https://cineoasis.wordpress.com/

Cine Oasis, ΝΑΥΣΙΚΑΣ 18 ΚΑΝΟΝΙ( ΜΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ), 18, Corfu (2026)

19/10/2025

CAPTAIN CLEG/NIGHT CREATURES(1962)

Ατμοσφαιρικό φιλμ της Hammer, με την βοήθεια στην παραγωγή της Mayor, που μας έρχεται από το 1962, όταν η Βρετανική εταιρεία άρχιζε να καθιερώνει το στυλ και το ύφος των ταινιών της. Στην Αγγλία ο τίτλος του ήταν “Captain Clegg”, ενώ στις Η.Π.Α., η Universal Pictures που ανέλαβε την διανομή του, το έβγαλε στις αίθουσες σαν “Night Creatures”. Ήταν μια συνηθισμένη τακτική, που ακολουθούσαν οι Αμερικάνικες εταιρείες, με ότι ξενόφερτο, είτε σαν κινηματογραφική παραγωγή, είτε σαν μουσική, εκείνα τα χρόνια. Το καστ του φιλμ, αποτελείται από σημαντικούς Άγγλους ηθοποιούς της εποχής, όπως τους Peter Cushing, Patrick Allen, Michael Ripper, Derek Francis, David Lodge, αλλά και τον νεαρό τότε Oliver Reed, στα πρώτα του κινηματογραφικά βήματα. Όλοι αφήνουν έξοχες και πολύ πειστικές ερμηνείες.

Η παραγωγή του John Temple-Smith είναι προσεγμένα διαφοροποιημένη από το φιλμ που ετοίμαζε η Ντίσνεϊ, ώστε να αποφευχθούν τυχόν προβλήματα. Όπως αυτά που προκάλεσε το BBC στο pre production, ενημερώνοντας την εταιρία ότι θα προσέφευγε δικαστικά αν η ταινία έβγαινε στις αίθουσες ως “Night Creatures”, καθώς είχε αποκτήσει τα δικαιώματα της νουβέλας του Richard Matheson . Έτσι, οι της Hammer στράφηκαν σε μια συμπαραγωγή με την Αμερικάνικη Universal και άλλαξαν τον τίτλο σε “Captain Clegg”. Ο Anthony Hinds καμουφλάρισε το βιβλίο σεναριακά σε ένα θρίλερ εποχής, με έμφαση στις δεισιδαιμονίες του 17ου αιώνα, τυλιγμένο με πέπλο πειρατικού μυστηρίου, που υφαίνεται σταδιακά στα υγρά σοκάκια του χωριού και αιωρείται πάνω από τα μικρά, παραδοσιακά σπίτια και τα κεφάλια των κατοίκων – συνένοχων. Ένα μυστικό που ξεκλειδώνει τις πτυχές του καθώς κυλούν τα μέτρα της κινηματογραφικής ταινίας, αποφεύγοντας να αναφερθεί στα ιστορικά στοιχεία, αυτά που γέννησαν τον μύθο του “Dr. Syn”, υπαρκτού προσώπου και εκ των πρωτεργατών της Αμερικάνικης επανάστασης.

Την σκηνοθεσία έκανε ο Peter Graham Scott. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους οι Peter Cushing, Yvonne Romain, Patrick Allen, Oliver Reed. Τα εσωτερικά πλάνα γυρίστηκαν στα Bray Studios, στο Berkshire, ενώ τα εξωτερικά στο Denham, το Uxbridge και το Buckinghamshire, περιοχές που οπτικά παρέπεμπαν στα στοιχεία των απόκρημνων ακτών και των βάλτων του Romney. Στα αξιοπερίεργα, οι μεγάλες ομοιότητες με την ταινία "Fury at Smugglers' Bay", που προβλήθηκε στις αίθουσες ένα χρόνο πριν, με τον ίδιο πρωταγωνιστή, την ίδια χρονικά περίοδο, στην ίδια περιοχή (Ουαλία), από την εταιρία του σκηνοθέτη John Gilling, σε διανομή της Regal Films. Και εδώ είναι έντονο το πειρατικό στοιχείο, όπως και οι δεισιδαιμονίες της εποχής, ενώ συμπρωταγωνιστεί ο Ελληνικής καταγωγής George Koulouris.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Στον 17ο αιώνα, σε ένα μικρό νησάκι στην Αγγλία, το Ντίμτσερτς, υπάρχει ένας θρύλος. Αυτός των φαντασμάτων των βάλτων, που βγαίνουν τις νύχτες και τρομοκρατούν μέχρι θανάτου, όσους τα αψηφούν. Η μικρή κοινωνία, έχει μάθει να ζει με αυτό το θρύλο και να τον σέβεται. Όπως έχει μάθει και να επιβιώνει, με έναν μάλλον ανορθόδοξο τρόπο… Είναι οι εποχές της πειρατείας και του λαθρεμπορίου, αυτές που αναβιώνουν εδώ, αλλά και των σκληρών φορολογικών μέτρων του βασιλιά. Ένα πλοίο, μεταφέρει τους άνδρες που θα θελήσουν να λύσουν τον γρίφο, δίνοντας τέλος στις δοξασίες και το παραεμπόριο, αλλά δεν θα είναι και τόσο εύκολο στην πράξη, αφού το μυστικό δείχνει καλά κρυμμένο….

