Kunst Beleven - Leen Poupeye

Kunst Beleven - Leen Poupeye Kunst beleven via tentoonstellingen, kunstenaars en ontmoetingen met hedendaagse kunst.

28/08/2026

Arthur Jafa heeft me echt geraakt.

Ik wil hier eigenlijk maar één werk tonen: een lang fragment uit Love Is the Message, The Message Is Death uit 2016.

Jafa brengt in nauwelijks acht minuten een indrukwekkende stroom beelden samen uit de zwarte Amerikaanse geschiedenis en cultuur. Nieuwsbeelden, YouTube, sport, muziek, religie, protest, historische opnames en beelden van racistisch politiegeweld volgen elkaar in hoog tempo op.

Het harde zit voor mij juist in de tegenstelling. Je ziet discriminatie, rassenhaat en geweld, maar daarnaast ook schoonheid, humor, geloof, talent, trots en een ongelooflijke culturele kracht. Een Amerika dat zwarte mensen eeuwenlang heeft onderdrukt en tegelijk zo diep gevormd is door zwarte muziek, sport en cultuur.

En dan die montage. De cadans, het ritme, de versnellingen en vertragingen, helemaal verweven met Ultralight Beam van Kanye West. Beeld en muziek lijken soms één geheel te worden. Jafa probeert met film iets te bereiken van de kracht en intensiteit die hij in zwarte muziek vindt en voor mij lukt dat hier volledig.

Sommige beelden zijn prachtig, andere ronduit hard. Maar nergens voelt de combinatie vrijblijvend of gratuit. Je wordt van vreugde naar geweld geslingerd, van schoonheid naar vernedering, van triomf naar verdriet.

Kippenvel.

Sterk onder de indruk van Arthur Jafa. Dit is zo’n werk dat nog lang blijft nazinderen.

LP

Voor mij is Jenny Saville tot nu toe het absolute hoogtepunt van deze Biënnale.Haar werk is monumentaal, rauw en lichame...
27/08/2026

Voor mij is Jenny Saville tot nu toe het absolute hoogtepunt van deze Biënnale.

Haar werk is monumentaal, rauw en lichamelijk, maar tegelijk ongelooflijk schilderkundig. Vooral haar oudere werk vond ik uitzonderlijk sterk. De lichamen zijn niet geïdealiseerd en ook niet gereduceerd tot een idee. Ze zijn nadrukkelijk aanwezig, kwetsbaar, soms ongemakkelijk dichtbij, en tegelijk met een enorme aandacht voor verf, huid, vorm en volume.

Wat me vooral trof, is hoe direct die oudere schilderijen binnenkomen. Ze hebben iets confronterends, maar nooit gratuit. Je blijft kijken omdat er zoveel gebeurt in de manier waarop ze een lichaam opbouwt: de huid, de plooien, de spanning, de blik, de houding. Alles is heel fysiek, maar ook heel precies geschilderd.

In haar recentere werk wordt haar beeldtaal losser. Je ziet meer tekenlijnen, overschilderingen, verschuivingen en fragmenten die over elkaar heen komen te liggen. Ook dat is bijzonder sterk, maar voor mij zit de grootste kracht toch in die vroegere werken, waar de figuren bijna monumentaal voor je staan en tegelijk heel menselijk blijven.

Ca’ Pesaro bleek bovendien veel meer dan alleen Saville. Op de benedenverdieping hangt een indrukwekkende collectie waarin je van de ene verrassing in de andere valt: Medardo Rosso, Auguste Rodin, Vittore Grubicy de Dragon, Cy Twombly, Marina Abramović… Een museum waar je makkelijk veel langer blijft dan gepland.

En daarna is er nog het terras aan het Canal Grande. Een ideale plek om alles even te laten bezinken.

LP

Dries Van Noten in Venetië.In het prachtig gerenoveerde Palazzo PisaniMoretta wordt haute couture samengebracht met hede...
26/08/2026

Dries Van Noten in Venetië.

