हास्य नवलाई

19/12/2025

16/01/2025

*हे काप्या....*

पुर्वी प्रत्येक सन म्हणजे मनोरंजनाची मेजवानीच असायची.मोबाईल टीव्ही नसल्याने प्रत्येक सनाची वाट पाहीली जायची.
संक्रांत या सनाची हवा दोन महीने आधीपासून सुरू व्हायची.
आकाशात पंतग डोलू लागायचे.पंतग उडवने ही पण एक कला असते.ती सर्वांनाच जमते असे नाही.मी त्यात जरा 'ढ' होतो.चक्रीधरायच हे काम म्हणजे "तू लढ मी कपडे संभाळतो"या ठेवनीतल होत.ते मी आवडीने करायचो.चुक नसताना कधी कधी चक्री धरनार्यावर राग काढला जायचा.
म्हणजे "नाचता येईनाअंगण वाकडे"
पंतग कोणी कापला कि "चंक्री नीट धर न राव "
माझी चुक मला आजही नाही कळली. उपकार म्हणून कधी आमच्या हाती ऊंच
डुगलेला पंतग दिला जायचा.आकाश ठेंगण् वाटायच.
नशिबाने तो. कायम शांत उडणारा पंतगही आमच्याच हाती आलयावर एखाद्या झाडात आत्महत्या करायचा,गच्ची सोडून (मार खायच्या आत)धूम पळाव लागायच ! चक्री धरायचा "बीन पगारी जाॅब" काही दिवस सुटायचा ! बँड मधले खुळकुला वाजवणारे अन चक्री धरणारे या दोघात मला तरी फरक वाटत नाही.
मांजा सुतावने हे तर काही तज्ञांनाच जमायच !शिरस उकळने ,सोडा वाॅॅटरच्याच बाटलीची काच खलबत्त्यात कुटणे, ती बारीक पिठा सारखी चाळणे,असे अनेक कंगोरे असायचे. हे क्रियाकर्म करताना तज्ञाचें अनेकदा मतभेद व्हायचे.अखेर सर्व वरात नदीच्या कडेला यायची . मांजा सुतावने हे जूकरीचे काम चार चार तास चालायचे.साखळी,दसनंबरी इ.दोर्याचे रिळ असायचे.भांड्यात धरलेल्या दाभीनीतून दोरा चकरीवाला लांब घेऊन जायचा,दोन जन कापडात काच धरायचे . काच धरनारेही स्वताला तज्ञ समजायचे.मांजाने चराचरात बोटे कापल्या गेली तरच मांजा "लई भारी "समजला जायचा.सुतवनार्या तज्ञ लोक या फिल्ड मधले" क्लासवन ऑफिसर "सारखे वागायचे.आमच्या सारख्या शिकाऊं ऊमेदवारांना चूकताच एखादा (उगाच) फटका ही बसायचा !
महिनाभर हे पतंगाच युध्द साहित्य गच्चीवर असायच.डोळे दुखे पर्यंत आकाशात पहात बसायचो.एखादा "कटला "कि चारी बाजूने धावाधाव व्हायची. खाली माती पडते म्हणून आयाबायाच्या तोंडून "शिंव्या चें भुईनाळे "उडायचे.न ऐकता" मतलबी भैरा "होऊन पंतगा मागे धावत रहायचो.अनेक गच्ची पार करून कधी कधी शेजारच्या गल्लीत ही पोहचायचो कळायचे नाही.अनेक वेळा पंतग पकडला तरी इतर त्याच्या चिंध्या करायचे.'मला नाही तर तुला नाही.' कटलेले पंतग पकडणारे काही एक्स्पर्ट असायचे.त्याच्याकडे अनेक पकडलेले पतंग असायचे.
या दिवसात चांगला अन् वाईट 'शब्द संग्रह 'खुप वाढायचा. पण अभ्यासाची बोंब व्हायची. पतंगाला रंभ्याण,टुक्कल,शेपटी,भिंगरी,चौकट ,बदाम,अशी अनेक नावे आठवतात."हे काप्या, दे ढील,घे आखडून,लई कणतो राव,गोत घेतो का?,ठेवल्या ठेवल्या सटाक, काय तान आहे राव,"असे हजारो डाॅयलाग झोपेतही बरळायचो. ती वाक्ये आजही ऐकू येतात.
संक्रांतीला तर जेवन ही टेरेसवरच व्हायचे. महिला वर्ग ही नवरयाची काटाकाटी कौतुका ने बघायला असायचा.या गोंधळात काही प्रेम प्रकरणे फुलायची. बोटे कापली तरी चिंध्या बांधून उडवने चालूच असायचे.स्वताची चक्री भरली तरी दुसऱ्याचा मांजा लुटण्याची मजा' कुछऔर असायची.त्या मुळे भांडणंही व्हायची. अखेर दमलेले सारे विर अंधार पडल्यावर घरोघरी तिळगूळ गोळा करीत फिरायचे!