13/10/2025

«Το γλυκό κορμί της Ντέμπορα» (“Il dolce corpo di Deborah” – 1968)

Λέμε για μας και εκείνους που επιμελούνταν τους τίτλους στις ξένες ταινίες κάποτε, αλλά και οι Αμερικάνοι αποδείχτηκαν εξίσου μαρτυριάρηδες, τουλάχιστον κάποιες φορές. Μια από αυτές είναι και το “Il dolce corpo di Deborah”, στην αφίσα του οποίου διαβάζουμε: “Riddle riddle Deborah is in the middle. Surprise surprise goes who dies?”. «Γρίφος και στη μέση η Ντέμπορα. Έκπληξη, μάντεψε ποιος πεθαίνει;» Εντάξει, περιεκτικότατη σε σημείο που μένει να αποκαλυφθεί και το φινάλε, ώστε να γλυτώσουν οι θεατές από τα έξοδα. Εδώ νομίζω ότι μας ξεπέρασαν σε μεταφραστική φαντασία. Ή, μας ξεπέρασαν γενικά, αφού η ταινία δεν προβλήθηκε στην Ελλάδα, όπως πολλά από τα giallo των τελών του ’60, μέχρι και τα πρώτα 3-4 χρόνια του ’70. Βλέπετε, ελλόχευε ο κίνδυνος να θιχτεί ο θεσμός της οικογένειας και να προκληθεί το κοινό περί σεμνότητας αίσθημα, που παραμόνευε στα πλάνα εκείνων των φιλμ, με το γυμνό να πλαισιώνει το σασπένς και τον ντοματοχυμό να ρέει στα ρούχα των πρωταγωνιστών. Οπότε, δεν περνούσαν από την επιτροπή λογοκρισίας των στρατηγών και όλοι συνέχιζαν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλο της σεμνοτυφίας.

Το φιλμ του Romolo Guerrieri ανήκει στα καλά αστυνομικά giallo και ξεχωρίζει τόσο για την διεύθυνση φωτογραφίας και την μουσική του, αλλά και για το εξαιρετικό σενάριο. Υπάρχει και κάτι ακόμη, που προστίθεται στην πρωτοτυπία και τον υποβόσκοντα ερωτισμό που παραμονεύει στα πλάνα του. Θυμίζει έντονα φωτορομάντσο της εποχής, από εκείνα που διάβαζαν οι γονείς μας στα τέλη της δεκαετίας του ’60, στα περιοδικά ποικίλης ύλης. Η αλήθεια είναι ότι αν απουσίαζαν κάτι λίγο γυμνά της Carol Baker, θα μπορούσε άνετα να έχει κυκλοφορήσει σε κάποια από εκείνες τις εκδόσεις, τουλάχιστον στην Ιταλία, που ήταν και της μόδας τότε. Οι giallo fotonovelas, όπως τις αποκαλούσαν, είχαν φανατικό κοινό και πολλές από αυτές προέκυπταν από κινηματογραφικές παραγωγές. Συνδετικός κρίκος στην περίπτωση του “Il dolce corpo di Deborah” με τα φωτορομάντσα εκείνα, ο κύριος Jean Bernard de Chieusses de Combaud de Roquebrune, γνωστός ως Jean Sorel, με μεγάλη καριέρα και στο σινεμά και στην έντυπη, καλτ αυτή μορφή μεταφοράς του.

Ο Guerrieri συμπλήρωσε το καστ με την συμμετοχή του του Ουρουγουανού Jorge Hill Acosta y Lara, γνωστού ως George Hilton, άκρως αναγνωρίσιμης φιγούρας ταινιών σπαγγέτι γούεστερν, του καθιερωμένου σε ρόλους διεστραμμένου, μαφιόζου, φονιά, αλκοολικού, τρόφιμου ψυχιατρείου, κατάδικου και πάσης φύσεως καταραμένων μορφών των Ιταλικών giallo, Luigi Pistilli(αποκλείεται να μην έχετε δει έστω μια ταινία του) και την Ida Galli, που εδώ χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Evelyn Stewart. Κι αυτή συνήθιζε να εμφανίζεται σε ρόλους "κακού", με μια ιδιαίτερη προτίμηση στα θρίλερ, όπου και πρωταγωνίστησε ή συμμετείχε σε δεκάδες. Θα την συναντήσετε και ως Isli Oberon, ή Arianna. Παλιοσειρές λοιπόν, όλοι τους έμπειροι από τέτοια φιλμ, αν προσθέσουμε και το δίδυμο Carol Baker & Jean Sorel. Η Baker, σεξ σύμβολο των αρχών του '60 στην Αμερική, γύρισε πολλές ταινίες στην Ιταλία, σε μια δεύτερη, Ευρωπαϊκή καριέρα, που επιχείρησε στα τέλη του '60. Το "Il dolce corpo di Deborah" συγκαταλέγεται στις καλές της και εμπορική επιτυχία, τηρουμένων των αναλογιών πάντα. Το “Her Harem”(1966), πάντως του Marco Ferreri, εξακολουθεί να είναι μακράν η καλύτερη όλων.

