16/08/2026
പ്രവാസത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്നും കുറച്ചുദിവസത്തേക്ക് ഓടിയൊളിക്കുക എന്നത് ഏതൊരു പ്രവാസിയുടെയും സ്വപ്നമാണ്. "എപ്പോഴും കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെയും മൊബൈലിന്റെയും മുന്നിൽ തന്നെയാണല്ലോ ഇരുപ്പ്..." എന്ന വീട്ടുകാരുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും പരാതി കേട്ട് മടുത്തപ്പോഴാണ് തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി എനിക്ക് 15 ദിവസത്തെ ലീവ് ലഭിക്കുന്നത്.
പ്രവാസത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്നും കുറച്ചുദിവസത്തേക്ക് ഓടിയൊളിക്കുക എന്നത് ഏതൊരു പ്രവാസിയുടെയും സ്വപ്നമാണ്. "എപ്പോഴും കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെയും മൊബൈലിന്റെയും മുന്നിൽ തന്നെയാണല്ലോ ഇരുപ്പ്..." എന്ന വീട്ടുകാരുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും പരാതി കേട്ട് മടുത്തപ്പോഴാണ് തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി എനിക്ക് 15 ദിവസത്തെ ലീവ് ലഭിക്കുന്നത്.
ഇത്തവണത്തെ യാത്രയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. റീൽസുകളോ, സോഷ്യൽ മീഡിയ പോസ്റ്റുകളോ, ഫോൺ വിളികളോ ഇല്ലാത്ത ഒരു യാത്ര! ആ തീരുമാനം എടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ഞാൻ എന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത് ബാഗിന്റെ അടിയിലേക്ക് വെച്ചു. കാഴ്ചകൾ ക്യാമറയിൽ പകർത്താനല്ല, സ്വന്തം മനസ്സിലേക്ക് ആവാഹിച്ചെടുക്കാനായിരുന്നു എന്റെ തീരുമാനം. അങ്ങനെ ഒരു യഥാർത്ഥ സഞ്ചാരിയായി ദുബായിലെ എന്റെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഇറങ്ങി.
മരുഭൂമിയുടെ ഹൃദയതുടിപ്പ് തേടി
പതിവ് കാഴ്ചകളായ ബുർജ് ഖലീഫയ്ക്കും മാളുകൾക്കും വിടപറഞ്ഞ് ഞാൻ വണ്ടി തിരിച്ചു. അൽ ഐനിലെ ജബൽ ഹഫീതായിരുന്നു ആദ്യ ലക്ഷ്യം. വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞു പോകുന്ന റോഡുകളിലൂടെ കുന്നുകയറുമ്പോൾ താഴെ മരുഭൂമി വിടർന്നുനിൽക്കുന്നത് ക്യാമറക്കണ്ണുകളിലൂടെയല്ലാതെ, സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടനുഭവിച്ചു. നോട്ടിഫിക്കേഷൻ സൗണ്ടുകളുടെ ശല്യമില്ലാതെ മലമുകളിലെ തണുത്ത കാറ്റ് തഴുകിത്തലോടിയപ്പോൾ കിട്ടിയ ആശ്വാസം വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല.
പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിൽ ഒരു ആത്മീയ യാത്ര
അവിടെനിന്നും ഞാൻ പോയത് റാസൽഖൈമയിലെ ജബൽ ജെയ്സിലേക്കാണ്. പാതിരാത്രിയിൽ മലനിരകൾക്കിടയിൽ മൊബൈൽ വെളിച്ചമില്ലാതെ, നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആകാശം മാത്രം നോക്കി കിടന്ന ആ രാത്രി എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അനുഭവമായിരുന്നു. ഓരോ കാഴ്ചയും ഫോട്ടോ എടുത്ത് സ്റ്റാറ്റസ് ഇടാൻ വെമ്പുന്ന മനസ്സിലെ ആ കുസൃതിയെ മാറ്റിനിർത്തിയപ്പോൾ, ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ അണുവും എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നതായി തോന്നി.
മരുഭൂമിയുടെ ചൂടിൽ നിന്നും പച്ചപ്പിലേക്ക് വഴിമാറിയത് ഫുജൈറയിലൂടെയായിരുന്നു. അൽ ബിദിയ മസ്ജിദിന്റെ പൗരാണികതയും, ദബ്ബയിലെ കടൽത്തീരത്ത് അടിച്ചുകയറുന്ന തിരമാലകളുടെ ശബ്ദവും ഞാൻ കണ്ണടച്ച് ആസ്വദിച്ചു. ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തുനിന്ന് മാറി നിൽക്കുമ്പോൾ പ്രകൃതിയുടെ ഭംഗി പതിന്മടങ്ങ് വർദ്ധിക്കുന്നതായി എനിക്ക് അനുഭവിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു.
മടങ്ങിവരവ്, പുതിയൊരു മനുഷ്യനായി
ഷാർജയിലെ പഴയ അങ്ങാടികളിലൂടെയും അജ്മാനിലെയും ഉമ്മുൽ ഖുവൈനിലെയും ശാന്തമായ കായലോരങ്ങളിലൂടെയും വണ്ടിയോടിച്ച്, ഒടുവിൽ 15-ാം ദിവസം ഞാൻ ഫോൺ ഓൺ ചെയ്തു. നൂറുകണക്കിന് മെസ്സേജുകളും കോളുകളും വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സിൽ നിറയെ ആരും ക്യാമറയിൽ പകർത്തിയിട്ടില്ലാത്ത, എന്റേതു മാത്രമായ മനോഹരമായ ഓർമ്മകളായിരുന്നു!
നമ്മൾ എന്നും അധ്വാനിക്കുന്ന ഈ മരുഭൂമിക്ക് പറയാൻ ആയിരം കഥകളുണ്ട്. പക്ഷേ അത് കേൾക്കണമെങ്കിൽ സ്ക്രീനുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുത്ത് ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയിലേക്ക് നോക്കണം. നിങ്ങളും ഒരിക്കലെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ ഫോണുകൾ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത് ഈ മണ്ണിലൂടെ ഒന്നിറങ്ങി നടക്കൂ... സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വേലിക്കെട്ടുകളില്ലാതെ പ്രകൃതിയെ പ്രണയിക്കാൻ അത് നിങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കും
