់ក្មួយមានន័យថាមិចឆេយ៉ុង?» ប៉ាលីសា
« គឺ...! អ្នកគ្រប់គ្នាដឹងហើយមែនទេថាបងលីមិនចូលចិត្តក្មេង?» ឆេយ៉ុង
« មែនហើយ !» ប៉ាលីសា និងអ្នកស្រីចុងអា
« តែលោកអ៊ំដឹងទេថា កាលពីយប់មិញបងលីបានសួរខ្ញុំអំពីក្មេង ជាពិសេសរឿងDNA!» ឆេយ៉ុង និយាយហើយធ្វើអោយចាស់ៗមើលមុខគ្នា។
« កូននិយាយពិតឬ?»
« ចាស៎អ្នកម៉ាក់ ! »
« គេសួរអ្វីខ្លះទៅឆេយ៉ុង?» លោកម៉ាណូបាន
« គឺ...!»
ឆេយ៉ុងក៏បានរៀបរាប់នៅរឿងគ្រប់យ៉ាងដែលលីសាបានសួរនាងទៅកាន់លោកទាំងពីរមិនអោយចន្លោះឡើយ ក្រោយពេលដែលស្ដាប់ហើយប៉ារបស់លីសាក៏បានស្ងាត់មាត់តែគាត់ក៏កំពុងតែគិតអ្វីម្យ៉ាងហើយ។
« ម៉ាក់ថាបងរបស់កូនពិតជាមានអ្វីលាក់បាំងហើយ !»
« កូនក៏គិតបែបនឹង ! បងធ្វើខ្លួនប្លែកៗ ហើយសំខាន់មួយរយៈនេះគាត់មិនសូវចូលផ្ទះទេ !»
« តែលីសាមិនដែលទាក់ទងអ្នកណាទេកូនក៏ដឹង !»
« មកពីបែបនឹងទើបកូនឆ្ងល់ ! »
« លីសាជាមនុស្សច្បាស់លាស់ណាស់ បើសិនជាគេគេងជាមួយអ្នកណា គេក៏ចេះការពារលើកលែងតែថានារីម្នាក់នោះជានារីដែលគេស្រលាញ់ពិត !» លោកម៉ាណូបាន
« បើតាមមើលបងលីសព្វថ្ងៃគាត់មិនសមស្រលាញ់អ្នកណាទេ !»
« ឆេយ៉ុង ម្ដេចក៏កូននិយាយបែបនេះដាក់បង?» ម៉ាក់ឆេ
« ម៉ាក់ហា៎...ត្បិតថាកូនមិនមានសង្សារតែកូនដឹងពីទឹកមុខអ្នកមានស្នេហា ! ចំណែកបងលីសាមុខងាប់បែបនេះ កូនច្បាស់ណាស់ថាគាត់មិនបានមានអ្នកណា ឬបើមានក៏ត្រឹមតែរំសាយអារម្មណ៍ »
ឆេយ៉ុង និយាយហើយម៉ាក់របស់នាងក៏បានងក់ក្បាលតិចៗមានន័យថាគាត់យល់ស្របតាម។
« លោកបង...លោកបងកំពុងតែគិតអ្វី?» ម៉ាក់ឆេយ៉ុង
« លីសាមានមនុស្សស្រីដែលខ្លួនស្រលាញ់ប៉ុន្មាននាក់?»
« បើតាមដឹងដូចជាមានតែម្នាក់ដែលយើងបានដឹងកាលលីរៀននៅបារាំង !» ម៉ាក់ឆេយ៉ុង និយាយហើយលោកម៉ាណូបានគាត់ក៏ញញឹម។
« មានតែម្នាក់ ? អ៎...អេ៎...នេះកុំប្រាប់ថាលោកអ៊ំ !»
« មិនខុសទេ...! បើសិនជាដូចអ្វីដែលឯងនិយាយ អ៊ំច្បាស់ណាស់ថាពួកគេមានកូនជាមួយគ្នា !»
