04/01/2021
Het nieuwe jaar is onlosmakelijk verbonden met het maken van goede voornemens. Voor mezelf houd ik dit jaar maar aan één ding vast: meer tijd voor mijn gezin, mijn familie, vrienden én voor mezelf. Een enkeling in mijn omgeving wist het al maar nu staat het ook hier zwart op wit te lezen: Crea’faire stopt er voorlopig mee.
Waarom ik mijn droom even op geef? Omdat er nog zoveel meer is om van te dromen…
Crea’faire startte als een hobby, ging over in vrijwillig lesgeven bij verenigingen en werd later een bijberoep tot het bijna mijn leven overnam. Ik wil dingen niet gewoon goed doen, ik wil ze super goed doen. Een leuke job, een gezin, een sociaal leven en een intensief bijberoep combineren is geen evidentie. Ik voelde mezelf te vaak te kort schieten en daar kan ik niet mee leven. Een keuze maken was onvermijdelijk.
Er komt zoveel meer bij kijken dan enkel het geven van workshops. Ik wou alles zo goed doen, leerde dingen die ik nooit voor mogelijk had gehouden en ging keihard voor mijn droom tot … enter corona. Plots valt alles stil. Ik gooide me op DIY-pakketten, werkte online workshops uit, ging aan de slag met statistieken, nieuwsbrieven & social media maar dan kwam het besef: dit wil ik niet. Ik miste de échte contacten, het bezig zijn met materiaal en niet enkel achter een scherm. Dus besloot ik af te wachten tot alles voorbij was. Geen online workshops meer, geen social media planning meer, geen mailings meer opmaken, geen pakketten samen stellen, geen foto’s bewerken, geen ideeën meer uitwerken, geen statistieken meer bekijken,… En zo kwam er rust. Rust, tijd en energie voor andere dingen waar ik al jaren geen tijd meer voor had. Voor het eerst sinds lang was ik terug (creatief) bezig zonder te denken hoe ik dat in een workshop zou gieten. Ik had terug tijd om een nieuw recept te proberen en te bakken. Ik ging uren wandelen en fietsen. Soms in gezelschap maar ook alleen. Ik voelde hoe hard ik had ingezet op mijn droom en hoe ik daarbij veel uit het oog was verloren. De kindjes zeiden vaak: “Mama, ben je nu weeral bezig? Je had toch gezegd dat je vandaag niet moest werken?”. Ik miste zoveel momenten met hen en met anderen. Mijn gezin, familie, vrienden, mezelf,… Ik verwaarloosde heel veel mensen de afgelopen jaren. Tijd voor eigen hobby's had ik niet meer. Ik voelde plots wat ik al die tijd had gemist zonder het toen te voelen.
Ik wil later niet moeten bekennen dat ik een afwezige vriendin, vrouw of mama was. Ik wil nu tijd hebben voor mijn kinderen voor zij te groot zijn. Ik wil afspreken met mensen zonder het stemmetje in mijn achterhoofd dat me waarschuwt dat er nog heel wat werk te doen is. Ik wil tijd hebben om eens zelf mijn ding te doen. Ik wil geen spijt hebben van de keuzes die ik maakte.
Ga ik het missen? Uiteraard, keihard! Ik ging voor mijn passie en om die met jullie te delen. Dat opgeven doet pijn. Maar ik nam deze beslissing niet zomaar. Het is een proces van maanden geweest. Maanden van twijfelen, gedachten laten malen, keuzes maken en opnieuw twijfelen. Ik zocht naar een gulden middenweg. Ik weet dat die bestaat maar in mijn hoofd klopte dat niet. Of ik ga er 200% voor of niet, ik ben geen persoon om half werk te doen. Dus moest ik voor mezelf durven toegeven dat er even helemaal mee ophouden gewoon de beste beslissing is…
Kiezen is verliezen maar dat hoeft niet altijd negatief te zijn. Want ik win ook dingen. Tijd met mijn gezin, tijd om te sporten, tijd voor vrienden, tijd om zelf nieuwe dingen te leren, tijd om terug te na**en of andere creatieve hobby’s (terug) op te nemen. Later zien we wel wat de toekomst nog brengt...
Want er is nog zoveel meer om te doen, zoveel meer om van te dromen, zoveel meer om van te houden…
