Nico Papa Art

07/04/2026

Τranslate a rose 🌹

03/04/2026

Με ομάδα μαθητών Γ γυμνασίου , είχαμε την ιδέα 💡 με αφορμή το έργο του Αδαμάντιου Διαμαντή, να δούμε τον κόσμο της Κύπρου από ψηλά … από μια καθημερινή άποψη του χτες και του σήμερα.

31/03/2026

Εκεί που η αλήθεια με τρομάζει
είναι στους χώρους με τις κλειστές πόρτες

στους δρόμους που δεν γυρίζουν

στους ανθρώπους
που χαμογελούν με τα δόντια
και καταπίνουν τις λέξεις

εκεί είναι τα σκοτάδια μου

εκεί που το επόμενο βήμα
δεν έχει κατεύθυνση

μόνο κόστος.

Και δεν θα είναι εύκολο.

30/03/2026

🫶🏻

Από τα αυλάκια των χωριών και τις κρήνες της Λευκωσίας μέχρι τις δεξαμενές, τα φράγματα και τις χαμένες διαδρομές του νερού, η δουλειά της Κυριακής Κώστα συνθέτει μ....

30/03/2026

Πόσες ρυτίδες να προσθέσω στο φετινό πορτραίτο; Άλλες μένουν απ’ έξω,
σαν φωνές που θέλουν να φανούν—
(γελάσαν, πόνεσαν, φώναξαν.

Κι άλλες κρύβονται μέσα,
στις σκιές του δέρματος,
εκεί που το φως διστάζει
να πει την αλήθεια.

(Μη τις ζωγραφίζεις όλες.
Διάλεξε εκείνες που μιλούν!)

24/03/2026

Δεν θα ξανά…

Δεν θα ξανά…η φωνή σου
να με βρίσκει.

Δεν θα ξανά… το βλέμμα σου
να με αναγνωρίζει.

Δεν θα ξανά… η παρουσία σου
να γεμίζει τον χώρο.

Μόνο αυτό το μισό
που έμεινε να αιωρείται —

ένα «δεν θα ξανά»
που δεν τελειώνει ποτέ.

21/03/2026

Κάποτε νιώθω πως η επιλογή μου, από φοιτήτρια ακόμη, να γίνω αυτοβιογραφική καλλιτέχνης δεν ήταν τυχαία. Σαν να υπήρχε μια σιωπηλή γνώση μέσα μου, μια υποψία ότι θα έρθουν χρόνια που θα ζητούν καταγραφή, αντοχή, μετάφραση του ανείπωτου . Κι όμως, τότε ήμουν αλλιώς — ένα τρελοκόριτσο, ελαφρύ, σχεδόν ξένο προς όσα θα ακολουθούσαν.

Μεγαλώνοντας, βρέθηκα μπροστά σε εκείνα τα χρόνια. Και μαζί τους, μπροστά στην ίδια μου την επιλογή. Εκεί που κάποτε η ζωγραφική έτρεχε, τώρα κάποιες φορές στέκεται. Εκεί που κάποτε ξεχύνονταν μορφές και χειρονομίες, τώρα εμφανίζονται πιο φειδωλές, πιο κουρασμένες. Σαν να τεμπελιάζει — ή μάλλον, σαν να προστατεύεται. Σαν να προσπαθεί να πει τα απολύτως απαραίτητα, με τον λιγότερο δυνατό κόπο.

Και τότε έρχεται η αμφιβολία. Αν στάθηκα στο ύψος της αυτοβιογραφίας μου. Αν πρόδωσα εκείνη την αρχική υπόσχεση έντασης, αλήθειας, αφοσίωσης.

Μα ίσως η αυτοβιογραφία δεν είναι ύψος. Ίσως είναι ρυθμός.

Ένας παλμός που άλλοτε δυναμώνει κι άλλοτε χαμηλώνει. Που άλλοτε γίνεται κραυγή κι άλλοτε ψίθυρος. Που δεν μετριέται με την ένταση ή την παραγωγικότητα, αλλά με τη συνέπεια της παρουσίας — ακόμη κι όταν αυτή είναι εξαντλημένη, ακόμη κι όταν είναι ελάχιστη.

Ίσως λοιπόν δεν είναι ζήτημα αν στάθηκα στο ύψος.
Ίσως είναι ότι δεν έφυγα από τον παλμό.

Κι αυτός ο παλμός — όσο αδύναμος, όσο ασταθής κι αν μοιάζει — παραμένει ένα είδος καθήκοντος. Όχι επιβεβλημένου, αλλά βαθιά προσωπικού. Σαν μια υπόσχεση που δεν ζητά τελειότητα, μόνο επιστροφή.

Ξανά και ξανά.

11/03/2026

Στο γυμνάσιο , το μάθημα της τέχνης θα έπρεπε να έχει πολύ σημαντικό ρόλο. Δυστυχως το εκπαιδευτικό σύστημα διδάσκει γονείς και παιδιά να το υποβιβάζουν. Το υπουργείο πρέπει να διασφαλίσει την παραμονή του μαθήματος σε όλα τα χρόνια φοίτησης φροντίζοντας το μάθημα να είναι εργαστηριακό και τα τμήματα να μοιράζονται ώστε τα παιδιά να μπορέσουν να κάνουν περισσότερα πράγματα από απλό σχέδιο και ζωγραφική. Παρόλαυτα μπράβο στα παιδιά Που αξιοποιούν σωστά το χρόνο τους στο μάθημα αυτό 

02/03/2026

Καταφύγιο

01/03/2026

January 2001 , Florence