17/06/2026
Ik leerde als kind piano spelen. En hoewel ik nog amper speel(de), sleurde ik mijn piano afgelopen jaren vanuit mijn ouderlijk huis mee naar een appartement in Antwerpen-stad, vervolgens het water over naar Schotland, opnieuw terug naar Antwerpen, om dan nu uiteindelijk in Bornem te staan. Veel moeite voor een instrument dat amper bespeeld wordt, denk je nu... ๐ค
Maar dus die piano staat in mijn atelier, en mijn dochters tokkelen er regelmatig op. Niet meteen de mooiste sonates, maar gaandeweg leerde ik hen wat noten, kleefde ik kleurcodes voor hen op de toetsen en intussen spelen ze zelfs wat herkenbare deuntjes. Dochterlief leert sinds dit schooljaar dwarsfluit spelen en af en toe vraagt ze me om haar te begeleiden op de piano. En voor ik het goed en wel besef ben ik aan het snuisteren tussen mijn partituren van toen en speel ik zelf ook weer een deuntje zo nu en dan.
En hoe meer ik hierover nadenk, hoe meer ik besef dat net zij ervoor zorgen dat ik mezelf toelaat om (opnieuw) creatief te zijn. Dat ook knutselen, tekenen, prullen,... een plek mag hebben in mijn leven dankzij hen, en niet langer een vage herinnering is aan een lang vervlogen kindertijd.