Οι Ernesto Gastaldi και Luciano Martino που έγραψαν το σενάριο στην ταινία του Guerrieri, αξιοποίησαν τις υποκριτικές δυνατότητες της Baker, όπως και των υπολοίπων. Το φινάλε είναι εξαιρετικά ευρηματικό. Ντεμπούτο για το φιλμ στο Παρίσι, τον Φεβρουάριο του 1969. Λογικό, καθώς τα περισσότερα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στην πόλη του φωτός και στην Γενεύη, ενώ συνέβαλε και η παρουσία του δημοφιλούς Sorel στο καστ, στην απόφαση αυτή. Η βίλα που χρησιμοποιήθηκε άρεσε και στον Uberto Lenzi, οπότε γύρισε εκεί το “Un posto ideale per uccidere”(“Oasis of fear”), το 1971. Την μουσική υπόκρουση έχει κάνει η πιανίστα Nora Orlandi, ενώ το τραγούδι των τίτλων ερμηνεύει η Paola Orlandi. Σε μια σκηνή της ταινίας εικονίζεται η αγάπη των Ιταλών για τα fumetti(κόμικς), τα οποία κοσμούν ως ταπετσαρία ένα κλαμπ της εποχής. Κάπου εκεί συναντάμε και τον Batman, έντυπα επιφωνήματα και την κλασική γραμμή του Αμερικανού Jack Kirby, εκ των σημαντικότερων δημιουργούν που συνεργάστηκαν με την Marvel.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Η επιστροφή στην Γενεύη, γενέτειρα του συζύγου της, θα ξυπνήσει έναν εφιάλτη από το παρελθόν, για την όμορφη Ντέμπορα. Οι μνήμες από την αυτοκτονία της πρώην συζύγου του Μαρσέλ, θα πάρουν σάρκα και οστά, όταν ο Φίλιπ, παλιός φίλος και άλλοτε ερωτευμένος με την νεκρή, έρχεται για να απειλήσει την ευτυχία τους, με τηλεφωνήματα που υπόσχονται εκδίκηση και θάνατο. Η υπόθεση περιπλέκεται, όταν η τηλεφωνική υπηρεσία διαβεβαιώνει το ζευγάρι ότι η γραμμή από όπου προήλθαν είναι ανενεργή, ενώ η φυγή στην πολυτελή βίλα προκειμένου να αφήσουν όλο αυτό το γκρίζο πίσω τους, δεν θα φέρει παρά πρόσκαιρη λήθη, με τον καλλιτέχνη γείτονα να προστίθεται στο γαϊτανάκι του μυστηρίου και την πλεκτάνη να αποδεικνύεται πολύ πιο πολύπλοκη από ότι αρχικά φαντάζει και μια χιονοστιβάδα ανατροπών να έρχεται με ορμή…

08/10/2025

«Το χαμόγελο της ύαινας» (“Il sorriso della iena” – 1972)

Τυπικό giallo των αρχών του ’70, ενσωματώνοντας όλα εκείνα τα στοιχεία που έκαναν το είδος αναγνωρίσιμο. Πλοκή, ερωτισμός, δολοπλοκίες, δράση, σασπένς, αγωνία, σύγχρονη αισθητική αντίληψη, πανέμορφη μουσική υπόκρουση και πλήθος ανατροπών. Το “Il sorriso della iena” δεν παρεκκλίνει στο ελάχιστο από την πιο πάνω «συνταγή», με την οποία οι γείτονες παρουσίασαν μια ενδιαφέρουσα εκδοχή/συνδυασμό αστυνομικού, θρίλερ και ερωτισμού, με τις γυμνές σκηνές να λειτουργούν τόσο ως συνδετικός κρίκος, όσο και αυτόνομα. Τα σενάρια είναι τα δυνατά σημεία των giallo, κάτι που επιβεβαιώνεται και εδώ.

Από την τριάδα των Silvio Amadio, Francesco Di Dio και Francesco Merli, ο πρώτος ήταν εκείνος που έκανε μεγαλύτερη αίσθηση με τις σεναριακές του εμπνεύσεις. Γι' αυτό και η καριέρα του είχε σαφώς μεγαλύτερη διάρκεια από ότι των άλλων δύο. Ο Amadio έγραψε και σκηνοθέτησε μεταξύ άλλων και την κωμωδία "Oltraggio al pudore"(1964), το αστυνομικό "Il segreto del vestito rosso"(1965), το ενδιαφέρον θρίλερ "L'isola delle svedesi"(1969) και το επίσης θρίλερ "Peccati di gioventù"(1975). Τα πήγε εξίσου καλά τόσο ως σεναριογράφος, όσο και καθοδηγώντας τις κάμερες, κάτι που πιστοποιεί και σε αυτό το φιλμ, του οποίου συν τοις άλλοις έχει κάνει και την παραγωγή. Άνθρωπος – ορχήστρα, ο ταλαντούχος Ιταλός κινηματογραφιστής.

Ο Roberto Pregadio, ένας μουσικοσυνθέτης με πολλές επιρροές από τους ήδη καταξιομένους συμπατριώτες του(Piero Umiliani, Stelvio Cipriani, Bruno Nicolai, Riz Ortolani, Piero Piccioni κ.α.), κάνει ένα soundtrack που φέρνει έντονα σε καλοκαιρινή, ποπ Riviera του '60, διατηρώντας ωστόσο το eurocrime στοιχείο, που καθιέρωσε παγκοσμίως την περίφημη Ιταλική σχολή του '60 και του '70 και την ανέδειξε σε άκρως επιδραστική. Στην ταινία του Amadio επιλέγει το ψευδώνυμο Bob Deramont. Το τραγούδι της ταινίας ερμηνεύει ένας θρύλος εκείνης της σκηνής, η μια και μοναδική Edda Dell'Orso. Για τους φίλους της κινηματογραφικής μουσικής και ειδικά των giallo, όπου πετύχετε το soundtrack, επενδύστε ανεπιφύλακτα.

