09/06/2026
മഴ ചെറുതായി പെയ്യുന്ന ഒരു സായാഹ്നം. ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള പഴയ വീട്ടിലെ ജനലരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അനിരുദ്ധൻ. പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ പച്ചപ്പാർന്ന വയലുകളും മഴത്തുള്ളികളും മാത്രം. ആ കാഴ്ച മനോഹരമായിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സ് ശൂന്യമായിരുന്നു.
ഒരുകാലത്ത് ആ വീട് ചിരികളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ശബ്ദം, സഹോദരിയുടെ കളിചിരി, അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ മണം—എല്ലാം ആ വീട്ടിന് ജീവൻ നൽകിയിരുന്നു. എന്നാൽ വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ എല്ലാം മാറി. സഹോദരി വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ദൂരെയായി. അച്ഛനും അമ്മയും ഈ ലോകം വിട്ടുപോയി. ഇപ്പോൾ ആ വലിയ വീട്ടിൽ അനിരുദ്ധൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്.
രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ സംസാരിക്കാൻ ആരുമില്ല. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ കൂടെ ഇരിക്കാൻ ആരുമില്ല. സന്തോഷം വന്നാലും പങ്കിടാൻ ആരുമില്ല. വിഷമം വന്നാലും കേൾക്കാൻ ആരുമില്ല. മനുഷ്യർ നിറഞ്ഞ ലോകത്തിനിടയിൽ ജീവിച്ചിട്ടും അവൻ പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അവൻ ഗ്രാമത്തിലൂടെ നടന്നു. ആളുകൾ തിരക്കിലായിരുന്നു. ചിലർ കുടുംബത്തോടൊപ്പം നടക്കുന്നു. ചിലർ സുഹൃത്തുക്കളുമായി സംസാരിക്കുന്നു. കുട്ടികൾ കളിക്കുന്നു. ആ കാഴ്ചകൾ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉയർന്നു.
"എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ മാത്രം ഇങ്ങനെ ഒറ്റപ്പെട്ടത്?"
ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഏകാന്തത അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തീർന്നു. എന്നാൽ ഒരു ദിവസം അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ചെറിയ മാറ്റം സംഭവിച്ചു.
വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഒരു ചെറിയ നായക്കുട്ടി എത്തി. മഴയിൽ നനഞ്ഞ് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു അത്. ആദ്യം അനിരുദ്ധൻ അതിനെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. പക്ഷേ നായക്കുട്ടി അവന്റെ പിന്നാലെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
"നീ എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്?" അവൻ ചോദിച്ചു.
തീർച്ചയായും നായക്കുട്ടിക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ അതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു സ്നേഹം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ അതിന് ഭക്ഷണം കൊടുത്തു. അന്നുമുതൽ നായക്കുട്ടി അവന്റെ കൂടെയായി.
രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അത് വാതിലിനരികിൽ കാത്തിരിക്കും. അവൻ നടക്കാൻ പോകുമ്പോൾ കൂടെ വരും. വൈകുന്നേരം മുറ്റത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ അരികിൽ കിടക്കും.
അനിരുദ്ധൻ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സംസാരിക്കാൻ വാക്കുകൾ വേണ്ട. ചിലപ്പോൾ സാന്നിധ്യം മാത്രം മതി.
ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. അവന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി മടങ്ങിവന്നു.
ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിലെ ലൈബ്രറിയിൽ പോകാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. വർഷങ്ങളായി അവൻ അവിടെ പോയിരുന്നില്ല. ലൈബ്രറിയുടെ പഴയ മണം അവനെ പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
അവിടെ ഒരു വയോധികൻ ഇരുന്ന് പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു.
"മോനേ, നീ പുതിയ ആളാണോ ഇവിടെ?" വയോധികൻ ചോദിച്ചു.
"അല്ല, ഞാൻ ഇവിടെത്തുക്കാരനാണ്. കുറേ നാളായി ഇവിടെ വന്നിട്ടില്ല."
അവരുടെ സംഭാഷണം നീണ്ടു. പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ചും ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും ഓർമ്മകളെക്കുറിച്ചും അവർ സംസാരിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും അനിരുദ്ധൻ ലൈബ്രറിയിൽ പോയി. പിന്നെയും പോയി. അങ്ങനെ അവർക്കിടയിൽ ഒരു സൗഹൃദം രൂപപ്പെട്ടു.
