Πατάς ένα κουμπί και ακούς το άρωμα γυναίκας, μυρίζεις μπύρα και τσίπουρο κινείσαι σε ρυθμούς λάτιν και ο κύριος με το σαξόφωνο σου σπάει τα τύμπανα. Τρίβεις τα μάτια. Είσαι ακόμα μόνος στο σπίτι! Ψάχνεις να βρεις το λόγο που συνεχίζεις να ακούς, κοιτάς ποιος προβληματικός παίζει μουσική και ενώ ξεκινάει η ρεμπέτικη εκδοχή του nothing else matters παίρνεις τηλέφωνο το δικηγόρο σου για να κάνεις μι
α μήνυση περί αισθητικής, εν τω μεταξύ μπαίνεις στην αναμονή, αρχίζεις για λόγο ανεξήγητο να μπαίνεις στο ρυθμό. Έχεις αρχίσει και εκνευρίζεσαι πραγματικά και χωρίς λόγο η τύπισσα στο μικρόφωνο το πάει από δω, το πάει απο κεί και σου κολλάει Diamanda Gallas να ερμηνεύει ρεμπέτικο σε στυλ "καίγκομαι, καίγκομαι, ρίξε κι άλλο λάντι στη φωτιά". Είσαι ακόμα σε αναμονή, θες να την κλείσεις στης φυλακής τα σίδερα και σε ηρεμεί με ένα ορχηστρικό summertime. Η αλήθεια είναι πως μπορεί να έχει και πλάκα ή μάλλον αυτή είναι η πρόκληση κάθε φορά. Να έχει πλάκα, ή νεύρα, ή θλίψη. Να έχει κάτι ανθρώπινο και κάτι παθιασμένο. Αν δεν έχει τίποτα από όλα αυτά ακούς άλλη εκπομπή και είμαι περήφανη για σένα. Αν τα έχει όλα ακούς Jukebox.