In het prachtig gerenoveerde Palazzo Pisani
Moretta wordt haute couture samengebracht met hedendaagse kunst, glas en sculptuur.

Voor mij waren de silhouetten van Comme des Garçons absolute toppers. De metershoge fotografische werken van Steven Shearer gaan bijzonder sterk in dialoog met die couture: lichaam, houding, schaal en identiteit beginnen elkaar bijna te spiegelen.

Ook het glaswerk van Alexander Kirkeby en Ritsue Mishima vond ik prachtig. En fijn om in die internationale selectie ook een Belgische kunstenaar als Peter Buggenhout terug te zien.
Net die verscheidenheid maakt de tentoonstelling sterk. De werken illustreren elkaar niet, maar gaan voortdurend met elkaar én met het historische palazzo in gesprek.

Klein minpunt: de toiletten lijken de renovatie te hebben gemist. Een behoorlijk prozaïsch contrast met al die schoonheid. 😄

LP

Erwin Wurm – kleding als sculptuurIn deze sculpturen vertrekt Erwin Wurm heel bewust van kleding. Jassen, broeken, truie...
25/08/2026

Erwin Wurm – kleding als sculptuur

In deze sculpturen vertrekt Erwin Wurm heel bewust van kleding. Jassen, broeken, truien en schoenen zijn niet zomaar accessoires, maar nemen letterlijk de plaats van het lichaam in. Het lichaam zelf ontbreekt, en toch blijft het overal aanwezig: in de houding, de plooien, de lengte van de benen of de vorm van de schouders.

Door de kleding uit te rekken, te vervormen of uit verhouding te brengen, maakt Wurm van iets alledaags een vreemd en bijna menselijk object. De kleding wordt zo een soort tweede huid én tegelijk een vervanger van het lichaam.

Dat effect wordt nog sterker door het maakproces. Wurm laat de vormen van kleding, plooien en houdingen vastleggen en giet ze vervolgens in materialen zoals aluminium of brons. Daardoor ontstaat een interessant contrast: wat er zacht, soepel en tijdelijk uitziet, blijkt in werkelijkheid hard, zwaar en permanent te zijn. Een plooi in een trui lijkt nog altijd te kunnen bewegen, terwijl ze volledig verstard is.

Wurm speelt zo met onze verwachtingen van materiaal. Kleding hoort bij het lichaam, beweegt mee en verandert voortdurend van vorm. In zijn sculpturen wordt die beweeglijkheid stilgezet. Tegelijk vervormt hij de menselijke verhoudingen: lichamen worden extreem lang, dun of opgeblazen, of lijken bijna volledig te verdwijnen. Het vertrouwde wordt daardoor vreemd en soms zelfs ongemakkelijk.

Ook de afwezigheid van het hoofd valt op. De figuren hebben geen gezicht en dus geen duidelijke individuele identiteit. Toch lijken ze door hun kleding en houding een persoonlijkheid te krijgen. Dat roept de vraag op hoeveel van onze identiteit eigenlijk bepaald wordt door ons lichaam, onze kleding en de manier waarop we ons aan anderen tonen.

Juist in het historische interieur van het Museo Fortuny werkt dat contrast sterk. De vreemde, hedendaagse figuren staan tussen oude schilderijen, houten vloeren en rijk gedecoreerde ruimtes. Zo botst het alledaagse met het monumentale, het zachte met het harde en het vertrouwde met het absurde. Dat spanningsveld is typisch voor Wurms werk.

LP

Michael Armitage – The Promise of ChangeIn Palazzo Grassi toont Michael Armitage schilderijen die je niet comfortabel la...
24/08/2026

Michael Armitage – The Promise of Change

In Palazzo Grassi toont Michael Armitage schilderijen die je niet comfortabel laten kijken.