नवले शेखर
गुलमोहर रोड, अहिल्यानगर
9420637220

21/10/2024

*रविवार दैनिक सकाळ

मिलान मधील श्वान प्रेम!!*

मागच्या वर्षी नांव्हेंबर महिन्यात आम्ही इट ली देशातील मिलान शहरांत आमचे जावई संकेत नेहे व मुलगी श्वेता नेहे कडे महिनाभर मुक्कामी होतो.
येथिल माणसे माणसावर किती प्रेम करतात ?हे कोडे असले तरी त्याचे जनावरांवरील प्रेम ओसडूंन वहाते.
मिलान मधील एक महिन्यात एक तरी मोकाट जणावर दिसावे या साठी मी खुप आटापिटा केला.बकर्या, कुञी ,डुकरे एखादा तरी उकंडयावर दिसावेत अंस वाटायच, हट साला!!,ईथे एखादा भव्य दिव्य उकांडाच दिसेना?कचरा टाकण्यासाठी जागोजागी प्लॅस्टिक चे क्रेट लावलेले दिसायचे,घरातला कचरा ओला व सुका वेगवेगळा भरायचा व त्या पिशव्या राञी खाली आणून ठेवायच्या. तर मोकाट जणावरे एकदाही नाही दिसली.कुञी, डुकरे आडवी पळून एखाद पालथे पडताना दिसेल ही आशा फोल ठरली.आपण भारतात किती "रिस्की जीवन "जगतो हे पदोपदी जाणवू लागल.
,येथे दोनच प्राण्यांवर लोक प्रेम करताना जास्त दिसले कुञा,व मांजर ! दर दहा वीस माणसा मागे एक पाळीव कुञा आसतोच .कधी एकाच घरात पाळीव दोन किंवा तीनही श्वान असतात.चिल्यापिलया जातीची व्हरायटी जास्त होती.विशेषता त्यानां कपडे असायचे,फ्राॅक,टी शर्ट, घालून ते साखळी सभांळत मालका बरोबर तुरुतुरु पळायचे.
काही स्वेटरही घालायचे,थंडी वाजते म्हणून!
राञभर अकारण रडताना कुणी दिसले नाही.मालक मालकिनेचे चाळे बघण्यातच विचार्याच आयुष्य जात असेल?
सर्व कुञ्यानां खास ट्रेनिंग असावे.ते कधी रस्त्यावर कुणावर भुकंताना दिसत नाहीत.तर चावायचा विषयच नाही. मालका बरोबर सरळ चालायच ,दुसर्‍या कडे बघायच सुद्धा नाही हे ट्रेनिंग त्याना असावे.नाही म्हणायला आपले जातभाई मिञ मैञिण भेटल्यावर त्यांची चुळबुळ व्हायची, शेवटी कुञीच ती .....!
त्यानां घान करण्यासाठी सेपरेट गार्डन चा एखादा भाग असायचा.मालक खिशात ग्लोज घेऊन असायचे.घान करताच मालकाने उचलायची च अन् कचऱ्यात टाकायची.घान न ऊचललयास गुन्हा होता.ही घान ओला कि सुका कचरा समजायचा हे माञ कळले नाही.
ही कुञी ट्रेन,मेट्रोतही मालका बरोबर प्रवास करायची."जाईल तेथे कुञी माझ्या सांगाती "असा प्रकार होता.श्वानाशी गप्पा मारणे रिवाज होता.एखादी नवी साडी मिरवावी तशा बायका कुञ्यांना मिरवायच्या !त्यानां आवडते ना आवडते म्हणून आम्ही अनेक श्वानांचे फोटो गुपचूप घेतले.
तुमचा श्वान कुणावर भुंकला किंवा चावला तर हा एक गुन्हा मानला जातो.एक श्वान एका तरुणीवर फक्त गुरगुरला.ती कंप्लेंट करणारच तर श्वानाचा मालक तीच्या पुढे नतमस्तक झाला,गयावया केली.अन्यथा पालिकेने श्वानाला ताब्यात घेतले असते.मालक गेल्यावर अनेक श्वान बेवारस होतात.त्यानां दुसर्या मालकाकडे दत्तक दीले जाते. फार दिवस कुणी राजी नसेल तर त्या श्वानाचे जीवन संपवले जाते.पण मोकाट आयुष्य जगता येत नाही.मांजरी तगड्या असायच्या पण फारशा दिसायच्या नाहीत कदाचीत संख्या खुप कमी असावी.ईतर पाळीव प्राणी पक्षी अजीबात दिसले नाही.
गारठयामुळे झाडावर ही फारसे पक्षी नसायचे.कबुतरे,कावळे, चिमण्या मोजक्याच दिसायच्या, खारुताईसह सर्व माञ ईकडे गुबगुबीत होते.पायाजवळ येत काही खाद्य मागणाऱ्या एका खारुताईचा व्हीडीओ ही आम्ही काढला.

नवले शेखर
अहमदनगर
9420637220

26/08/2024

गाढवाला शेपटी लावणं,गाढवाच्या पाठीवरून ओझं वाहण हे Common आहे.
पण इतक्यात राजकारणात गाढवांची संख्या वाढत असल्यामुळे गाढवावर ही लिहावंसं वाटलं म्हणून...

Sakal चे आभार