17/05/2026
# # হেৰুৱা সুৰৰ সন্ধানত
ফাগুনৰ পছোৱা জাক তেতিয়া জোৰেৰে বলিছিল। পদূলিৰ বুঢ়া শিমলু গছজোপাৰ পৰা টুকুৰা-টুকুৰ ৰঙা ফুলবোৰ সৰি ধূলিৰ সৈতে মিহলি হৈ পৰিছিল। চোতালৰ একোণত বহি থকা মাধৱ ককাই পেঁপাটিত ফু দিয়াৰ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু এইবাৰ কোনো সুৰ নোলাল। কেৱল এটা শুকান, হূদয় কঁপাই যোৱা কাহহে ওলাই আহিল।
মাধৱ ককা আছিল গাঁৱৰ আটাইতকৈ পাকৈত ঢুলীয়া আৰু পেঁপা বাদক। বিহু আহিলে তেওঁৰ পেঁপাৰ মাতত ডেকা-গাভৰুৰ গা সাতখন-আঠখন কৰিছিল। কিন্তু আজিকালি তেওঁৰ সেই উছাহ নাই, কিয়নো তেওঁৰ সেই সুৰ শুনোতাগৰাকী আৰু এই পৃথিৱীত নাই।
# # # স্মৃতিৰ এলবাম
বিগত বছৰৰ ব’হাগ বিহুৰ ঠিক আগে আগে মাধৱ ককাৰ পত্নী লক্ষ্যহীৰা চিৰদিনৰ বাবে আঁতৰি গৈছিল। লক্ষ্যহীৰা কেৱল তেওঁৰ পত্নীয়েই নাছিল, আছিল তেওঁৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ প্ৰেৰণা। মাধৱে যেতিয়াই পেঁপা বজায়, লক্ষ্যহীৰাই পদূল মুখত ৰৈ মিচিকিয়াই হাঁহে।
> "তুমি পেঁপাটি বাজিলে মোৰ বুকুখনে কেনেবানি কৰে হেৰা..." — লক্ষ্যহীৰাই প্ৰায়েই কৈছিল।
>
আজিকালি মাধৱ ককা একেবাৰে অকলশৰীয়া। তেওঁৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ চহৰত থাকে। মাজে-সময়ে পইচা অলপ পঠিয়াই দিয়েই সি নিজৰ কৰ্তব্য শেষ কৰে। ককাক চহৰলৈ লৈ যাব বিচাৰিছিল যদিও ককা নগ’ল। তেওঁ কয়, "এই মাটিড্ৰা, এই শিমলু জোপা আৰু লক্ষ্যহীৰাৰ স্মৃতি এৰি মই ক’লৈ যাম?"
# # # এটা উদাস ব’হাগ
আকৌ ব’হাগ আহিল। গাঁৱৰ ডেকা ল’ৰাবোৰে হুঁচৰি জুৰিলে। সিহঁত মাধৱ ককাৰ চোতাললৈকো আহিল।
* "ককা, এবাৰ পেঁপাটি বজাওক না! আপোনাৰ হাতৰ পৰশ নাপালে আমাৰ বিহুখন জানো সম্পূৰ্ণ হ’ব?" — ডেকা ল’ৰাবোৰে অনুৰোধ কৰিলে।
মাধৱ ককাই কঁপা কঁপা হাতেৰে পেঁপাটি ওঁঠত লগালে। কিন্তু আচৰিত কথা, পেঁপাৰ পৰা কোনো আনন্দৰ সুৰ নোলাল। ওলাল কেৱল এটা হুমুনিয়াহ আৰু কৰুণ কান্দোনৰ ধ্বনি। যেনেকৈ বতাহজাকে কন্দুৱাই যায়, ঠিক তেনেকৈ। ককাৰ চকুৰে দুধাৰি তপত চকুলো বৈ আহিল। তেওঁ পেঁপাটি বুকুত সাৱটি ধৰি হুকহুকাই কান্দি উঠিল।
হুঁচৰি দলটো মনে মনে থাকিল। সিহঁতে বুজি পালে যে এই বুঢ়া পেঁপাটিৰ সুৰটো আচলতে লক্ষ্যহীৰাৰ হাঁহিটোৰ মাজতহে লুকাই আছিল। সেই হাঁহিটো অবিহনে পেঁপাটি এতিয়া কেৱল এটা ফোঁপোলা বাঁহৰ টুকুৰা।
# # # শেষ অনুৰাগ
সেইদিনাৰ পৰা মাধৱ ককাই আৰু কেতিয়াও পেঁপা নু বজোৱা হ’ল। তেওঁ কেৱল পদূলিৰ শিমলু গছজোপাৰ তলত বহি শূন্য আকাশখনলৈ চাই থাকে। গাঁৱৰ মানুহে পাৰ হৈ যাওঁতে দীর্ঘশ্বাস পেলায়।
সকলোৱে জানে, ককা জীয়াই আছে সঁচা, কিন্তু তেওঁৰ ভিতৰৰ শিল্পীজন আৰু তেওঁৰ হূদয়ৰ সুৰটো সেইদিনাই ঢুকাল, যিদিনা লক্ষ্যহীৰা তেওঁক এৰি গুচি গৈছিল। বতাহজাকে এতিয়াও কঢ়িয়াই আনে কেৱল এটা আধৰুৱা সুৰ আৰু কিছু বিষাদৰ কৰুণ কাহিনী।