Πρωταγωνιστεί η λολίτα των φιλμ εκείνων Jenny Tamburi, η Rosalba Neri των "Arena"(1974) και "Esther & the king"(1960), με καριέρα και εκτός Ιταλίας, ο έμπειρος σε σενάρια giallo Silvano Tranquilli, ο Αμερικανός Hiram Keller με τις αμέτρητες συμμετοχές σε καλτ φιλμ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. ενώ κάνει ένα πέρασμα κάποια στιγμή και η ιέρεια αυτών των ταινιών, Barbara Bouchet. Πολύ ενδιαφέρον το σενάριο και εξαιρετικά εκτελεσμένο από τον Amadio, που αφήνει τους ηθοποιούς να κινηθούν πιο ελεύθερα, δεσμεύοντας λιγότερο χρόνο στους διαλόγους, εστιάζοντας ταυτόχρονα στον χώρο και τις γωνίες λήψης. Η αισθητική των αρχών της δεκαετίας του ’70 κάνει την αφήγηση να κυλάει σε ένα ρυθμό καλλιτεχνικού ντοκιμαντέρ, με τις μελωδίες του Pregadio να τονίζουν τα συναισθήματα. Πολύ καλές και οι ερμηνείες/μοντάζ. Γινόταν άνετα remake. Η ταινία δεν προβλήθηκε στην Ελλάδα.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Μια έφηβη επιστρέφει στο πατρικό, έπειτα από τον τραγικό επίλογο που έθεσε στη ζωή η πλούσια και εκκεντρική μητέρα της. Την μικρή υποδέχεται ο πατριός της και η δεύτερη γυναίκα του, μια διάσημη φωτογράφος μοντέλων, που εποφθαλμιούν την περιουσία της και υφαίνουν μια θανάσιμη δολοπλοκία, προκειμένου να την ξεφορτωθούν για να την καρπωθούν εκείνοι. Ένα τρομακτικό γαϊτανάκι αρχίζει και μέσα στις περιστροφές του περικλείει την ερωτική έλξη προς κάθε αποδέκτη, όπως και μια σειρά «ατυχημάτων», που θα επιφυλάξουν απρόβλεπτη κατάληξη και ένα φινάλε γεμάτο ανατροπές…

24/09/2025

Rip Claudia Cardinale.

23/09/2025

«Ο δολοφόνος» - “Kriminal” (1966)

Εξαιρετική μεταφορά δημιουργίας της Ιταλικής σχολής κόμικς στη μεγάλη οθόνη. Από τις καλύτερες που έγιναν ποτέ. Σαφώς καλύτερο από το φιλμ του '68(“Il marchio di Kriminal”). Καταφέρνει να κρατήσει τον θεατή μέσα στις σελίδες του κόμικς, με πολύ έξυπνο τρόπο και, πρωτοποριακό. Οι τίτλοι έναρξης, αλλά κυρίως οι τίτλοι τέλους, είναι καταπληκτικοί! Πολύ μπροστά από την εποχή του. Μέχρι και σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς, στην πιστότητα της μεταφοράς μιας κόμικς δημιουργίας στη μεγάλη οθόνη. Αποτυπώνει τόσο το χιούμορ, όσο και την δράση. Ανέβασε τον πήχη ψηλά, κάτι που είχε σαν επακόλουθο τις αυξημένες απαιτήσεις του κοινού για το sequel(καλό, αλλά σε μέτρια επίπεδα, συγκριτικά με το πρώτο φιλμ). Μακράν η καλύτερη εμφάνιση του Glenn Saxon, που είναι άψογος ενσαρκώνοντας τον κεντρικό χαρακτήρα.

Το φιλμ εντάσσεται στο genre του Eurospy(με θυγατρικό αυτό του Eurocrime - αμφότερα cult εκπρόσωποι των late sixties), έχοντας όλα εκείνα τα στοιχεία που το χαρακτηρίζουν. Ποιά είναι αυτά; Κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα, ακριβά κοσμήματα, υπέροχοι παραθεριστικοί προορισμοί, ταχύπλοα με ξύλινη εξωτερική επένδυση(φετίχ πλέον), Μαρτίνι με πάγο, καζίνο, λαμπερές γυναίκες, ευφάνταστους κλέφτες – παράτολμες ληστείες, κομψότητα και στυλ, κοκτέιλ πάρτι υπό το σεληνόφως, ρομάντζο, διθέσια σπορ αυτοκίνητα(αντικείμενο συλλεκτικό του πόθου στις μέρες μας), γυρίσματα σε πολλές Ευρωπαικές πόλεις κ.α. Παραγωγές που αποπνέουν έναν άκρως νοσταλγικό '60ς αέρα. Τα σενάρια τους ισορροπούν την δράση με την πλοκή, το μυστήριο με το φλερτ, την φινέτσα με τον δυναμισμό. Ιδιαίτερα δημοφιλές ως είδος, με πολλούς φίλους παγκοσμίως, διακρίνεται και για τις παρουσίες πίσω από τις κάμερες σπουδαίων Ιταλών σκηνοθετών. Οι Ιταλοί επένδυσαν στο Eurospy και, δημιούργησαν την δική τους σχολή(όπως και οι Γάλλοι). Στους μεγαλύτερους ηλικιακά, θα θυμίσει έντονα κάτι από τα εξώφυλλα των εκδόσεων βιβλίων τσέπης εκείνων των χρόνων και, ειδικά των περίφημων ΒΙΠΕΡ, που εισήγαγαν το Ελληνικό αναγνωστικό κοινό στην κουλτούρα των αστυνομικών/κατασκοπικών διηγημάτων.