Hij vertrekt vaak van concrete gebeurtenissen uit Oost-Afrika: politieke rally’s, migratie, geweld, sociale controle, koloniale geschiedenis en maatschappelijke uitsluiting. Maar hij schildert nooit als een journalist. Werkelijkheid, herinnering, mythologie en kunstgeschiedenis lopen voortdurend door elkaar.

Wat mij bijzonder trof, is hoe lichamelijk zijn schilderijen zijn. Figuren lijken soms op te lossen, landschappen worden dreigend en de composities blijven bewegen. Veel werken zijn geschilderd op lubugo, Oegandese boombaststof. De naden, gaten en onregelmatigheden van dat materiaal worden bijna wonden in het beeld.

Ook de verwijzingen zijn indrukwekkend breed: van Goya en Velázquez tot Afrikaanse mythologie en recente politieke geschiedenis.

Omdat ik Kenia in het verleden zelf bezocht, kon ik veel van de context beter plaatsen. Daardoor kwamen de politieke spanningen, landschappen en verwijzingen in zijn werk nog dichterbij.

De kleuren zijn intens, maar wat hij toont is dat nog veel meer. Dit gaat over macht, kwetsbaarheid, manipulatie, geweld en over mensen die proberen overeind te blijven binnen grotere politieke en sociale krachten.

Geen makkelijke tentoonstelling, wel een die blijft hangen.

LP

The Unborn van de Amerikaanse fotografe Elizabeth Heyert kwam heel dichtbij.Heyert onderzoekt al jaren thema’s als bewus...
21/08/2026

The Unborn van de Amerikaanse fotografe Elizabeth Heyert kwam heel dichtbij.

Heyert onderzoekt al jaren thema’s als bewustzijn, identiteit, leven, dood en kwetsbaarheid. In eerdere reeksen fotografeerde ze onder meer slapende mensen en overledenen, steeds op momenten waarop het gewone, sociale zelf lijkt weg te vallen.

Met The Unborn richt ze haar blik op wat daaraan voorafgaat: ongeboren levens, verstild en bijna als individuen geportretteerd.

Wat deze installatie extra bijzonder maakt, is de manier waarop de beelden zijn afgewerkt: de lichte afdruk op Japans papier, samen met de gedimde belichting, versterkt de broosheid en tederheid van wat je ziet. Het geeft de werken iets zachts, bijna etherisch, en maakt de ervaring nog intiemer.

Ik heb zelf meerdere miskramen meegemaakt. Daardoor keek ik hier niet alleen naar als kunst; het raakte ook aan mijn eigen verlies.

Sommige kunst raakt je. Andere kunst opent iets wat al in je zat. Deze installatie deed dat bij mij.

LP

20/08/2026

Miet Warlop – IT NEVER SSST, Belgisch paviljoen 🇧🇪

Fantastisch. Voor mij zonder twijfel één van de absolute toppers van deze Biënnale.

De voorstelling gaat over blijven doorgaan, blijven bewegen, blijven presteren, blijven produceren — tot het lichaam niet meer kan. Alsof stilstaan geen optie meer is. De performers zingen, sleuren, dansen en jagen zichzelf steeds verder op, terwijl de ruimte letterlijk volloopt met brokstukken en kapotgeslagen woorden.

Het begint energiek en bijna euforisch, maar langzaam neemt de uitputting over. Hoe lang kun je doorgaan? Wanneer wordt energie dwang? Wanneer wordt beweging overleven?

Het voelt als een beeld van onze tijd: altijd sneller, altijd meer, altijd verder. Blijven doorgaan tot het lichaam opgeeft.

Rauw, fysiek, muzikaal en intens. Een topper.
Wie de live performance wil zien, moet wel goed plannen: er zijn maar op een beperkt aantal dagen voorstellingen. Praktische info en speelmomenten: https://www.belgianpavilion.be/nl/practical-information

En in maart 2027 komt IT NEVER SSST naar KANAL–Centre Pompidou in Brussel. Daar ben ik opnieuw van de partij.

