https://www.facebook.com/1267997053056313/

Virse Di Mehak, sirsa, Sirsa (2026)

12/07/2026

ਪਾਤਰ (Characters):ਪ੍ਰੀਤ: 22-23 ਸਾਲ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਪੜ੍ਹਦੀ ਜਾਂ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦਾਦੀ ਗਿਆਨ ਕੌਰ: 75 ਸਾਲ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਪੁਰਾਣੇ ਵੇਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭੀ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਸੀਨ 1: ਘਰ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਕੋਠਾ/ਸਟੋਰ ਰੂਮ(ਪ੍ਰੀਤ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਪਿੰਡ ਆਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਟੋਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੱਕ ਖੂੰਜੇ ਵਿੱਚ ਪਈ ਪੁਰਾਣੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਧਾਣੀ 'ਤੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਮਧਾਣੀ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਤ ਉਸਨੂੰ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚੁੰਨੀ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।)ਪ੍ਰੀਤ: (ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ)"ਹੈਲੋ ਪੁਰਾਣੀ ਦੋਸਤ! ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਲੁਕੀ ਬੈਠੀ ਸੀ? ਇਹ ਤਾਂ ਦਾਦੀ ਦੀ ਮਧਾਣੀ ਹੈ..."(ਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਮਧਾਣੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਹੜੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।)ਸੀਨ 2: ਘਰ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵਿਹੜਾ(ਦਾਦੀ ਗਿਆਨ ਕੌਰ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਕੱਪੜੇ ਸਿਉਂ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾਲਾ ਫੇਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਤ ਚੁੱਪਚਾਪ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਧਾਣੀ ਦਾਦੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਦੇ ਗੋਡੇ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।)ਪ੍ਰੀਤ:"ਦਾਦੀ ਮਾਂ! ਦੇਖੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀ ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਲੱਭ ਕੇ ਲਿਆਂਦੀ ਹੈ।"ਦਾਦੀ ਗਿਆਨ ਕੌਰ: (ਮਧਾਣੀ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਕੀ-ਬੱਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਧਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ।)"ਨੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪੁੱਤ! ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਧਾਣੀ ਐ... ਮੇਰੇ ਪੇਕਿਆਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਕੇ ਇਸ ਘਰ ਆਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇਸੇ ਨਾਲ ਚਾਟੀ 'ਚ ਦਹੀਂ ਰਿੜਕਿਆ ਸੀ।"ਪ੍ਰੀਤ: (ਦਾਦੀ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ)"ਦਾਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਤੜਕੇ ਉੱਠ ਕੇ ਜਦੋਂ ਇਸਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ 'ਘੂ-ਘੂ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਰਜ਼ਾਈ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਿੱਧੀ ਤੁਹਾਡੀ ਗੋਦੀ 'ਚ ਆ ਬਹਿਣਾ।"ਦਾਦੀ ਗਿਆਨ ਕੌਰ: (ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਛੂਹ ਕੇ)"ਆਹੋ ਨੀ ਕੁੜੇ! ਤੂੰ ਬੜੀ ਚੰਦਰੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਚਾਟੀ 'ਚੋਂ ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ ਕੱਢ ਕੇ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਉਂਦੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੇਤਰੀ (ਰੱਸੀ) ਨਹੀਂ ਸੀ ਖਿੱਚਣ ਦਿੰਦੀ। ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਮੱਖਣ ਲੱਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।"ਪ੍ਰੀਤ: (ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ)"ਦਾਦੀ... ਉਹ ਮੱਖਣ ਦਾ ਸਵਾਦ, ਉਹ ਲੱਸੀ ਦਾ ਗਿਲਾਸ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਮਹਿੰਗੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਕਲੀ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।"ਦਾਦੀ ਗਿਆਨ ਕੌਰ: (ਹਉਕਾ ਭਰ ਕੇ)"ਪੁੱਤਰਾ, ਸਮਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਵੀ ਉਹ ਰੌਣਕਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ। ਸਭ ਨੇ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਬਟਨ ਦੱਬੋ ਤੇ ਕੰਮ ਖ਼ਤਮ। ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ 'ਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਤਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।"ਪ੍ਰੀਤ: (ਦਾਦੀ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ)"ਪਰ ਦਾਦੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸਟੋਰ ਵਿੱਚ ਸੜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਇਸ ਮਧਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਸਜਾ ਕੇ ਰੱਖਾਂਗੀ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਆਏਗੀ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ ਕਰਾਂਗੀ।"ਦਾਦੀ ਗਿਆਨ ਕੌਰ: (ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਿਰ ਚੁੰਮਦੀ ਹੈ)"ਧੀਏ! ਧੀਆਂ ਤਾਂ ਉਂਝ ਵੀ ਘਰ ਦੀ ਬਰਕਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਧੀਆਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਤੇ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਨੇ, ਸਾਡਾ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਰਸਾ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਜਿਉਂਦੀ ਵੱਸਦੀ ਰਹਿ ਮੇਰੀ ਬੱਚੜੀ।"(ਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਬੈਕਗਰਾਊਂਡ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਿੱਠਾ ਜਿਹਾ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ-ਸੰਗੀਤ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।)