Ο μεγάλος Ιταλός σκηνοθέτης Umberto Lenzi(από τους λίγους εν ζωή εκείνης της γενιάς), ήταν αυτός που ανέλαβε να δώσει σάρκα και οστά στην δημιουργία των συμπατριωτών του Magnus & Max Bunker. Ένας δαιμόνιος κλέφτης με κύρια χαρακτηριστικά του την ολόσωμη φόρμα σκελετού, τον κυνισμό και, την αποφασιστικότητα του, αναζητεί τα θύματα του μεταξύ των Ευρωπαίων αριστοκρατών. Χτυπάει γρήγορα και, διαφεύγει πάντα του επιθεωρητή Μίλτον. Ο Kriminal μοιάζει αρκετά στον Diabolik(επίσης Ιταλική δημιουργία κόμικς που πέρασε κι αυτή στην μεγάλη οθόνη), όμως διαφέρει κάπως στα κίνητρα και, σαν χαρακτήρας. Αδίστακτος και πνευματώδης, καταφέρνει να παρεισφρήσει στους κύκλους των ευγενών, χρησιμοποιώντας και την γοητεία του. Θυμίζει κάτι από Φαντομά, αλλά προς το πιο σκληρό. Το 1966 που σκηνοθετήθηκαν οι χάρτινες του περιπέτειες για τις ανάγκες της ομώνυμης ταινίας, το Eurospy σαν είδος βρίσκονταν στο φόρτε του και, ο Lenzi μετρούσε ήδη πολλές επιτυχίες, όπως τα Super Seven Calling Cairo (1965), 008 Operation Exterminate (1965), και, The Spy Who Loves Flowers (1966). Επιπλέον, είε την καλτ εκείνη αύρα που χρειάζονταν η ταινία, αλλά και την ξεχωριστή του οπτική. Η παραγωγή έγινε από κοινού από τις Filmes Cinematografica, Estela Films(Ισπανικά στούντιο και τα δύο), Copercines, Cooperativa Cinematográfica(Ιταλική εταιρεία).

Στο σενάριο συμμετείχε μαζί με τον σκηνοθέτη και ο Max Bunker(σεναριογράφος του κόμικς), ενδεικτικό του πόσο πιστά επιθυμούσε ο Lenzi να γίνει η μεταφορά. Πράγματι, δεν αλλοιώθηκε καθόλου το κλίμα του κόμικς. Άλλωστε ο Lenzi ήταν τελειομανής, οπαδός της λεπτομέρειας, αλλά και φίλος των χάρτινων ηρώων. Στην μουσική έχει γίνει πάλι καταπληκτική δουλειά. Πολύ όμορφα τα θέματα που έγραψαν οι Roberto Pregadio και, Romano Mussolini. Είναι κεφάτα και πολύ γρήγορα, με στοιχεία funk και jazz, κάνοντας τον θεατή να κινείται ρυθμικά δίχως να το αντιληφθεί. Οι Ιταλοί μουσικοσυνθέτες έκαναν θαυμάσιες δουλειές στα μέσα της δεκαετίας, τόσο στα Eurospy/Eurocrime, όσο και στα σπαγγέτι γουέστερν. Μοναδικά ηχοχρώματα, καλοκαιρινά και δροσερά. Ας περάσουμε και στο καστ. Πρωταγωνιστεί ο Glenn Saxon(στον ρόλο του Kriminal), μια περίεργη περίπτωση ηθοποιού. Γεννημένος στην Ολλανδία, έκανε καριέρα στην Ιταλία υποδυόμενος ρόλους Αμερικανών! O Roel Boss όπως είναι το πραγματικό του όνομα, εμφανίστηκε με το ξανθό του μαλλί στα 1965, για να χαθεί το ίδιο ξαφνικά το '71. Σε αυτά τα 6 χρόνια, πρόλαβε να γυρίσει 14 φιλμ(μέσα σε αυτά και τα δύο ως Kriminal), ενώ σε ένα comeback του το 1983, υποδύθηκε τον εαυτό τοy(στην κωμωδία, “Aqua e sapone”). Από εκεί κι έπειτα μέχρι το 1993, στράφηκε σε καθαρά τηλεοπτικές παραγωγές. Έχει παράξενο στυλ στο παίξιμο του. Πολύ νεύρο(γύριζε και τις επικίνδυνες σκηνές ο ίδιος), αλλά και ηρεμία στα χαρακτηριστικά, “κρύο αίμα” όπως λέμε. Δεν ήταν υψηλών απαιτήσεων, αλλά διέθετε μια σταθερότητα/αξιοπιστία.

Ο Λονδρέζος επιθεωρητής της Σκότλαντ Γιάρντ, Μίλτον, που τον καταδιώκει διαρκώς, είναι ο Andrea Bosic(έπαιξαν μαζί και στην δεύτερη ταινία). Σλοβένικης καταγωγής αυτός, έκανε επίσης καριέρα όπως και ο Saxon στην Ιταλία. Η φιλμογραφία του δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη(περιλαμβάνει πολλά ετερόκλητα είδη). Κατά περίεργο λόγο σταμάτησε κι αυτός το '68, για να επιστρέψει για τρία φιλμ την δεκαετία του '80. Καλός ηθοποιός, αλλά με εντελώς άστοχες παραγωγές(χαμηλών απαιτήσεων). Έχω την αίσθηση πως αν δοκίμαζε κάτι πιο ποιοτικό, θα προχωρούσε παραπάνω στην καριέρα του. Η γυναίκα που μπαίνει ανάμεσα στους δύο, είναι μια ηθοποιός – εσπεράντο! Με ρίζες Ισπανικές και, Πορτογαλικές, γεννημένη στην Γερμανία(ξεκίνησε ως αθλήτρια σε τσίρκο), έριξε άγκυρα και αυτή στην Ιταλία! Η Helga Line, έκανε μεγαλύτερο όνομα από τους δύο συνάδελφους της(Saxon – Bosic), παίζοντας σε φιλμ εποχής, ιστορικά, φαντασίας και, θρίλερ. Θεωρώ ως καλύτερα της τα Agent 077: Mission Bloody Mary (1965), και, War Goddess (1973). Το “Kriminal” προβλήθηκε στη χώρα μας με τον μάλλον λιτό τίτλο... “Ο δολοφόνος”.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Μια υπόθεση πολλών καρατίων και ακόμη περισσότερων κινδύνων, περιμένει με τη μορφή λείας τον περιβόητο μασκοφόρο ληστή “Kriminal”. Τα διαμάντια μπορεί να λάμπουν για πάντα, αλλά καλό είναι να τα ελέγξει κανείς, ως προς την αυθεντικότητα τους... Καθώς το κουβάρι του νήματος αρχίζει να περιστρέφεται με ταχύτητα, οι πιθανοί κάτοχοι τους αλλάζουν διαρκώς, οι παγίδες παίρνουν γυναικείες μορφές και, ένας φίλος από τα παλιά διεκδικεί το δικό του τρόπαιο: το τομάρι του Kriminal! Ο επίλογος θα παιχτεί στην Κωνσταντινούπολη και, θα έχει γεύση από μπαχαρικά της Ανατολής...

