08/10/2026
کُلوه
گشنت تئی شهر وشبوانی شهر اِنت
زبادجانءَ بگش اردیں کسے کیت
چه وشیں موسماں بویے رواں دئے
ادا مئے نازبو دیر اِنت زیان اَنت
پُراں پیوستگیں ما گوں دلانی
نه سهڑنت واب گوں ما جنگلانی
زباد جانءَ بگش نوں بُلبلانی
تبءُ مئیلے گوں پُلاں پَش نکپته
گروکاں آسشان اِنت آزمانءَ
زمینءَ ایوکءَ گوکُرت رُسته
ادا نیم سُتکگیں لاشانی بوءَ
کپوتاں زهیر اوں نیارنت کُدوهءَ
نپّس ڈکّیت همک دیمءَ درائے
سمینءَ یاسمینءِ باس گون نیست
نه سرگواتے زرینیت آسمیاں
بهارءَ مُشک هر رو چونڈگءَ اَنت
مگسک گرند اِنت گُلستانءِ جنازه
زبادجانءَ بگش اردیں کسے کیت
چه وشیں موسماں بویے رواں دئے
کسانیں موکلے کشّاں چه جنگءَ
تشے تیگءَ مُشاپاں گوں تُپنگءَ
تشے پُلاں کتارءِ بستگیناں
اے چار راهءِ سرا کئے زانت باریں
اے لاشاں چنچو دیر اِنت کپتگیناں
در اتکه سینگءَ چه دل کسےءِ
جگر سے جاگه، سر سے ٹُکّرءَ اِنت
هسابءُ داد هرّو کئے بداریت
ادا کئے زانت چنچو جون کپته
اے گپءَ کئے بجیڑیت کئے بماریت
کُجام ڈولءَ کئی ارواه در اَتکه
دُرهیں دیوال هوناں میچلین اَنت
کسےءِ لنکُکے بَڈّءَ اِنت موراں
کسےءِ دیدگے گِرّ اِنت سُلوراں
اگاں کبراں کلمپوگ مان بوتیں
ما کبرستان بُن دات گوں بُخوراں
ادا نیم سُتکگیں لاشانی بوءَ
دُرهیں بازار انچو آڈهور اِنت
سباهاں روچ سردردءِ وڈا اِنت
ءُ روزردءَ گشے چو زردُوئیءَ
زبادجانءَ بگش سرپد نئے تو
ادا بیگانگیءِ وئیل کپته
کسے چه آشناهاں پشت نکپته
کئےءَ شوهازیت مردم کئے سر اتکه
میاری اوں نئے وهدے مزان ئے
کُجام مهشر سرءَ مئیگءَ نیتکه
ترا دیر اِنت چِداں درکپتگ ئے تو
نزان ئے تو که جاورهال چون اَنت
زباد جانءَ بگش بےوانکیءَ نوں
وتءَ مٹّاته گوں سکراتءِ شورءَ
نه نوشیت ایمنی بنگاں بُلورءَ
آ اسپیتیں کپودر دُور گار اِنت
پدا واتر نیتکگ اے دیارءَ
ادا گوں ستکگیں لوگانی دُوتّاں
مُلوری جمبرے رَد دنت بهارءَ
پُراں بندیت، پُراں گواریت په مارا
زبادجانءَ بگش اے بے مُرادی
وتی اهدءِ مُراداں جیڑگءَ اِنت
وتءَ وت پسّه دنت وت پُرسگءَ اِنت
داں چنتءَ اے کلیراں تاک پِر نیست
داں چُنتءَ پَد نه جنت ابرم وتارا
داں چُنتءَ اے وڈا جاور نه گیگ اَنت
گشنت نوں مَرگ چه ما گله اِنَت که
اڑان اَنت پاد گوں کانپولاں راهءِ
داں چُنتءَ زندگیءِ ڈُونڈ کپتگ
داں چُنتءَ ملکموت پونزءَ به بندیت
گوزان اِنت وهد چه وهدءَ کزاءِ
نپّس ڈکّیت همک دیمءَ درائے
داں چنُتءَ گوات ارواهءَ زبهر اِنت
گشنت تئی شهر وشبوانی شهر اِنت
دلءِ بندیک هر پئیمءَ که سِسته
بلے دردءَ وَ گُکّے یار مان دے
زباد جانءَ بگش اردیں کسے کیت
چه وشیں موسماں بویے رواں دئے