23/07/2026
Ռուբեն Զարյան - «Մայրամուտից Առաջ» գ. Հրդեհ
1972թ. հունվարի 2 - ին Երևանով մեկ տարածվեց ահավոր լուր` այրվել է Մինաս Ավետիսյանի արվեստանոցը:
Ես շտապեցի նկարչին տեսնելու: Գնացի տիկնոջս հետ: Հանդիպեցինք բակում, կամարակապ մուտքի մոտ: Շրջապատված էր համակիր նկարիչներով: Մինասը խոշոր աչքեր ուներ, որոնք գեղեցիկ էին իրենց տխրությամբ: Թախիծն այդ օրը ավելի էր խորացել: Ասես աշխարհի վիշտն իրենը լիներ:
Մենք լուռ փաթաթվեցինք: Ոչ խոսք ասի, ոչ մխիթարեցի: Կան բառեր, որ կարողանային սփոփիչ լինել վշտահար արվեստագետի համար? Լռությունը երևի ի վիճակի էր ավելին ասելու:
Փաթաթվելիս ծրար խոթեցի գրպանը: Կարճ նամակ էր, որով պարտավորվում էի վերադարձնել ինձ նվիրած իր երկու նկարը` հայտնելով, որ չեմ կասկածում, որ նույն ձևով կվարվեն նաև մյուս բարեկամները:
Բաժանվելիս ասացի.
- Հիմա, սիրելի Մինաս, հիմա պիտի աշխատես և ապացուցես, թե ով ես դու ի հեճուկս թշնամյաց ու չարյաց:
Երեկոյան դեմ հեռախոսեց Մինասը և ասաց, թե կարդացել է նամակը, շնորհակալ է նկարները վերադարձնելու պատրաստակամությանս համար, բայց խնդրում է չանել:
..Ահռելի պահանջ ուներ նկարելու: Բայց զգում էինք այլ տրամադրություն ևս. շտապում էր: Կարծես վախենում էր չհասցնել: Միթե նրան հետամուտ էր վաղ մահվան զգացումը: Հայտնի են դեպքեր, երբ գրողը կամ արվեստագետը զգացել են իրենց մոտալոտ մահը:
Գուցե հենց այդ զգացողության էր ենթակա Մինասը, այդ բարի ու հրաշալի մարդը, այդ մաքուր և առաքինի անձնավորությունը, որն ապրում էր` ոտքի տակ զգալով հողը, հայրենի հողը, և ով իմանա, տակավին ինչ հրաշքներ էր արարելու, եթե... ապրեր:
Նկարը` Մինաս Ավետիսյան - «Ձմերուկով նատյուրմորտ», 1960թ.:
#ԱրթԶ
