Φωτογραφία. Ή αλλιώς ανάμνηση.
Μου φαντάζει αδιανόητο να ζούμε χωρίς να μπορούμε να «αιχμαλωτίζουμε» στιγμές, τοπία και πρόσωπα. Χωρίς τη φωτογραφία σαν τέχνη, τη φωτογραφική σαν εργαλείο, τη φωτογραφία σαν ανάμνηση. Είναι άκρως εντυπωσιακό το ότι ο άνθρωπος κατόρθωσε να εφεύρει το μέσο με το οποίο μπορείς να αποτυπώνεις σε ένα είδος χαρτιού σκέψεις, συναισθήματα, εικόνες, πρόσωπα, πράγματα που π
οτέ δεν τους έδινες τη δέουσα σημασία, σκηνές και βιώματα που προ ενός κλάσματος του δευτερολέπτου συνέβησαν, ξέροντας πως δεν θα επαναληφθούν ποτέ στο μέλλον. Παρά μόνο θα υπάρχουν εκεί, μέσα στις φωτογραφίες αποτυπωμένα, κλεισμένα σε ένα κάδρο, ένα συρτάρι, έναν υπολογιστή, πλέον (!).
Από μικρή, βλέποντας φωτογραφίες, διαμόρφωνα τους δικούς μου ήρωες. Αυτούς που θα ήθελα να θυμάμαι πάντα, αυτοί που δεν γράφτηκαν σε κανένα βιβλίο, αλλά έχοντας τη δυνατότητα να κοιτάω επί ώρες τα μάτια και την κίνησή τους «παγωμένα» από τον χρόνο, με ώθησαν στο να σκέφτομαι και να πλάθω εικόνες, σαν αυτές που θα είχα σήμερα, αν τους ζούσα από κοντά. Δεν έχω μετανιώσει για καμία φωτογραφία μου -κι ούτε πρόκειται-, κάθε μια κρύβει τη δική της ιστορία, κάθε μια δηλώνει τη ζωή τη δική μου και των τριγύρω μου. Κάθε μια αποτελεί τα λόγια που έχω ανάγκη να πω. Με βοηθάει να μην ξεχνάω το παρελθόν μου και πρωτίστως πρόσωπα που ίσως έχω καιρό να δω, που ίσως και να μην δω ποτέ ξανά, παραμένοντας έτσι ως μια... ανάμνηση.
