03/04/2026
Εχθές πήγα να δω τι ήθελε αυτή τη φορά να επικοινωνήσει το σύμπαν του Γιάννη Αγγελάκα.
Από την “Ταξιδιάρα Ψυχή” μέχρι το “Όπως ξυπνούν οι εραστές”, την ασύλληπτη δισκάρα με τους Επισκέπτες (που έχει μέσα και το “Σιγά μην κλάψω”) μέχρι τη χθεσινή βραδιά, αυτός ο άνθρωπος κολυμπάει στα νερά της τέχνης ποικιλοτρόπως.
Αποσύρεται όταν χρειάζεται και επανέρχεται πάλι όταν χρειάζεται. Κοροϊδεύει για να ξορκίσει την όποια ματαιοδοξία του και δεν μπαίνει σε καμία μάχη με τη γνωστή μανία να υπάρχεις με το στανιό στην κοινωνική ή καλλιτεχνική ζωή μήπως και σε ξεχάσουν.
Λες και ξεχνιέται ο Αγγελάκας..!
Εχθές, στην τελευταία ατάκα του έργου είπε «Έλα, κλείσε τα ματάκια σου» κι εγώ έκλεισα τα μάτια μου.
Σκέφτηκα, τι ωραίο πράγμα η εμπιστοσύνη στον καλλιτέχνη.
Να ξέρεις ότι η πρόθεση του είναι καθαρή και αγνή, ότι από όποια μονοπάτια κι αν περάσει στο έργο του, θα σε βγάλει πάλι στο φως γιατί αγαπάει τη ζωή.
Ευχαριστώ τον Γιάννη Αγγελάκα που υπάρχει, που είναι τόσο γλυκός και από κοντά και που δείχνει τον δρόμο της καθαρότητας, της Παύσης, του μέτρου και της αυθεντικότητας.