« ហេតុអ្វីក៏លោកអ៊ំគិតបែបនោះ? »
« ពួកគេរស់នៅជាមួយគ្នា ក្មួយគិតថាបងរបស់ក្មួយនឹងដេកស្ងៀមមែនទេ?»
« ដេកស្ងៀម ត្រូវហើយពេលដែលគេងក៏ត្រូវតែស្ងៀមហើយលោកអ៊ំ !» ឆេយ៉ុងពិតជាមិនដឹងអីមែននៀក
« ហ៊ឹស...! អ្នកគ្រូពេទ្យឆេយ៉ុង នេះមិនដឹងក៏ធ្វើជាមិនដឹងថាអ៊ំចង់សម្ដៅដល់អ្វីនោះ??»
លោកម៉ាណូបាន និយាយហើយក៏បានញញឹមបន្តិច ហើយឆេយ៉ុងយកសម្ដីរបស់អ៊ំនាងមកគិត បន្តិចក្រោយមកនាងក៏បានក្រហមមុខព្រោះនាងយល់ហើយក៏អៀនជាមួយនឹងសម្ដីរបស់លោកម៉ាណូបាន អ្នកស្រីចុងអាក៏បានលើកដៃមកដាក់ដៃរបស់កូនហើយគាត់ក៏សើចដូចគ្នា។
ម៉ោង៦ល្ងាច !!
ផ្ទះលោកគីម !!
ពេលនេះលោកគីមកំពុងតែអង្គុយនិយាយគ្នាជាមួយនឹងប្រពន្ធដោយមានចៅនៅលេងជាមួយនឹងជូទីដែលជាអ្នកមើលថែ។
« ជូអាកាន់តែធំកាន់តែដឹងក្ដីទៅហើយ !» អ្នកស្រីគីម
« គេក៏ស្រស់ស្អាតដូចជាម៉ាក់របស់គេកាលនៅតូច !»
លោកគីម និយាយទាំងស្នាមញញឹម ចំណែកអ្នកស្រីគីមក៏ញញឹមតាមព្រោះបានឮគាត់និយាយសរសើរកូន។
« លោកបងនៅចាំមុខកូនកាលនៅតូចដែរឬ?»
« រឿងអីដែលមិនចាំ បងក៏ចាំបានថាគេចេះហៅប៉ាមុនម៉ាក់ទៀតផងន៎...!» គាត់និយាយ
« ហ៊ឹស...ចំមែនហើយបងនេះ !»
« អូនថាពេលដែលគេធំឡើងយើងគួរតែអោយអ្វីដល់ចៅ?»
« បងចង់អោយអ្វី?»
« បើអាចបងចង់សង់វិមានមួយទុកអោយចៅបងនៅតែម្នាក់ ដោយមិនអោយបុរសណាមើលឃើញឬក៏គយគន់ពីសម្រស់ចៅបងបានទេ !» គាត់និយាយចេញមកឡើងធ្វើអោយអ្នកស្រីគីមហួសចិត្ត។
« ហួងហែងចៅពេកទេដឹង?» អ្នកស្រីគីម
« ត្រូវតែហួងហែង ព្រោះចៅបងស្អាត និងពូកែសឹងអី !»
« គេស្អាតព្រោះតែប៉ាម៉ាក់របស់គេស្អាត ហើយក៏ឆ្លាតនោះអី !»
« កុំនិយាយរំលឹកពីមនុស្សម្នាក់នឹងអោយសោះ បងមិនចូលចិត្ត ! ជូអា ឆ្លាតស្អាតក៏មិនចាំបាច់បូកជាមួយនឹងសម្រស់របស់ត្រកូលនឹង !»
លោកគីម បានខឹងច្រលោតភ្លាមនៅពេលដែលបានឮអ្នកស្រីគីមនិយាយបែបនេះ។ អ្នកស្រីគីមឃើញបែបនេះគាត់ក៏បានងាកទៅមើលចៅហើយក៏និយាយទៅកាន់ជូទី...៖
« ឯងនាំចៅជូអាទៅសម្អាតខ្លួនទៅនឹងអាលបានញ៉ាំបាយ !»