04/07/2026

ਨਾਟਕ ਦਾ ਨਾਮ: ਚਰਖੇ ਦੀ ਘੂਕ

ਪਾਤਰ: ਦਾਦੀ (ਜੀਤੋ): ਉਮਰ 70 ਸਾਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਰਸੇ ਨੂੰ ਜਿਊਂਦੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ।ਪੋਤੀ (ਪ੍ਰੀਤ): ਉਮਰ 20 ਸਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਆਧੁਨਿਕ ਕੁੜੀ।

ਦ੍ਰਿਸ਼ 1(ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਵੇਹੜਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਮੰਜਾ ਡਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦਾਦੀ ਵੇਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚਰਖਾ ਕੱਤ ਰਹੀ ਹੈ। ਚਰਖੇ ਦੀ 'ਘੂਕ-ਘੂਕ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਤ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈਪਟਾਪ ਫੜੀ ਬਾਹਰੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚਰਖੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।)ਪ੍ਰੀਤ: (ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ) ਦਾਦੀ ਮਾਂ! ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸ ਪੁਰਾਣੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹੋ? ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਰੈਡੀਮੇਡ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੱਪੜੇ, ਧਾਗੇ, ਸਭ ਕੁਝ! ਫਿਰ ਐਨੀ ਮਿਹਨਤ ਕਿਉਂ?ਦਾਦੀ: (ਹੱਸ ਕੇ, ਚਰਖੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦਿਆਂ) ਨਾ ਮੇਰੀ ਧੀਏ, ਨਾ! ਇਹ ਕੋਈ ਮਹਿਜ਼ ਲੱਕੜ ਦਾ ਖਿਡੌਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਰੂਹ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਚਰਖਾ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਨਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।ਪ੍ਰੀਤ: (ਦਾਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਬੈਠਦਿਆਂ) ਸਮਾਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਿਆ? ਮਤਲਬ? ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।ਦਾਦੀ: (ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ) ਧੀਏ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ 'ਤ੍ਰਿੰਞਣ' ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਇਕੱਹਿਠੀਆਂ ਬੈਠ ਕੇ ਚਰਖਾ ਕੱਤਦੀਆਂ ਸਨ। ਕੋਈ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀ, ਕੋਈ ਸੁੱਖ-ਦੁੱਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੀ। ਇਸ ਚਰਖੇ ਦੀ ਘੂਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੰਗੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਫ਼ੋਨਾਂ ਤੇ ਸਪੀਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।ਪ੍ਰੀਤ: (ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ) ਦਾਦੀ ਮਾਂ, ਕੀ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਧਾਗਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਸੀ?ਦਾਦੀ: ਨਹੀਂ ਬੱਚਾ, ਇਹ ਧੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਮਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਚਰਖਾ ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ ਦਾਜ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ—ਤੱਕਲੇ, ਮਾਹਲ ਅਤੇ ਹੱਥੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਨੇ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੱਤਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਧਾਗਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਪ੍ਰੀਤ: (ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਲੈਪਟਾਪ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ) ਦਾਦੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਚੀਜ਼ ਸਮਝਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਕੱਤਣਾ ਸਿਖਾਓਗੇ?ਦਾਦੀ: (ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ) ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮੇਰੀ ਲਾਡੋ! ਆ ਬੈਠ ਮੇਰੇ ਕੋਲ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਇਸ ਵਿਰਸੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇਗੀ, ਸਾਡਾ ਪੰਜਾਬ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦਾ-ਵੱਸਦਾ ਰਹੇਗਾ।

(ਦਾਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਚਰਖਾ ਚਲਾਉਣਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਿੱਛੇ ਬੈਕਗ੍ਰਾਊਂਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਜਿਹਾ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ-ਗੀਤ "ਚਰਖਾ ਚੰਦਨ ਦਾ" ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਦਾ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।)

30/06/2026

ਸੰਦੂਕ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਮਤੀ ਸਾਮਾਨ ਤੇ ਦਾਜ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਲੱਕੜ ਦੇ ਸੰਦੂਕਾਂ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨਮੋਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖਾਸ ਜ਼ਿਕਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

21/06/2026

ਸਾਡੇ ਇਸ ਪੇਜ ਨੂੰ ਫੋਲੋ ਕਰੋ
(ਵਿਰਸੇ ਦੀ ਮਹਿਕ)

Address

Sirsa
Sirsa
125055

Website

facebook.com

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Virse Di Mehak posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Virse Di Mehak

12/07/2026

04/07/2026

30/06/2026

21/06/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request