16/09/2025

Από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του. Μακριά από το σταριλίκι και το εύπεπτο ύφος ταινιών, επέλεξε τον δύσκολο δρόμο της καθιέρωσης, με εξαιρετικές επιλογές σεναρίων, πολλές από τις οποίες έγιναν τεράστιες εμπορικές επιτυχίες. Η συνύπαρξη του με τον Paul Newman στα “Butch Cassidy & the Sundance Kid” και “The Sting”, άφησε πίσω της δύο θαυμάσιες ταινίες, από αυτές που απλά δεν γυρίζονται ξανά. Δύσκολο ως εγχείρημα και με εντελώς υποκειμενικά κριτήρια, παραθέτω τις 10 αγαπημένες μου ταινίες του, χωρίς σειρά αξιολόγησης (γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι έχω αδικήσει μπόλικες…):

"This Property Is Condemned" (1966 - σκηνοθεσία Sydney Pollack, σενάριο Francis Ford Coppola), με παρτενέρ την Natalie Wood.

"The Way We Were" (1973 - του Sydney Pollack), με την Barbra Streisand.

"Butch Cassidy and the Sundance Kid" (1969 - σκηνοθεσία George Roy Hill), με τον Paul Newman.

"The Sting" (1973 - σκηνοθεσία George Roy Hill), με τον Paul Newman.

"The Great Gatsby" (1974 - σενάριο Francis Ford Coppola, σκηνοθεσία Jack Clayton, μεταφορά του βιβλίου του F. Scott Fitzgerald), με την Mia Farrow.

"Three Days of the Condor" (1975 - σκηνοθεσία Sydney Pollack), με την Faye Dunaway.

"All the President's Men" (1976 - του Alan J. Pakula), με τον Dustin Hoffman.

"Out of Africa" (1985 - του Sydney Pollack), με την Meryl Streep.

"The Natural" (1984 - του Barry Levinson), με τον Robert Duvall, την Glenn Close και την Kim Basinger).

"The Horse Whisperer" (1995 - σε σκηνοθεσία από τον ίδιο), με την Kristin Scott Thomas.

Rip Robert Redford.

06/09/2025

Η Βρετανική εταιρεία που άνοιξε νέους δρόμους στην παραγωγή ταινιών τρόμου, όντας μια εκ των πρωτοπόρων στο χώρο και με ένα συνολικό gothic concept ως προσέγγιση, ανοίγει ενίοτε τις σκουριασμένες μπάρες στις κατακόμβες της και μας προσφέρει απόηχους της ντοματο… βαμμένης της διαδρομής. Που για να είμαστε ακριβείς, αρχικά αποτελούνταν από σοκολάτα, στις ασπρόμαυρες παραγωγές. Συλλεκτικά cd, με αποδέκτες όσους εντρύφησαν σε ταινίες δράκουλα, λυκάνθρωπου, τεράτων του Φρανκεστάιν και λοιπών δαιμόνιων. Και είναι μπόλικοι αυτοί, καθώς η Hammer δημιούργησε ένα δικό της κοινό και μια καλτ διάσταση τρόμου με πολλούς θιασώτες. Το 2001 λοιπόν, η GDI Records έριξε στην κυκλοφορία ένα cd άκρως αντιπροσωπευτικό εκείνων των φιλμ, περιλαμβάνοντας αποσπάσματα από 13 συνολικά ταινίες.

Πρόκειται για τα:

“The Mummy” («Ο βρικόλακας των πυραμίδων» - 1959)

“The devil rides out” («Η ερωμένη του διαβόλου» - 1968)

“Twins of evil” («Τα δίδυμα του δράκουλα» - 1971)

“Frankenstein Must Be Destroyed” («Ο Φρανκενστάιν πρέπει να πεθάνει» - 1969)

"Quatermass And The Pit" («Το τέλος του κόσμου» - 1967)

"The vampire lovers" («Οι ερωμένες του δράκουλα» - 1970)

"Taste the blood of Dracula" («Φίλησε το αίμα του δράκουλα» - 1970)

"The legend of the 7 golden vampires" («Οι 7 χρυσοί βρικόλακες» - 1974)

"Frankenstein & the monster from hell" («Ο Φρανκενστάιν και το τέρας της κολάσεως» - 1974)

"The lost continent" («Η χαμένη ήπειρος» - 1968)
"Lust for a vampire" («Η επιθυμία του βρικόλακα» - 1971)

"The curse of the mummy" («Ο τάφος της μούμιας» - 1964)

"Scars of Dracula" («Τα σημάδια του δράκουλα» - 1970)