« ចាស៎អ្នកស្រី !»
និយាយរួច ជូទីក៏បានឡើងទៅខាងលើជាមួយនឹងជូអាបាត់ទៅ។
« នេះបងមិនចង់អោយចៅដឹងទេឬថាគេមានប៉ា ហើយប៉ារបស់គេជាអ្នកណានោះ?» អ្នកស្រីគីម
« មិនបាច់ចង់ដឹង គេមានត្រឹមតែតាយាយ ហើយក៏ម្ដាយទៅបានហើយ ! យើងមិនបានអត់ឃ្លានអី ដល់ថ្នាក់ចិញ្ចឹមចៅម្នាក់មិនរស់ទេ !»
« បង...! ហ្ហើយ...អូនមិនដឹងថាបងស្អប់ឡាលីសាអីណាស់ណានោះទេ តែបងត្រូវដឹងថាចៅជូអាតែងតែសួររហូតថាប៉ារបស់គេពេលណាមកវិញ ពេលណាមកលេងគេ !»
« ប្រាប់គេទៅថាប៉ារបស់គេស្លាប់បាត់ហើយ !»
« ហ៊ឹស...! អូនមិនបំបាក់ទឹកចិត្តចៅដូចដែលបងនិយាយនោះទេ ! »
« នេះអូន !»
« បងចង់ខឹងអូនយ៉ាងណាក៏ដោយចុះ តែអូនចង់ប្រាប់បងថាអាថ៍កំបាំងគ្មាននោះទេ ថ្ងៃណាមួយបើចៅដឹងថាគេត្រូវបែកពីឪពុកដោយសារតែលោកតាដូចជាបងនោះ អូនច្បាស់ណាស់ថាគេនឹងអស់សង្ឃឹមលើបងជាក់ជាមិនខាន ! ហើយមួយទៀត ប្រទេសកូរ៉េមិនធំដល់ថ្នាក់ពួកគេមិនជួបគ្នានោះទេ ឬក៏ពួកគេអាចជួបគ្នាហើយក៏ថាបានដែរ បើថ្ងៃណាមួយគេដឹងថាជេននីពរពោះកូនរបស់គេហើយលាក់ពីគេដល់ទៅ៣-៤ឆ្នាំ អូនជឿថាគេមិននៅស្ងៀមឡើយ ! អូនដឹងថាបងដឹងថា ឡាលីសា ម៉ាណូបានពេលនេះកំពុងតែមានអំណាចយ៉ាងណាលើវិស័យជំនួញ អ្នកណាៗក៏ខ្លាច ក៏គោរព ហើយបងគិតឬថាគេអោយឈាមមួយដំណក់នេះឃ្លាតឆ្ងាយពីគេនោះ?»
« ចង់គេមាន គេខ្លាំងយ៉ាងណាក៏បងមិនទៅរណប មិនទៅខ្លាចគេសោះឡើយ ! ហើយជាពិសេសនោះបងមិនអោយចៅរបស់បងទៅប្រើត្រកូលមួយនោះដែរ អូនចាំផងទៅ !»
លោកគីម និយាយហើយក៏បានក្រោកចេញទៅបាត់ ដោយទុកអោយអ្នកស្រីគីមនៅអង្គុយគ្រវីក្បាលម្នាក់ឯង។ នេះគាត់ខំនិយាយច្រើនដល់ថ្នាក់នេះហើយ លោកគីមនៅមិនជ្រាបចូលខ្លួនខ្លះទេនៀក។
Apartment Lalisa M.
ពេលនេះក៏..............................................
for next ep
👉សម្រាប់អ្នកដែលចង់លើកទឹកចិត្ដដល់អេដមីន ( លើកឬមិនលើកអាស្រ័យលើទឹកចិត្តអ្នកទាំងអស់គ្នា អេតមីនមិនបានបង្ខំឡើយ)
ABA: 500 371 430
ACLEDA: 0979502602
👉ហើយក៏ចង់អរគុណដល់អ្នកដែលបានលើកទឹកចិត្តដល់អេដមីនកន្លងមក !!
