04/08/2026
टोकियोको कुहिरो र ओझेल परेको सत्य
2021 सपनाहरूको भारी बोकेर काठमाडौँबाट टोकियो ओर्लिँदा सपना (काल्पनिक नाम) मात्र 21 वर्षकी थिइन्। भाषा स्कुलको कडा पढाइ, दिनहुँको ५–६ घण्टाको 'अरुबाइतो' (काम), अनि टोकियोको अचाक्ली चिसो—सुरुका दिनहरू उनका लागि पटक्कै सजिला थिएनन्।
त्यस्तै सङ्घर्षका दिनहरूमा उनको भेट प्रविणसँग भयो। प्रविण जापान आएको चार वर्ष बढी भइसकेको थियो र उनी ‘वर्किङ भिसा’मा एउटा कम्पनीमा काम गर्थे। अनुभवले खारिएका प्रविणले सपनालाई काम खोज्न, टोकियोको रेलमार्ग बुझ्न र नयाँ वातावरणमा ढल्न निकै सहयोग गरे। बिस्तारै-बिस्तारै सपनाको एक्लोपनमा प्रविणको उपस्थिति एउटा बलियो सहारा बन्यो।
सहयोगबाट सुरु भएको सम्बन्ध मायामा बदलिन समय लागेन। टोकियोको महँगो कोठाभाडा बचाउन र एक-अर्काको साथ पाइने लोभमा दुवैले ६ महिनाअघि ‘लिभिङ टुगेदर’मा बस्ने निर्णय गरे।
छ महिनासम्म उनीहरूको जीवन निकै सुन्दर चल्यो। अरुबाइतोबाट थाकेर फर्किंदा ढोकामा एक-अर्काको मुस्कान भेटिनु, सँगै नेपाली दाल-भात पकाएर खानु, र बिदाको दिन सिन्जुकु वा उएनो पार्क घुम्न जानु—सपनालाई लाग्थ्यो, उनी संसारकै सबैभन्दा भाग्यमानी केटी हुन्। प्रविणले सधैँ सपनाको ख्याल राख्थे, बिरामी हुँदा औषधि ल्याइदिन्थे, र उनीहरूबिच प्रेम गहिरो बन्दै गएको थियो।
तर, हरेक सुन्दर कथाको पछाडि कुनै न कुनै रहस्य लुकेको हुँदो रहेछ।
बिस्तारै सपनाले प्रविणका केही बानीहरू फरक पाउन थालिन्। प्रविण प्रायः राति ढिलो फोन आउँदा बार्कोनी वा बाथरुममा गएर सानो स्वरमा कुरा गर्थे। नेपालबाट फोन आउँदा उनी सपनालाई अलि टाढा बस्न सङ्केत गर्थे। सोध्दा सधैँ "आमा-बुबासँग गफ गरेको" भन्ने एउटै उत्तर आउँथ्यो। सपनाले पनि प्रविणलाई पूर्ण विश्वास गरेकी हुनाले कहिल्यै शङ्का गरिनन्।
एक आइतबारको साँझ, प्रविण नुहाउन बाथरुम छिरेका थिए। टेबलमा राखिएको उनको फोनमा भाइबरको निरन्तर नोटिफिकेसन बज्न थाल्यो। सपनाले फोन उठाइन्। स्क्रिनमा एउटा मेसेज झल्कियो—
"हजुर, बाबुले बा बा खोई भनेर सोधिरहेछ। आज राति भिडियो कल गर्नुहुन्छ कि नाइँ? अस्ति पठाएको खर्चले महिना पुगेन..."
सपनाको हात थरथर काप्न थाल्यो। उनले भाइबरको च्याट बक्स खोलिन्। त्यहाँ प्रविण, एक युवती र एउटा ४ वर्षको जस्तो बच्चाको पारिवारिक तस्बिर थियो। च्याट हिस्ट्रीमा दिनहुँ हुने मायालु संवाद र घरखर्चका कुराहरू प्रस्ट थिए।
प्रविण पहिले नै विवाहित मात्र थिएनन्, उनका त एक ४ वर्षका छोरा पनि रहेछन्। नेपालमा श्रीमती र बच्चा छाडेर उनी जापानमा सपनासँग ‘लिभिङ टुगेदर’मा बसिरहेका थिए।
प्रविण बाथरुमबाट निस्कँदा सपनाका आँखामा आँसु र हातमा फोन थियो। प्रविणको अनुहारको रङ्ग एकाएक उड्यो।
"यो के हो प्रविण?" सपनाको स्वर काँपिरहेको थियो।
सुरुमा प्रविणले टार्न खोजे, तर सत्य छिपिसकेको थिएन। अन्ततः उनले स्वीकार गरे— "सपना, म नेपालमा परिवारको दबाबमा परेर अलि सानैमा बिहे गर्न बाध्य भएको थिएँ। उनीसँग मेरो मनको सम्बन्ध कहिल्यै भएन। म तिमीलाई साँच्चै माया गर्छु, म उसलाई डिभोर्स दिने सोचमा छु..."
तर, ती शब्दहरूमा अब कुनै सत्यता थिएन। सपनालाई महसुस भयो— जसलाई उनले आफ्नो सर्वस्व मानेकी थिइन्, उसले त आफ्नो एक्लोपन र आवश्यकता पूरा गर्न मात्र उनलाई प्रयोग गरिरहेको रहेछ। अर्की एउटी नारी र अबोध बच्चाको अधिकार खोसेर बनाइने भविष्य कहिल्यै दिगो हुन सक्दैन भन्ने कुरा उनले बुझिन्।
सपनाले धेरै झगडा गरिनन्, न त चिच्याइन्। उनले आफ्ना कपडा र किताबहरू एउटा सुटकेसमा पोको पारिन्।
प्रविणले रोक्ने धेरै प्रयास गरे, "सपना, यति राति कहाँ जान्छ्यौ? मलाई एकपटक सम्झाउने मौका देऊ।"
सपनाले सुटकेस समात्दै प्रविणलाई हेरिन् र शान्त स्वरमा भनिन्— "जापान आउनु मेरो सपना थियो, तर कसैको घर बिगारेर कसैको ओछ्यान भर्नु मेरो संस्कार होइन। तिमीले मलाई मात्र होइन, नेपालमा तिम्रो बाटो हेरेर बसेकी तिम्री श्रीमती र बच्चालाई पनि धोका दिएका छौ।"
त्यो चिसो रातमा, सपनाले प्रविणको कोठा सधैँका लागि छाडिदिइन्।
सुरुका केही हप्ता सपनाका लागि निकै पीडादायी रहे। उनी आफ्नै एकजना कलेजकी साथीको कोठामा सरिन्। तर समयसँगै, उनले त्यो धोकालाई आफ्नो कमजोरी होइन, शक्ति बनाइन्। उनले आफ्नो सम्पूर्ण ध्यान पढाइ र अरुबाइतोमा लगाइन्।
आज सपना टोकियोको एउटा राम्रो कम्पनीमा काम गर्छिन्। उनलाई थाहा छ— सम्बन्धहरू छुट्न सक्छन्, तर मान्छेले आफ्नो आत्मसम्मान र स्वाभिमान कहिल्यै गुमाउनु हुँदैन। टोकियोको त्यो चिसो रातले उनलाई जीवनको सबैभन्दा ठूलो पाठ सिकाएर गएको थियो।