ഒരു ദിവസം വയോധികൻ അവനോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു.
"ഏകാന്തത എല്ലാവരുടെയും ജീവിതത്തിൽ വരും. പക്ഷേ അതിനെ എങ്ങനെ നേരിടുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനമാകുന്നത്."
അനിരുദ്ധൻ ആ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചു.
വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ അവൻ ഏറെ ചിന്തിച്ചു. ശരിയാണ്. ഏകാന്തത ഒരു ശിക്ഷയല്ല. ചിലപ്പോൾ അത് ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അധ്യാപകനാണ്.
ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം അവൻ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി. പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. പൂന്തോട്ടം ഒരുക്കി. പഴയ സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിച്ചു. ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടികൾക്ക് വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ പഠിക്കാൻ സഹായിച്ചു.
അവന്റെ ജീവിതം പതിയെ മാറി.
ഒരു ദിവസം പഠിക്കാൻ വന്ന ഒരു കുട്ടി ചോദിച്ചു.
"ചേട്ടാ, നിങ്ങൾക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കാൻ പേടിയില്ലേ?"
അനിരുദ്ധൻ ചിരിച്ചു.
"മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഇല്ല."
"എന്തുകൊണ്ട്?"
"കാരണം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ഒറ്റയ്ക്കാകുന്നത് മോശമല്ല. നമ്മളെ നമ്മൾ അറിയാൻ കിട്ടുന്ന അവസരമാണ് അത്."
കുട്ടിക്ക് ആ മറുപടി പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ അനിരുദ്ധന് മനസ്സിലായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഏകാന്തതയെ അവൻ ഒരു ഇരുണ്ട മുറിയായി കണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അതേ ഏകാന്തതയെ ഒരു തുറന്ന ജനലായി കാണുന്നു. അവിടെ നിന്ന് ജീവിതത്തെ മറ്റൊരു കണ്ണിലൂടെ കാണാൻ കഴിയും.
മഴ വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ജനലരികിൽ ഇരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവൻ പഴയ അനിരുദ്ധൻ ആയിരുന്നില്ല. ജീവിതത്തിൽ ഇപ്പോഴും ചില ശൂന്യതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചില നഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചില ഓർമ്മകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവയെല്ലാം സഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു മനസ്സ് ഇപ്പോൾ അവനുണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ അരികിൽ നായക്കുട്ടി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുറ്റത്ത് അവൻ നട്ട പൂക്കൾ കാറ്റിൽ ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് വായിച്ചുതീരാത്ത ഒരു പുസ്തകം തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ആ നിമിഷം അവൻ ഒരു വലിയ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഏകാന്തത എന്നത് ആരും ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയല്ല.
നമ്മൾ നമ്മളിൽ നിന്ന് അകലുന്ന അവസ്ഥയാണ് യഥാർത്ഥ ഏകാന്തത.
നമ്മളെ നമ്മൾ വീണ്ടും കണ്ടെത്തുന്ന നിമിഷം മുതൽ ഏകാന്തതയുടെ ഇരുട്ട് പതിയെ വെളിച്ചമായി മാറും.
ജീവിതം എല്ലായ്പ്പോഴും ആളുകളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കണമെന്നില്ല. ചില സമയങ്ങളിൽ നിശബ്ദതയും വേണം. ചില സമയങ്ങളിൽ ഒറ്റയ്ക്കുള്ള യാത്രകളും വേണം. കാരണം ആ യാത്രകളിലാണ് നമ്മൾ ആരാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത്.
ആ മഴയുള്ള സായാഹ്നത്തിൽ ജനലരികിൽ ഇരുന്ന അനിരുദ്ധൻ ഇനി ഏകാകിയല്ലായിരുന്നു.
അവന് കൂട്ടായി ഒരു നായക്കുട്ടി മാത്രമല്ല, അനുഭവങ്ങളും ഓർമ്മകളും പ്രതീക്ഷകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പുറത്ത് മഴ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
അകത്ത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ മനസ്സ് പതിയെ സമാധാനത്തിലേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു.
ശുഭം 🥰🥰
ഈ സ്റ്റോറി ഞാൻ partilipi ൽ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. അവിടെയും ചെന്നു കഥകൾ &കവിതകൾ വായിക്കണേ.....
