29/07/2026
სულის სარკე...
ადამიანები სწორედ იმდენ ადამიანობას გჩუქნიან, რამდენსაც მათი სული იტევს...
როგორც სარკე ვერ ასახავს იმას,
რაც მის წინ არ დგას,
ასეა გულიც - მხოლოდ იმას გასცემს,
რაც მის სიღრმეშია.
ნუ გეწყინება,
თუ ვიღაცამ სიყვარული
ნახევარი ხელით მოგაწოდა...
შეუძლებელია
სავსე მდინარე გადმოიღვროს
გამშრალი კალაპოტიდან.
ყველაფერს თავისი უხილავი ენა აქვს - ბუნებასაც და ადამიანსაც...
ღრუბელი მხოლოდ იმდენ წვიმას ღვრის, რამდენიც ცას დაუგროვდა.
ქარსაც, მხოლოდ ის სურნელი მოაქვს,
რასაც ყვავილები ანდობენ.
ადამიანიც ასეა - მის სიტყვებში ყოველთვის მისი შინაგანი ამინდია:
ვინც მზეს ატარებს, თბილად შეგეხება,
ვინც ქარიშხალს მალავს,
უნებურად ეკლებს დაგიტოვებს გულში.
ნუ მოსთხოვ ვარდს
ფიჭვის სურნელს,
ნურც კლდეს - წყაროს სიმღერას.
ყველა თავის ბუნებას ემორჩილება:
როგორც ზღვა - მოქცევას,
როგორც მდინარე - თავის კალაპოტს,
როგორც მთვარე - ღამის გზას.
არ უწყინო მათ, ვისაც ჩახუტება არ შეუძლიათ.
იქნებ მთელი სიცოცხლე
საკუთარ სიცივეს ებრძოდნენ...
არ განსაჯო ისინი, ვისაც სიტყვები ეკლებად ექცათ - შეიძლება, ერთ დროს სწორედ სიტყვებით აქვთ,
მათაც ნატკენი გული.
შეუძლებელია გასცე ის,
რაც შენში არასოდეს ყოფილა.
ვერ აჩუქებ სხვას სითბოს, თუ თავად
არ გინახავს მისი ძალა,
ვერ გაუნაწილებ სიყვარულს,თუ ის
შენს გულს არასოდეს შეხებია.
ამიტომ, თუ გინდა, რომ შენს გზაზე
მეტი სინათლე დარჩეს,
ჯერ საკუთარ სულში აანთე ცისკარი.
რადგან, როგორც მზე, არ ანათებს ნასესხები შუქით, ისე ადამიანი ვერ გასცემს იმას, რაც თავად არ აქვს გულში -
სინათლე ყოველთვის შიგნიდან იწყება.
საბოლოოდ,
ადამიანის ნამდვილ ისტორიას
არც სიტყვები ჰყვებიან და არც მიღწევები...
მას ის სითბო ინახავს, რომელიც
სხვების გულებში დატოვა.
რადგან სიკეთეს
ყველაზე გრძელი სიცოცხლე აქვს.
/ ი. ჭიკაძე. /💛
👩🎨ზღვამ ნოსტალგია დამიტოვა🥹
ნანა ქავთარაძის ფერწერა
#ჩაქვი
#დრიმსაიდი
#დაისი