Χμ. Ξέρω τι σκέφτεστε. Που είναι τα υπόλοιπα; Σωστή η απορία. Η απάντηση βρίσκεται στα 2 cd της GDI, που κυκλοφόρησαν το ’98 και το ’99 αντίστοιχα. Τίτλος τους: “The Hammer music films collection 1 & 2”. Συνεπώς, το “The best of Hammer horror” ήρθε απλά για ως ανακεφαλαίωση των όσων διαδραματίστηκαν ηχητικά στις δύο συλλογές αυτές που προηγήθηκαν. Ένα άτυπο best of the best. Μέσα θα βρείτε τα θέματα των παρακάτω ταινιών:
“The Hammer music films collection 1”

"The Devil Rides Out" («Η ερωμένη του διαβόλου» - 1968)

"Twins Of Evil" («Τα δίδυμα του δράκουλα» - 1971)
"The Mummy" («Ο βρικόλακας των πυραμίδων» - 1959)

"Captain Kronos Vampire Hunter" («Λοχαγός Κρόνος» - 1974)

"Dracula – Horror of Dracula" («Δράκουλας, ο βρικόλακας των Καρπαθίων» - 1958)
"Moon Zero Two" (χωρίς προβολή στη χώρα μας – 1969)

"Frankenstein Must Be Destroyed" («Ο Φρανκενστάιν πρέπει να πεθάνει» - 1969)

"When Dinosaurs Ruled The Earth" («Γυμνοί στην άμμο» - 1970)

"The Kiss Of The Vampire" («Το φιλί του βρικόλακα» - 1963)

"The Gorgon" («Τα πύρινα μάτια του μαύρου πύργου» - 1964)

"Scars Of Dracula" («Τα σημάδια του δράκουλα» - 1970
"Hands Of The Ripper" («Στα χέρια του Τζακ του Αντεροβγάλτη» - 1971)

"The Curse Of The Mummy's Tomb" («Ο τάφος της μούμιας» - 1964)

"The Vampire Lovers" («Οι ερωμένες του βρικόλακα» - 1970)

"Creatures The World Forgot" (χωρίς προβολή στη χώρα μας – 1971)

"The Curse Of Frankenstein" («Η μάσκα του Φρανκενστάιν» - 1957)

"Dr Jekyll & Sister Hyde" («Δρ Τζέκιλ και κυρία Χάιντ» - 1971)

"Lust For A Vampire" («Η επιθυμία του βρικόλακα» - 1971)

"Quatermass & The Pit" («Το τέλος του κόσμου» - 1967)

"Countess Dracula" («600 παρθένες για τον δράκουλα» - 1971)

"She" («Η αμαρτωλή της ερήμου» - 1965)

"The Brides Of Dracula" («Η εκδίκησις του δράκουλα» - 1960)

"Blood From The Mummy's Tomb" («Αίμα από τον τάφο της μούμιας» - 1971)

"The Legend Of The 7 Golden Vampires" («Οι 7 χρυσοί βρικόλακες» - 1974)

"Taste The Blood Of Dracula" («Φίλησε το αίμα του δράκουλα» - 1970)

“The Hammer music films collection 2”

"The Satanic Rites Of Dracula” («Ο δράκουλας διψάει για φρέσκο αίμα» - 1973)

"Demons Of The Mind" («Οι δαιμονισμένοι» - 1972)

"The Mummy's Shroud" («Η κατάρα της μούμιας» - 1967)

"Frankenstein And The Monster From Hell"
"Dracula Has Risen From The Grave" («Ο Φρανκενστάιν και το τέρας της κολάσεως» - 1974)

"The Witches" («Οι μάγισσες» - 1967)

"The Vengeance Of She" («Η βασίλισσα του χαμένου παραδείσου» - 1968)

"The Evil Of Frankenstein" («Το τέρας του Φρανκενστάιν» - 1964)

"The Plague Of The Zombies" («Η μεγάλη νύχτα του τρόμου» - 1966)

"Fear In The Night" («Τρόμος μέσα στη νύχτα» - 1972)

"Frankenstein Created Woman" («Η μνηστή του Φρανκενστάιν» - 1967)

"The Pirates Of Blood River" («Οι πειραταί του κόκκινου ποταμού» - 1962)

"To The Devil A Daughter" («Μια παρθένα για τον διάβολο» - 1976)

"Quatermass 2" («Εξωγήινοι εισβολείς» - 1957)
"The Curse Of The Werewolf" («Η κατάρα του λυκάνθρωπου» - 1961)

"The Abominable Snowman" («Ο χιονάνθρωπος των Ιμαλάϊων» - 1957)

"Dracula. A.D. 1972" («Δράκουλας 1972» - 1972)

"The Hound Of The Baskervilles" («Η επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς» - 1959)

"Vampire Circus" («Ο χορός των φαντασμάτων» - 1972)

"The Lost Continent" («Η χαμένη ήπειρος» - 1968)
"Slave Girls" (χωρίς προβολή στη χώρα μας – 1987)

"The Phantom Of The Opera" («Το φάντασμα της όπερας» - 1962)

"Crescendo" («Ένα πτώμα στην πισίνα» - 1970)

"Rasputin The Mad Monk" («Ρασπούτιν ο δαίμων της Ρωσίας» - 1966)

"One Million Years B.C." («Ένα εκατομμύρια χρόνια π.Χ.» - 1966)

Για τους φανατικούς φίλους της εταιρείας, υπάρχουν και επιμέρους συλλογές. Όπως τα:

“The Hammer Vampire Film Music Collection”
“The Hammer Frankenstein Film Music Collection”
“The Hammer Quatermass Film Music Collection”

