Nermin AYDIN

12/07/2026

Artık Çok Düşünerek Yaşamıyorum...

Eskiden her şeyi kafama takardım.

Kırılanı onarmaya, bozulanı düzeltmeye, anlamayanlara defalarca anlatmaya çalışır; hem zamanımı hem de ruhumu tüketirdim.

Şimdi ise hayat bana bambaşka bir şey öğretti.

İp mi dolaştı?

Çözmek için saatler harcamıyorum.

Dolaştığı yerden koparıp geçiyorum.

Vazom mu kırıldı?

Parçalarını bir araya getirip eskisi gibi olsun diye uğraşmıyorum.

Kalanını da kaldırıyor, çöpe atıyorum.

Çünkü bazı şeyler kırıldı mı, ne kadar yapıştırırsan yapıştır, eski hâline dönmüyor.

Yemeğim mi yandı?

"Aman..." diyorum.

Yansın.

Yeter ki yanan benim canım olmasın.

Bir tabak yemek yeniden yapılır.

Ama kırılan bir yüreğin telafisi her zaman kolay olmuyor.

Birine söyleyeceğimi artık yalnızca bir kez söylüyorum.

Anladıysa ne mutlu...

Anlamadıysa da, anladığı kadarını kabul ediyorum.

Kimsenin beni anlaması için ömrümü tüketmeye niyetim yok.

İster doğru anlasın, ister yanlış...

Artık bunu dert etmiyorum.

Hayatımda da, yaşam alanımda da fazlalıklara yer bırakmadım.

Takımı bozulmuş tabaklar...

Yıllardır dolapta bekleyen ama hiç giyilmeyen kıyafetler...

Kullanılmayan eşyalar...

Ya çöpe gidiyor ya da ihtiyacı olana.

Eşya da bekledikçe yük oluyor insana.

İnsan da...

Değerini yitirmiş, huzurumu kaçıran insanların hayatımda yeri yoksa telefon rehberimde de isimleri olmasın.

Silip geçiyorum.

Kırmadan, dökmeden...

Sadece yoluma devam ediyorum.

Çünkü insan bazen en büyük temizliği evini süpürerek değil, ruhunu hafifleterek yapıyor.

Ben de önce içimi temizledim.

Sonra evimi...

İnanın, dünya varmış.

Evimde yeni eşyalara...

Gönlümde ise güzel insanlara yer açtım.

Belki bunu yapmak için geç kaldım.

Ama hiçbir zaman "çok geç" değildir.

Atalarımız ne güzel söylemiş:

"Zararın neresinden dönersen kârdır."

Bugün dönüp baktığımda görüyorum ki belki büyük kazançlar elde etmedim.

Ama artık zarar etmiyorum.

İnsan bazen en büyük zenginliği, yüklerinden kurtulduğu gün fark ediyor.

İşte ben de bunu öğrendim.

Ve öğrendiğim en kıymetli şey şu oldu:

Hayatı zorlaştıran fazlalıkları değil, huzur veren güzellikleri biriktirmek gerekiyormuş...

Nermin Aydın
SİNOP Dergisi

06/07/2026

Kıymet Bilmeyene Emek Borç Değildir

"Karşınızdaki insan sizi hayatında nereye koyuyorsa, siz de onu tam oraya koyun... Ne eksik ne fazla."

İnsan, en çok da verdiği değerin karşılığını göremeyince yoruluyor. "Merak etme, ben yanındayım." diyenlerin, gerçekten ihtiyaç duyduğunuz anda en uzakta olduğunu görmek ise en ağır hayal kırıklığı oluyor.

Ama hayat bana şunu öğretti: Kimse vazgeçilmez değildir. İnsan, ne yapacağını bilemediği anlarda bile ayağa kalkmayı öğreniyor. Kendi yarasını kendi sarıyor, kendi yolunu kendi açıyor. Çünkü gerçek güç, kalabalıkta değil; yalnız kaldığında dimdik durabilmektedir.

O yüzden kimse bana içi boş bahanelerle gelmesin... "Şartlar böyleydi", "Zamanı değildi", "Aslında öyle demek istemedim", "Kıymetini sonradan anladım" gibi cümleler, geçmişi değiştirmiyor. Değer, kaybedildikten sonra hatırlanıyorsa, onun adı sevgi değil, pişmanlıktır.

Ben artık sözlere değil, duruşa bakıyorum. Çünkü samimiyet konuşmaz; hissettirir. Vefa anlatılmaz; gösterilir. İnsan, gerçekten değer verdiği kişiye zaman da ayırır, emek de verir, bahane üretmez.

Herkes bulunduğu yere kendi davranışıyla yerleşir. Kimseyi hak ettiğinden daha aşağıya da koymam, daha yukarıya da çıkarmam. Çünkü artık biliyorum ki; hak etmeyen için verilen her emek, insanın kendisinden eksilttiği zamandır.

Bundan sonra herkes, bana verdiği değer kadar hayatımda yer bulacak.

Nermin Aydın
SİNOP Dergisi

04/07/2026

21/06/2026

Bazı kadınlar vardır...
Hayat onlara iki kişilik bir yük yükler. Omuzlarında hem annenin şefkati, hem babanın gücü vardır. Çocuklarının gözyaşını silerken anne, onların geleceği için mücadele ederken baba olurlar.

Gecelerini uykusuz, gündüzlerini yorgun geçirseler de evlatlarının yüzündeki bir tebessüm için dünyalara bedel bir savaş verirler. Kimi zaman kimse alkışlamaz onları, kimi zaman verdikleri emek görünmez. Ama biliriz ki bir çocuğun hayata tutunmasında, dimdik ayakta durmasında onların sessiz kahramanlığı vardır.

