28/02/2026
Toen ik nog fris en fruitig was, dat moet omstreeks 2012 geweest zijn, plaatste ik mijn eerste AFt-beeldje in Gent. Een cocktail van creativiteit, zottigheid, ‘slechte’ vrienden 😉, volwassen onbezonnenheid en misschien ook iets teveel gedronken? Enfin, het begin van een gekke reis in de street art wereld die me op vreemde plaatsen bracht (zoals Tomorrowland). Kranten sprongen er op, mensen ging op jacht naar beeldjes in de stad, iedereen vond het geweldig, … maar geleidelijk doofde het AFt-vuur in mij. Ik vond geen inspiratie meer en als ik nu terugkijk naar sommige beeldjes/teksten, vind ik die inspiratieloos. Toegegeven, het werd ook minder amusant op het moment dat beeldjes sneller verdwenen dan ik ze kon plaatsen. 😅
Komt daarbij dat ik op dat moment al met een ander project bezig was… Pol Cosmo (Pol Cosmo). Jep, niet zoveel mensen weten het, maar Pol Cosmo en AFt… zelfde persoon. Moi! Er zijn natuurlijk maar zoveel uren in een dag en Pol Cosmo overvleugelde al snel alle andere dingen. Tot enkele maanden geleden: samen met Rhea Cecile bracht ik de dichtbundel ‘Vergeven van Mensen’ uit (uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts) en een oude liefde werd nieuw leven ingeblazen: de poëzie! Daarmee sijpelde ook het besef binnen wat een vreemde relatie wij met poëzie hebben: velen stellen ‘ik heb er niets mee’, maar op de belangrijke momenten van het leven (geboorte, dood, verdriet, liefde, afscheid, …) grijpen we er massaal naar terug. Mag het wat meer zijn? Ik denk dat we er gewoon te weinig mee in contact komen. Maar… wat als ik met mijn beeldjes wat poëzie in de stad zou verspreiden? En daar was het vuur terug! 🔥
De eerste beeldjes duiken nu dus weer op in het straatbeeld. Ik ben dolblij dat ik de poëzie van de onvolprezen Rhea Cecile alvast mag gebruiken hiervoor. 🙏 Misschien volgen er nog andere dichters, wie weet. Maar het vlammetje is er weer, we zien wel hoe groot het kampvuur wordt. Kom alvast wat dichter en warm je even op.
