25/12/2025
Όσοι γεννηθήκαμε πριν αλλάξει η χιλιετία δεν ανήκουμε σε μία εποχή, αλλά κουβαλούμε μέσα μας περισσότερους από έναν κόσμους. Θυμάμαι όταν περίπου δώδεκα χρονών τα Χριστούγεννα, η μητέρα μου έκοβε με το ψαλίδι από βελουτέ πράσινο και κόκκινο χαρτί κομμάτια σε σχήμα καρδιάς και φύλλων πλατάνου και τα έπιανε με καρφίτσες διάσπαρτα πάνω στην κουρτίνα του σαλονιού με τη δική μου μικρή βοήθεια. Στο χριστουγεννιάτικο δέντρο από πλαστικές τούφες πράσινες βέβαια, κρεμιόντουσαν μπάλες, αυτές όχι πλαστικές ή διαφανείς χρωματιστές όπως αργότερα στα χρόνια, αλλά από κράμα γυαλιού αδιαφανούς και λαμπερού που έσπαζαν εύκολα και με το μεταλλικό κρεμαστράκι με τα δύο πόδια που έμπαινε μέσα στην μπάλα. Στο πηγαινέλα σε μαγαζιά αόριστα θυμάμαι τις ευαίσθητες προσδοκίες για να αγοράσουμε κάποιο παιχνίδι. Ένα τραινάκι με μπαταρία που έτρεχε χωρίς να το οδηγεί κανένας πάνω σε μαύρες πλαστικές ράγες, με είχε τότε συναρπάσει.
Την Πρωτοχρονιά στο μεγάλο οικογενειακό τραπέζι με τους θείους, δύο λεπτά πριν ή δύο μετά την αλλαγή του χρόνου – ποτέ πριν, ποτέ μετά, αν ήταν δυνατό – ορμούσαν οι μεγάλοι στο τηλέφωνο, σχεδόν ενθουσιασμένοι για να πουν τις ευχές σε όσους έλειπαν. Μου είχε κάνει εντύπωση η σχεδόν παιδική θέρμη με την οποία φέρονταν και υποδέχονταν το Νέο Χρόνο. Με αυτή την εξαίρεση, οι άνθρωποι εκείνοι ήταν οι μεγάλοι. Αργότερα όλα αυτά έχασαν, όπως το ζούσα τουλάχιστον, τον ενθουσιασμό που αντιλαμβανόμουν τότε. Στους τριανταοκτάρηδες και σαραντάρηδες μεγάλους, άρχισαν να μειώνονται οι ελπίδες που είχαν, τότε που το αυγό στο χέρι τους φώναζε κιόλας κικιρίκου.
Πολύ πριν, περίπου επτά χρονών θυμάμαι την μικρή οδύνη που ένοιωσα, και την αμφιβολία που σάρωσε ό,τι γνώριζα, όταν μια Πρωτοχρονιά πρωί πριν την εκκλησία, με τα δώρα του Άη-Βασίλη φρέσκα ακόμα στο μαξιλάρι, ο μεγαλύτερος κατά δύο χρόνια εξάδελφός μου με πληροφόρησε, πως Άη-Βασίλης δεν υπάρχει. Η πραγματικότητα, ή τουλάχιστον αυτή που ονομάζουμε έτσι, κατέστρεφε όπως σχεδόν πάντα κάνει, τη μαγεία. Σήμερα, έφτιαξα όπως μου ζήτησαν εκεί που δουλεύω, ένα κουτί για να ρίχνουν τις κάρτες προς τον Άη-Βασίλη τα παιδιά στη χριστουγεννιάτικη γιορτή, καθώς και μερικές κάρτες δικές μου. Εγώ είδα στα μάτια μερικών παιδιών, τη χαρά που άλλοτε είχε αβέβαια περάσει και από μένα.
Ίσως η πραγματικότητα να είναι εκείνη που ξέρει να καλλιεργεί αν όχι κάτι άλλο θαυμάσιο, τουλάχιστον το ευγενές όνειρο, ενώ άλλες που της μοιάζουν, να υποδύονται την ύπαρξη εκείνης, και άλλες που δεν της μοιάζουν να αποτελούν φθορές της