Bugün; evlatlarına hem anne hem baba olabilen, sevgisiyle yuva kuran, fedakârlığıyla hayat veren tüm güçlü kadınların da Babalar Günü kutlu olsun. Sizler sadece çocuk büyütmediniz; umut büyüttünüz, karakter büyüttünüz, insan yetiştirdiniz.

Evlatlarınızın kalbinde bıraktığınız iz, dünyanın en büyük mirasıdır.

Sevgi, saygı ve minnetle...

Nermin Aydın
SİNOP Dergisi

21/06/2026

Sevilecek bir adam vardı... Güven veren sesiyle, sıcak gülüşüyle, sevgisiyle hayatımıza ışık olan bir adam. Varlığıyla güç bulduğumuz, yokluğunda eksikliğini her gün hissettiğimiz canımız babamız...

Ama onu da toprak aldı.

22 Mart 1999 tarihinde aramızdan ayrıldın. O günden beri geçen yıllar ne özlemini azalttı ne de sevgini kalbimizden sildi. Her geçen gün seni biraz daha özlüyor, hatıralarınla avunuyoruz.

Bugün Babalar Günü... Herkes babasına sarılırken biz anılarımıza sarılıyoruz. Herkes babasının sesini duyarken biz dualarımızı sana gönderiyoruz. Çünkü sen artık gözlerimizin önünde değil, kalbimizin en güzel yerindesin.

Senin sevgin, öğütlerin ve bıraktığın güzel izler bizimle yaşamaya devam ediyor. İyi ki babamız oldun, iyi ki hayatımıza dokundun.

Mekânın cennet, ruhun şad olsun canım babam. 22 Mart 1999'dan beri özlemin hiç dinmedi. Babalar Günün kutlu olsun cennetteki babam. 💔🌹🕊️

17/06/2026

Bir bilmece bırakıyorum:

Bu bir şehir...
İlk harfi çıkınca bir hayvan oluyor.
İlk iki harfi çıkınca kalbin bir parçası ortaya çıkıyor.

Hadi bakalım, beyinleri çalıştırma zamanı! Tahminlerinizi yorumlara bekliyoruz...

11/06/2026

Kadın Hikâyeleri: Bölüm 1

Sokağa Atılan İplerden Bir Ömür Dokudu

Bazı hayatlar vardır ki dinledikçe insanın yüreğine dokunur. İçinde yokluk, mücadele, sabır ve emek vardır. Bugün sizlerle paylaşacağım hikâye de böyle bir hayatın izlerini taşıyor.

Rabia T., 61 yıllık yaşam yolculuğunu anlatırken çocukluğundan bugüne uzanan hatıralarını samimiyetle paylaştı. Anne sevgisini tanımadan büyüdüğünü, dede ve babaannesinin yanında hayata tutunduğunu anlattı. Daha çocuk yaşlarda hayatın sorumluluklarını öğrenirken, köyde geçen yıllarında el emeğiyle tanıştığını söyledi.

İlkokul dördüncü sınıfa giderken köye gelen gelinlerin attığı ipleri toplar, babaannesinin eski Amerikan bezleri üzerine işlemeler yaparmış. Çocuklar oyun oynarken o, ipliklerin ve nakışların arasında kendi dünyasını kurarmış. Belki de o günlerde başlayan bu sevda, yıllar boyunca hayatına yön veren en önemli değerlerden biri olmuş.

Hayat yolculuğunda kendisine yol gösteren insanlar da olmuş. Özellikle köylerine gelin gelen ve el işlerinde ona çok şey öğreten bir hanımefendiyi sevgiyle andı. İki yıl önce kanser nedeniyle kaybettiği bu değerli insanın ardından hâlâ dualar ettiğini söyleyen Rabia Hanım'ın sözleri duygulandırdı: "Allah rahmet eylesin, mekânı cennet olsun inşallah. Amin." Rabia T.'nin hikâyesi, aslında Anadolu'nun birçok emekçi kadınının ortak hikâyesidir. Zorluklara rağmen ayakta duran, üreten, paylaşan ve umudunu kaybetmeyen kadınların hikâyesi...

Bugün el emeği ve göz nuruyla üretmeye devam eden kadınlara büyük saygı duyduğunu belirten Rabia Hanım, bu grupta emek veren tüm kadınların çalışmalarını takdirle takip ettiğini ifade etti. Çünkü bazı hayatlar sessiz yaşanır ama bıraktığı izler nesiller boyunca unutulmaz.

"Her kadının anlatacak bir hikâyesi vardır.
Kimi gözyaşıyla, kimi alın teriyle yazılır.
Ama hepsinin ortak adı emektir."

Devamı gelecek bölüm 1

Söyleşi: Nermin Aydın
Anlatan: Rabia T.

20/03/2026

Sevdiklerinizle birlikte kahkaha dolu, huzurlu ve sıcacık bir bayram geçirmenizi dilerim...Uzaklar yakın olsun, gönüller bir olsun...Nice güzel bayramlara.

16/03/2026

Bin aydan daha hayırlı olan mübarek Kadir Gecesi’nin; başta ailem ve sevdiklerim olmak üzere tüm İslam âlemine sağlık, huzur ve bereket getirmesini diliyorum.
Rabbim bu mübarek gecede edilen tüm duaları kabul eylesin, kalplerimize huzur, evlerimize bereket nasip etsin.
Kadir Gecemiz mübarek olsun