Όπως μαρτυρούν και στον τίτλο, περιέχουν αποσπάσματα και θέματα από τις σειρές ταινιών αυτές. Σαφώς και υπάρχουν κενά. Όπως τα “Reptile”, “The Shadow of the Cat”, “Hands of the Ripper”, “Dr. Jekyll and Sister Hyde”, “Countess Dracula”, “The man who could cheat death”, “Taste of Fear”, “Paranoiac”, “Nightmare”, “The Nanny”, “The Snorkel”, “The Viking Queen”, “Creatures the World Forgot”, “The Stranglers of Bombay”, “The Terror of the Tongs” και πολλά ακόμη(ενδιαφέρον θα παρουσίαζε εξίσου, αν κυκλοφορούσε παρόμοιο υλικό και από την προ Hammer περίοδο, πριν ενωθούν δηλαδή οι εταιρείες Amicus και British Lion, όπου πραγματικά παρήγαγαν εξαιρετικά φιλμ, όπως το υπέροχο και ατμοσφαιρικό “City of the dead”). Για αυτά προφανώς θα πρέπει να έχετε υπομονή, προκειμένου να εμφανιστούν 1,2,3 συλλογές ακόμη, αν και εφόσον συμβεί κάτι τέτοιο. Διαφορετικά, υπάρχουν πάντα και τα soundtrack τους μεμονωμένα σε δίσκους βινυλίου, κάτι που προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη ατμοσφαιρικότητα στην ακρόαση. Τι καλύτερο για τους φίλους των Peter Cushing και Christopher Lee, να απολαμβάνουν τα ηχητικά αποσπάσματα των αναμετρήσεων τους στα στούντιο της Hammer, συνοδεία κόκκινου κατά προτίμηση κρασιού, υπό το διακριτικό ημίφως των κεριών, ενώ η βελόνα χαϊδεύει τα αυλάκια του δίσκου…

28/12/2024

Βασισμένο σε μια ιδέα του Alfredo Castelli(μεταξύ άλλων σεναριογράφο και του πολύ επιτυχημένου κόμικ “Martin Mystere), το περιοδικό “Il corriere dei ragazzi” εκδίδει το 1973 στην Ιταλία το πρώτο τεύχος του “Gli Aristocratici”. Τα σκίτσα αναλαμβάνει ο άκρως αναγνωρίσιμος για την σχεδιαστική του γραμμή Ferdinando Tacconi. Το ύφος και η υφή των περιπετειών, όπως και η διάρθρωση της ομάδας των πρωταγωνιστών, παραπέμπει – από εκεί προφανώς αντλήθηκε η ιδέα – στην καλτ ταινία, περήφανο εκπρόσωπο του Eurocrime genre, “Sette Uomini d'Oro”.

Το φιλμ σκηνοθέτησε ο Marco Vicario, έκανε την παραγωγή και έγραψε το σενάριο. Μια αστυνομική κωμωδία, με πρωταγωνιστές μια ομάδα κακοποιών, που έκανε πολύ καλά εισιτήρια το 1965. Πολύ περισσότερα από τα προσδοκώμενα ως έσοδα. Στους κεντρικούς ρόλους, οι Rossana Podesta, Phillippe Leroy, Gastone Moschin, Gabriele Tinti, Giampiero Albertini και Dario De Grassi. Η μουσική επένδυση είναι του του σπουδαίου Armando Trovajoli. Ένα soundtrack απόκτημα πραγματικά, για όσους ασχολούνται με τον ήχο του σινεμά.

12 χρόνια μετά την πρεμιέρα της ταινίας και μόλις 4 από την μεταφορά της στο χαρτί στην Ιταλία, οι εκδόσεις «Μονόκερως» (Ανδρεόπουλος – Ραμπατζής), κυκλοφορούν και στην χώρα μας τους «Αριστοκράτες», σε μηνιαία βάση. Ήταν Ιούλιος του 1977 και το κόστος του εκδοτικού αυτού εγχειρήματος, μετριόνταν σε 15 δραχμές. Στις σελίδες του συνυπήρχαν ο ιππότης Λανσελότος, οι πονηροί κομπιναδόροι εκ Ιταλίας ορμώμενοι, νονοί του περιοδικού, ο πειρατής «Μαυρογέννης» του Remacle (στην πρώτη του εμφάνιση στο Ελληνικό κοινό) και αρκετές ακόμη δημιουργίες της Ιταλο-Γαλλικής κόμικς σκηνής του ’60. Πρόλαβε να κυκλοφορήσει μόλις 4 τεύχη, πριν χαθεί στην κόμικς – λήθη. Οι περιπέτειες των «Αριστοκρατών» που τυπώθηκαν στα Ελληνικά, ήταν τα «Το αγαλματάκι των Αζτέκα», «Η εκδίκηση», «Αμερικάνικο κόλπο» και «Αποστολή: σώστε το Παρίσι».

Κάπου στο 2006, έπειτα από αρκετές διαπραγματεύσεις, κάναμε με έναν φίλο μια σειρά κόμικς ανταλλαγών, ιδιαίτερα σπάνιων στις μέρες μας. Προσπάθησα αρκετά και από ότι παρατηρώ κατάφερα τελικά, να ξεχάσω τι είχα δώσει από μέρους μου. Θυμάμαι όμως ότι τμήμα εκείνων που ήρθαν στα χέρια μου, ήταν και ο ιδιωτικής κατασκευής αυτός τόμος, με τα 4 τεύχη των «Αριστοκρατών».

Κόμικς καλημέρες.

Καλό Σαββατοκύριακο.

Cine Oasis

19/10/2025

13/10/2025

08/10/2025

24/09/2025

23/09/2025

16/09/2025

06/09/2025

28/12/2024

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Establishment

Shortcuts

Share

Category