LP

Tussen stiltesNa lange tijd opent Het Atelier nog eens de deuren.Voor Tussen stiltes komen drie kunstenaars, elk met een...
11/08/2026

Tussen stiltes

Na lange tijd opent Het Atelier nog eens de deuren.
Voor Tussen stiltes komen drie kunstenaars, elk met een eigen beeldtaal, samen in deze bijzondere ruimte:

Bruno Van Dycke · Marleen Guillemont · Paul Perneel

29 augustus — 13 september 2026
vr · za · zo | 14 — 18 u

Het Atelier
’s Gravenstraat 2
zijstraat Lange Rei
8000 Brugge

Van harte welkom.

Met bijzondere dank aan Marleen Scevenels, die Het Atelier voor deze tentoonstelling opnieuw de deuren laat openen.

Mijn indruk van Talking HeadsEen interessante tentoonstelling met een boeiende dialoog tussen historische en hedendaagse...
09/08/2026

Mijn indruk van Talking Heads

Een interessante tentoonstelling met een boeiende dialoog tussen historische en hedendaagse portretkunst. Ik heb diverse sterke werken gezien, met voor mij als uitschieters onder andere Eddy Stevens en Steven Peters Caraballo. Vooral de schilderkunst wist me te overtuigen; sommige werken in andere media vond ik minder sterk.

Een opvallend minpunt was de verlichting. Op heel wat schilderijen verschenen storende lichtvlekken en reflecties, waardoor je het werk niet altijd meteen goed kon bekijken. Regelmatig moest je letterlijk op zoek naar de juiste plek om een schilderij volledig en zonder hinderlijke schittering te zien. Dat is jammer, zeker in een tentoonstelling waarin het kijken naar schilderkunst zo centraal staat.

Het parcours is over het algemeen goed aangeduid, maar op het einde hebben wij blijkbaar toch nog een deel van de tentoonstelling gemist. Misschien kan net daar de bewegwijzering iets duidelijker, zodat bezoekers zeker weten dat ze alles hebben gezien. Het was bovendien behoorlijk druk, wellicht mede doordat de tentoonstelling slechts op zondag toegankelijk is.

Al bij al vond ik Talking Heads een interessante tentoonstelling, met enkele echte ontdekkingen en sterke schilderkunst, maar de belichting deed op verschillende momenten merkbaar afbreuk aan de kijkervaring.

LP

------

Locatie: Kasteel d’Ursel, Hingene (Bornem)
Periode: 31 mei t.e.m. 2 november 2026
Open voor individuele bezoekers: elke zon- en feestdag van 13 tot 18 uur.

Het Ooidonk Art Festival brengt hedendaagse kunst samen in en rond de 17de-eeuwse hoeve Goed te Réables. Sculpturen, sch...
04/08/2026

Het Ooidonk Art Festival brengt hedendaagse kunst samen in en rond de 17de-eeuwse hoeve Goed te Réables. Sculpturen, schilderijen en installaties krijgen er een plek tussen oude gebouwen, binnenplaatsen en open velden, waardoor ook de omgeving deel wordt van de tentoonstelling.

Persoonlijk was ik dit jaar iets minder enthousiast dan vorig jaar. Misschien omdat ik de plek intussen ken, maar ook omdat verschillende kunstenaars en enkele werken opnieuw aanwezig waren, waardoor het verrassingseffect voor mij wat kleiner was. Dat geldt dan weer niet voor Eugène Dodeigne: ook hij was er vorig jaar bij, maar zijn krachtige, ruwe sculpturen zie ik met plezier telkens terug. Ook los van de kunst is het er aangenaam vertoeven, met ruimte voor een hapje en een drankje in een mooie omgeving.

LP

———
Goed te Réables, Ooidonkdreef 5, Bachte-Maria-Leerne
Tot en met 30 augustus 2026
Donderdag tot zondag en op feestdagen, van 14 tot 19 uur

Adres

Brugge

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Kunst Beleven - Leen Poupeye nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Type